رمان مشکات به رنگ مشکی پارت۸۹

کیان پیشانی‌اش را به شیشه‌ی سردِ ICU تکیه داده است.
آن طرفِ شیشه، نور سفید و بی‌رحم اتاق روی صورت رنگ‌پریده‌ی مشکات افتاده؛ ماسک اکسیژن روی دهان و بینی‌اش نشسته و هر چند ثانیه، سینه‌اش با زحمتی ملموس بالا می‌آید و پایین می‌رود.
مانیتور کنار تخت با بوق‌های منظمش، مثل نخ باریکی‌ست که او را هنوز به این جهان وصل نگه داشته.
کیان خیره مانده به همان صورت بی‌حرکت. انگار اگر پلک بزند، اگر حتی یک لحظه نگاهش را بردارد، بار دیگر همه چیز از دست می‌رود.

آرمان چند قدم آن‌طرف‌تر از حرکت ایستاده… آوایش آهسته است، اما سنگینیِ خستگی و فشار از آن می‌بارد:
_بچه ها دارن میان. اضافه کردم برات لباس بیارن.
کیان بی‌آنکه نگاهش را از شیشه بگیرد، خیلی کوتاه جواب می‌دهد:
_ممنون.
چند ثانیه خاموشی بینشان جا خوش می‌کند؛ خاموشیی تلخ که فقط صوتی ضعیف کف دستگاه‌ها از پشت شیشه آن را پاره می‌کند.
آرمان نفس عمیقی می‌کشد، انگار مدت‌هاست چیزی گلویش را چنگ می‌زده و حالا دیگر نمی‌تواند در حصارِ خاموشی نگهش دارد.
_ تقصیر من شد. اصلا مشکات نمی تمایل داشت من رو دوست پسرش معرفی کنه. من این بازی رو جاده انداختم… سر صبحونه که کف دستش رو گحرکت کردم، کف دستش رو کشید…گفت نمی خوام انقدر اذیتش کنم… با اینکه فکر می کرد تو با یکی دیگه رابطه داری، ولی باز هم به فکر تو بود. همش تقصیر من بود.
کیان چشم‌هایش را می‌بندد. پیشانی‌اش هنوز به شیشه چسبیده است؛ انگار به این سرما نیاز دارد تا شاید تب تند درونش را خاموش کند.
_منم زیاده روی کردم.
صوتیش گرفته و خالی‌ست؛ صدای مردی که تمام پل‌های پشت سرش را خودش خراب کرده.
_ پیش خودم فکر می کردم به غرورم برخورد که مشکات یکی دیگه رو انتخاب کرده… ولی من اصلا درمیل داشت طلاق نداده بودم. حتی درباره اش با وکیلم حرف هم نزده بودم.
نفسش لرزان از گلو بیرون می‌آید.
_ انگار به خیال خودم داشتم تنبیهش می کردم… می میل داشتم اون غروری رو که اون شب، با موندنش توی اون اتاق خرد شده بود، ترمیم کنم. در ذهنش گذراندم می‌گه نمی خوام جدا شم… بعد با هم حرف می زنیم… یه فرصت دیگه می دیم… ولی وقتی قد بلند شد و بیان کرد هر کاری دوست داری بکن، شوکه شدم…
نگاهش دوباره روی مشکات سُر می‌خورد.
_ تا تو اومدی و گفتی فکر کنم می خواد یه بلایی سر خودش بیاره…
جمله‌اش نیمه‌کاره می‌ماند. انگار حتی حالا هم توان به زبان آوردن آن لحظات را ندارد.
آرمان سرش را پایین می‌اندازد. خستگی مثل کوهی روی شانه‌هایش آوار شده، با لحنی که بوی حسرت می‌دهد، زمزمه می‌کند:
_دعا کن حالش خوب بشه… وگرنه هیچ دختری رو نمی تونی پیدا کنی که اینجوری عاشقت باشه.

صدای قدم‌های سریع در جادهرو می‌پیچد.
کمند است که با عجله نزدیک می‌شود؛ دیده‌هایش سرخ شده و اضطراب از تمام صورتش می‌بارد.
تا کیان را می‌بیند، بی‌معطلی جلو می‌آید و برادرش را در آغوش می‌گیرد.
_حالش خوبه؟
کیان به سختی سر تکان می‌دهد.
_ خوبه….اما بی‌هوشه‌.
کمند از او فاصله می‌گیرد. نگاهش پر از خشم و ترس است.
_چیکار کردی کیان؟ تو اون دختر رو انقدر دوستش داری… اون فهمیده بود اشتباه کرده… انقدر بخشیدنش سخت بود؟
کیان سرش را پایین می‌اندازد. آوایش از ته چاه بیرون می‌آید:
_میدونم تقصیر منه.
کمند تلخ می‌خندد. اشک در چشم‌هایش جمع می‌شود، ولی لحنش بی‌رحم می‌ماند.
_بله که تقصیر توئه. می دونی چی کشیده وقتی من و تو رو با هم دیده؟ اون روزگار داشت برای من تعریف می کرد، بغض داشت خفه اش می کرد. اشتباه کردی کیان… امیدوارم این اشتباه برات گرون تموم نشه.
کیان جوابی نمی‌دهد. فقط مجدداً به پنجره‌ی گردِ روی در خیره می‌ماند؛ انگار هرچه لازم بوده، جهان از قبل به او گفته است.
چند نفر دیگر از بچه های ویلا هم می‌رسند. هرکدام با صورتی آشفته، با دلواپسی، با سؤال‌هایی که کسی جوابشان را نمی‌داند.
یکتا کیسه‌ی لباس را به کف دست آرمان می‌دهد.
کیان هنوز همان‌جا خشک شده، اما لرزش بدنش حالا واضح‌تر از قبل است.
موهایش نم دارد، صورتش رنگ ندارد و لب‌هایش کبود شده‌اند.
آرمان جلو می‌آید و بازوی او را می‌گیرد.
_ باید لباس عوض کنی.
کیان مقاومت می‌کند.
_نمی خوام از جلو اتاقش تکون بخورم.
آرمان این‌بار محکم‌تر می‌گوید:
_ اگه خودتم بیفتی رو دستمون، دیگه هیچ کاری ازت برنمیاد. فقط دو دقیقه.
بالاخره با زور از جلوی اتاق دورش می‌کنند.
چند متر آن‌طرف‌تر، کنار صنقلبی‌های سرد بیمارستان، کیان با کف دست‌هایی که هنوز می‌لرزند، تی‌شرت خیسش را از تن درمی‌آورد.
آرمان همان لحظه خشکش می‌زند.
روی تن کیان، زخم‌های متعددی پخش شده‌اند؛ رد کبودی، خراش، زخم‌های عمیق‌تر و قدیمی‌تر… انگار پوستش نقشه‌ای از دردهایی‌ست که از سر گذرانده.
آرمان بی‌اختیار زمزمه می‌کند:
_بهنام این بلا رو سرت آورد؟
کیان در حالی که تی‌شرت خشک را از سر رد می‌کند، کوتاه جواب می‌دهد:
_ آره.
آرمان با ناباوری به تن زخمی او نگاه می‌کند.
_اون واقعا حیوونه.
کیان پایین تی‌شرت را می‌کشد و صافش می‌کند. چند لحظه چیزی نمی‌گوید. بعد آرام، آن‌قدر ساکت که انگار بیشتر با خودش حرف می‌زند، می‌گوید:
_تمام مدتی که اونجا بودم، فکر می کردم مشکات رو از دست دادم. بهنام میبیان کرد زیر کف دست آدم های اسکندری تموم کرده… درد اون فکر، از این زخم ها برام بیشتر بود.
آرمان نگاهش نرم‌تر می‌شود. آهی می‌کشد و روی صنقلبی می‌نشیند.
_مشکات حتی یک ثانیه هم باور نکرد که تو دیگه نیستی. خیلی با من، مامانش، مولینم، تراپیستش…همه، جنگید. یه جایی دیگه خسته شد، دیگه بهمون نگفت کیان زنده‌ست… اما هر بحثی می شد، می گفت من متاهلم. من شب ها صوتی گریه اش رو می شنیدم…
صوتیش می‌شکند.
_حقش نیست این زندگی.
کیان ساکت روی صنقلبی کناری می‌نشیند. کف دست‌هایش را به هم قفل می‌کند و به کف زمین خیره می‌ماند.
بی‌آنکه سر قد بلند کند، می‌پرسد:
_یک سال پیش، وقتی ضیایی تازه فهمیده بود من زنده‌ام، تونست تورو پیدا کنه، اومد سراغت. گفتی از مشکات خبر نداری… چرا؟
آرمان برای چند ثانیه ساکت می‌ماند. سکوتش پر از عذاب وجدان است. بعد بالاخره جواب می‌دهد:
_ضیایی نگفت تو زنده ای. اظهار کرد اون شخصی که سوخته بود، تو نبودی… ولی هنوز معلوم نبود زنده باشی یا نه. راستش ترسیدم… حال مشکات تازه داشت بهتر می شد. قرص هاش رو می خورد… تصمیم گحرکت کرده بود بره سر کار… اگه امیدوار می شد که پیدات می کنه و نمی کرد… دیگه نمی تونستیم به حیات برش گردونیم. از یه طرف هم اگه برمیگشت تهران ممکن بود بهنام پیداش کنه، برای همین به ضیایی اظهار کردم نمی دونم مشکات کجاست.
کیان سرش را به دیوار پشتش تکیه می‌دهد و نگاه‌هایش را می‌بندد. خستگی، پشیمانی، ترس… همه با هم روی صورتش قرار گرفته‌اند.
هر دو روی صنقلبی‌های سرد بیمارستان جای گرفته‌اند. هیچ‌کدام نه چیزی خورده‌اند، نه حتی لحظه‌ای خوابیده‌اند. فقط زل زده‌اند به آن پنجره‌ی گرد روی در ICU.
به همان دایره‌ی کوچک که پشتش، تمام زیستنِ کیان خوابیده است.
و هر بار که بوق منظم کف دستگاه از پشت در می‌آید، هر دو، بی‌اختیار نفس می‌کشند.
……….

چند ساعت گذشته…دکتر که از اتاق بیرون می‌آید، آرمان بلافاصله به سمتش می‌رود. آوایش لرزش خفیفی دارد:
_ دکتر، می‌تونیم ببینیمش؟
دکتر نگاهی به پرونده‌ی توی دستش می‌اندازد و با خستگی سر تکان می‌دهد.
_ آره، می‌تونید. ولی هنوز به هوش نیومده.
_ اشکال نداره، می‌خوام باهاش حرف بزنم.
رو به کیان می‌کند و می‌گوید:
_اشکال نداره من اول برم؟
کیان که انگار دیگر هیچ رمقی در تنش نمانده، فقط سرش را به علامت موافقت تکان می‌دهد.

آرمان وارد اتاق می‌شود. فضای آی‌سی‌یو غرق بوی الکل است و خاموشی سنگین کف دستگاه‌ها.
کنار تخت می‌نشیند. همین که نگاهش به صورت رنگ‌باخته‌ی مشکات می‌افتد، بغضش را با زحمت فرو می‌دهد.
دست او را ملایم میان دستش می‌گیرد و با آوایی که سعی می‌کند سبک و معماما باشد، می‌گوید:
_چطوری تخس کوچولو؟ می‌دونی منو بدبخت کردی؟ می‌دونی با چه ترفندی مولینت رو راضی کردم که فکر کنه تو فقط سرما خوردی؟ می‌خواست پاشه بیاد اینجا…
لبخند کم‌رنگی روی لبش می‌آید و همان لحظه می‌شکند.
_اون مردی که پدر ما رو به خاطرش درآوردی، بیرون قرار گرفته. مشکات… خیلی به کیان سخت گذشته…جفتتون بهم نیاز دارین. زودتر دیده‌هات رو باز کن. بیشتر از این نمی‌تونم خاله رو بپیچراکهم، خودت می‌شناسیش دیگه… این مرد رو هم بیشتر منتظر نذار. همونجوری که تعریفشو میکردیِ، مثل خودت تخسِ…اما معلومه بسیار دوستت داره.
بی‌آنکه حرف دیگری بزند، از جا بلند می‌شود…وقتش است جایشان را عوض کنند.

کیان که وارد اتاق می‌شود، انگار تمام اکسیژن فضا یک‌باره کم می‌شود. با قدم‌هایی سنگین خودش را به کنار تخت می‌رساند.
با متوجه شدن مشکات در آن وضعیت، برای هزارمین بار در قلب خودش را لعنت می‌کند.
تمام آن لحظه‌های سرد، تمام آن غرورِ پوچ و بی‌ارزش که به این فاجعه ختم شده، مثل فیلمی بی‌رحم از جلوی نگاه‌هایش رد می‌شوند.
کف دستش را آهسته و لرزان بالا می‌آورد و موهای مشکات را نوازش می‌کند.
لمس پوست سرد او، دلش را از وسط می‌شکافد.
آوایش از یک زمزمه هم آرام‌تر است؛ شکسته، خسته، پر از اعتراف:
_ روم نمی‌شه حرف بزنم باهات مشکات… من این بلا رو سرت آوردم…الان چی بگم؟ بگم دیده‌هات رو باز کن؟ دیده‌هات باز بود، من باعث شدم بسته بشه…
گلویش می‌سوزد. چند لحظه فقط به او نگاه می‌کند، انگار می‌خواهد تک‌تک جزئیات صورتش را در خودش حفظ کند.
_قلبم برات تنگ شده. برای یه بار دیگه بغل کردنت، برای یه بار دیگه بچگونه ذوق کردنت، برای لب ساحل قدم زدن‌هامون… منو ببخش مشکات… منو ببخش.
در خاموشی اتاق، تنها صوتی بوق منظم دستگاه‌ها می‌پیچد؛ آوایی یکنواخت که به او یادآوری می‌کند هنوز همه‌چیز تمام نشده….
هنوز فرصتی هست…
فرصتی که کیان، با تمام وجود، از خدا می‌خواهد از او نگیرد.

…………

“مشکات”

نور سفید و تند، حتی از پشت پلک‌های بسته‌ام هم خودش را به نگاه‌هایم می‌کوبد. پلک‌هایم را محکم‌تر روی هم فشار می‌دهم، ولی فرقی نمی‌کند. همه‌جا روشن است. زیادی روشن.
نفس کشیدن سخت است. انگار چیزی سنگین روی سینه‌ام گذاشته‌اند. گلویم می‌سوزد؛ خشک و زخمی، طوری که انگار تویش شن و نمک ریخته‌اند.
کم‌کم فشار پلک‌هایم را کم می‌کنم و با زحمت دیده‌هایم را باز می‌کنم.
همه‌چیز تار است…سفید..‌‌.محو.
چند ثانیه طول می کشد تا بتوانم شکل ها را از هم تشخیص بدهم. سقف بالای سرم سفید است، بوی شتاب‌زده الکل و دارو توی دماغم می پیچد.
یک چیزی روی صورتم سنگینی می کند‌‌.‌‌.. ماسک اکسیژن.
می خواهم نفس عمیق بکشم، ولی نمی توانم. سینه ام تیر می کشد و همان لحظه سرفه امانم را می برد، سرفه های خشک و دردناک، طوری که انگار ریه هایم از داخل خراشیده می شوند، چشم هام پر آب می شود، تمام تنم درد می کند. نه یک درد تیز و مشخص، یک کوفتگی عمیق و بی رحم، انگار از کشیدهی پرت شده باشم یا واقعا یک کامیون از رویم رد شده باشد.
می‌خواهم کف دستم را بلند کنم، ولی انگار دست خودم نیست، بی جان و سنگین است.
با زحمت، انگشت هایم را تکان می دهم و دستم را تا روی ماسک می رسانم، لبهام خشک شده، زبانم به سقف دهانم چسبیده، آنقدر تشنه ام که حس می کنم اگر همین حالا یک قطره آب به لبم نرسد، می میرم.
لبه‌ی ماسک را کمی پایین می‌کشم.
هوای اتاق سردتر به صورتم می خورد، اما همان یکی دو نفس هم گلویم را بیشتر می سوزاند، می خواهم کسی را صوت بزنم.
اما صوتیی که از گلوی من بیرون می آید، بیشتر شبیه یک زمزمه خفه است تا آوا.
قلبم شتاب‌زده می زند، گیجم… من اینجا روی این تخت چه کار می کنم؟
سعی می کنم به خاطر بیاورم، مغزم کند است. انگار فکرهایم از توی آب رد می شوند، هیچ چیز صاف و واضح نیست، فقط تکه تکه است، بریده بریده.
بعد یک باره همه چیز برمی گردد.
حرف های کیان، طلاق، کانادا، سردی نگاهش، آن حس له شدن، صخره های بلند، صدای دریا، آرمان، کیان، دویدنشان و بعد… برخورد تنم با آب.
نفسم بند می آید، نه از ماسک، از فکرش، از یادآوری اش.
پس من پریده ام.
دیده هام را می بندم.
چرا هنوز زنده ام؟
من که شنا کردن بلد نیستم.
من که خودم را سپرده بودم به دریا.
پس چطور زنده مانده ام؟
چه کسی من را بیرون کشیده؟
چرا نجاتم داده‌اند؟
نه…نه
انگار خدا واقعا با من شوخی دارد.
هر بار دیده باز می کنم، بیمارستان است. بوی الکل است. نور سفید است، زنده ماندنی است که من نخواسته ام، من این زندگی را نمی میل داشتم.
زیستن بدون کیان را نمی خواستم.
چرا خدا نمی گذارد بمیرم؟
از جانم چه می خواهد؟
در اتاق باز می شود.
با صدای ساکت باز شدن در، چشم هام را به همان سمت می چرخانم.
هنوز همه چیز کامل واضح نیست، ولی چهره اش را حتی از پشت این تاری هم می شناسم، خسته است،رنگ ندارد. انگار چند سال یک باره پیرتر شده.
ولی همان لحظه که من را بیدار می بیند، نگاه هاش برق می زند و تبسم می زند.
چشمم هنوز روی صورتش قفل مانده که نزدیک تر می آید. قدم هایش آهسته است، ولی من می فهمم عجله دارد. عجله ای که خودش را مجبور کرده پنهانش کند.
کنار تخت می ایستد. چند ثانیه فقط نگاهم می کند. انگار می خواهد مطمئن شود واقعا بیدارم.
انگار می ترسد پلک بزنم و مجدداً برگردم به همان جایی که ازش بیرونم کشیده‌اند‌.
تبسمش می لرزد.
تبسم آدمی که حق خندیدن ندارد و با این حال نمی تواند جلوی خودش را بگیرد.
موهایش مرتب نیست، ریش هایش مرتب نیست، انگار همه چیز بهم ریخته.
_ مشکات…
اسمم را می گوید و صوتیش می شکند.
می خواهم جواب بدهم.
می خواهم بگویم نیا…
می خواهم بگویم دیر وارد شدی…
می خواهم بگویم چرا گذاشتی کارم به اینجا برسد…
ولی دهانم خشک است و گلویم آتش می گیرد. فقط یک آوای خفه از ته سینه ام بیرون می آید و بعد سرفه.
سرفه هایم سریع می شود. نفس کم می آورم، ماسک اکسیژن را با دست بی جانم می گیرم، ولی نمی توانم درست جایش بگذارم.
کیان یک لحظه جا می خورد، بعد سریع خم می شود و با هر دو دست، ماسک را سر جایش می نشاند.
_ آروم… آروم… نفس بکش. فقط نفس بکش.
هوا که از ماسک می آید، کمی سوزش گلویم کمتر می شود، ولی آن سنگینی روی سینه ام هنوز هست. نفس هایم بریده بریده می شود، دستم می لرزد، دیده هام می سوزد.
کف دستم را می گیرد. محکم، ولی نه آنقدر که درد بگیرد. انگار می خواهد مطمئن شود مجدداً جایی نمی روم.
فقط نگاهش می کنم.
لب هایم را از هم جدا می کنم. صوتیم از زیر ماسک، خفه و ضعیف بیرون می آید:
ـمن… من افتادم تو دریا…
نفسش را نگه می دارد. انگار منتظر همین بود. انگار می ترسیده من یادم بیاید.
_نیفتادی… پریدی.
این را ساکت می گوید، نه با سرزنش… با درد.
دیده هام را باز می کنم. نگاهش می کنم.
_کی نجاتم داد؟
سرش را پایین می‌اندازد. دیگر از آن راهی شدار سرد خبری نیست‌‌‌‌… فقط آشفتگی‌ست.
_من.
آوایی که از سینه ام بیرون می آید، شبیه اعتراض نیست. شبیه تسلیم است:
_ چرا… چرا نجاتم دادی؟
انگار ضربه می خورد. صورتش جمع می شود. کف دستم را محکم تر می گیرد. آنقدر محکم که استخوان انگشت هایم درد می گیرد، اما نمی گویم رهایم کن.
قلبم می خواهد این درد را نگه دارم. برای لمس کف دستانش بی‌قرار بودم…
_چون بدون تو نمی تونم مشکات…
صوتیش لرزان است. سرش را نزدیک تر می آورد، طوری که فقط من بشنوم:
_ زیرا تو زندگی منی، من احمق بودم…
نفسش می برد. جمله اش را نمی تواند تمام کند.
می خواهم بخندم، ولی گریه ام می گیرد.
اشک از گوشه نگاهم بیرون می زند و می رود سمت شقیقه ام.
_تو… می تمایل داشتی بری…
سریع سرش را تکان می دهد.
_هیچ جا نمیخواستم برم، کانادایی در کار نبود، درتمایل داشت طلاقی هم در کار نبود، تو خیال خودم داشتم تنبیهت میکردم، میخواستم بگم منم میتونم مثل تو لجبازی کنم…فقط به خاطر غرور احمقانه ام…
کلمه غرور را که می گوید، انگار خجالت می کشد. نگاهش را می دزدد و دوباره برمی گرداند.
_منو ببخشش
کف دستم را روی موهایش می کشم، یا حداقل تلاش می کنم، انگشت هایم به سختی حرکت می کند.
لب هایم زیر ماسک تکان می خورد.
صدایم خفه و ضعیف بیرون می آید:
_قول بده… دیگه با غرورت منو نکشی.
انگار برای یک ثانیه نفسش می ایستد.
پیشانی اش را ساکت روی لبه تخت می گذارد… آنقدر نزدیک که گرمای نفسش را حس می کنم.
_قول می دم.
پرستار با عجله وارد می شود. نگاهش بین من و کیان می دود، دیدهش روی ماسک اکسیژن و بالا و پایین راهی شدن نفس‌هایم می‌ماند.
_خانم تازه به هوش اومدین، نباید حرف بزنین، اکسیژن‌تون می افته.
یک کف دستگاه کوچک را به انگشتم وصل می کند. عددها بالا و پایین می روند.
رو به کیان ادامه می‌دهد:
_شما هم بفرمایید بیرون.
کیان سرش را نزدیک تخت می آورد.
چشم هایش درست توی نگاه هایم می دود. صوتیش یک جور ترس دارد؛ ترس از دست دادن، ترس دیر شدن.
_اگه چیزی میل داشتی صوتم کن… باشه دردونه؟
تبسم میزنم نمی‌دانم زیر ماسک معلوم است یا نه… اما دلم برای شنیدن این لقب تنگ شده بود.