اخم بدی به دختر می کند و سراب می خواهد یک مشت وسط ابروهایش بکوبد.
– داداشت دعوتم کرده بود امروزگار برم پیشش یادت رفته؟آدرس خونهتو من از کجا باید پیدا کنم که الان مثل پرنسسا سوار نمیشی؟
آه از نهاد آزاد قد بلند می شود.برای دست به سر کردن آریو حرف این ملاقات را زده بود و انگار هر دو نفرشان آن را جدی گحرکت کرده اند.
از اینکه در خیابان دختری منتظرش بماند خوشش نمی آید و روی صنقلبی جلو می نشیند.مانند این ماشین را گاهی اوقات فقط در خواب هایش می متوجه شد.
دختر پوزخندی می زند و حرکت می کند.
– چرا شامگاهیه زهرماری حالا؟
آزاد جواب پیامکش را تایپ می کند،یک نه ممنون مزاحم نمی شویم کافی است و هم زمان جواب دختر را می دهد:
– رانندگیتو بکن به کشتنمون ندی.
دخترک موهایش را پشت گوش می برد.
– بسیار دوست داری دعوامون بشه؟
– پتانسیل چند تا دعوا تو یه روزو داری تو؟توی میدون بپیچ راست.
سراب لبخندی می زند و لبه های مانتو جلو باز و مارکش را کنار می زند که کراپِ قهوه ای رنگ و شکمی که نگین رویش برق می زند مشخص می شوند.
– دعوای لفظی رو زیاد حالشو ندارم اما فیزیکی تا قلبت بخواد می تونم دعوا کنم.ولی متاسفانه تو قلب به فیزیکی نمیدی!
پاسخ پیام آزاد دریافت می شود:《منتظرتون می مونیم.》
در این وضعیت حالا نبات هم نور علی نور شده است دیگر!
نگاهی به دختر می اندازد.چنان دو کف دستی فرمان را چسبیده که انگار دارد سخت ترین کار جهان را هندل می کند.اامان بار است که بغل دستِ رانندگی یک دختر قرار گرفته است،تجربه جدیدی است!
اگر رعنا خانم با این قیافه این دختر را ببیند قطعا دچار شوک فرهنگی می شود.پوشش هیچ تشابهی با فرهنگ ایرانی ندارد!
– فیزیکی؟رانندگیتو بکن.فنچه قلدریم می کنه!
می خواهد جواب نبات را بدهد که بلافاصله پیام بعدی می آید:《آقا آریو و آقا سینا الان اینجان شما هم تشریف بیارین.》
بی اختیار روی پیشانی اش می کوبد.قطعا سینا را می کشد.
این وسط جیغ جیغ های دختر هم بیشتر روی مغزش می روند.
– فنچ کیه؟من فنچم؟من؟تو باید واقعا کتک بخوری.اینی که نسبت بهت ضعف دارم هیچی بهت نمیگم بهشدت پرروت کرده دیگه.این کدوم خرابیه که یه ساعت کنار من داری باهاش چت می کنی؟
آزاد مستاصل با انگشت به سمت چپ اشاره می کند.
– بپیچ چپ.
– اها یعنی الان نمیگی این خراب کیه که داره بهت پیام میده؟
کلمات نامناسبی که خطاب به نبات به کار می برد،اعصاب مرد را به هم می ریزد.
– درست حرف بزن!
سراب با حرص فرمان را می چرخاند.آن شخص پشت گوشی عزیز است برایش؟
– درسته دیگه،کلمه درست تری پیدا نمی کنم.
– سراب!
بهیکباره انگار که تمام آب های جهان روی آتش سراب ریخته می شوند.همین تلفظ نامِ تهدیدطورش دختر را مانند موم نرم می کند.اولین بار است نامش را صوت زده است!
– بهشدت راحت شدیا،سراب نه خانم بزرگمهر!
آزاد با تاسف سری تکان می دهد و هم وقت تایپ می کند:《نه ممنون امشامگاه مهمون داریم!》
تلفن همجاده را درون جیب شلوارش می گذارد و دور تا دور صنقلبی را می گردد تا دکمه ای که آن را عقب می برد را پیدا کند،جای پاهایش نیست آخر!
– صنقلبی ماشین مقلب بالات چطو میره عقب خانم بزرگمهر زانوم راهی شده تو دهنم.
سراب نگاهی به حالت جای گرفتنش می اندازد.آخرین نفری که روی صنقلبی کمک راننده جای گرفته بود،خودش بود درحالی که کسری رانندگی می کرد.برای همین صنقلبی را جلو آورده بود و مردِ قد کشیده جایش نیست انگار!
دکمه ای روی پنل مرکزی داشامگاهورد را می فشارد و صندلی عقب می رود.
– ماشینم برای دکل مخابرات تعبیه نشده متاسفانه.همون سراب بگو بزرگمهر خر کیه اصلا!
مرد با خنده ای که پشت لب هایش مانده نیم رخش را نگاه می کند.
– برو فرعی ۱۲!
سراب از گوشه چشم نگاهش می کند.
– چرا همچین نگا می کنی؟
– برام جالبه به خودتم فحش میدی.
دختر ماشین را درون کوچه می پیچاند و تبسم می زند.
خونه مرد از خونه او زیاد فاصله دارد.اینجا تقریبا پایین شهر است.محله ای پر از منزل های ویلایی و بدون آپارتمان،با پیچک هایی که از دیوار ها بیرون زده اند و آسفالتی که ماشین را به فغان می اندازد.
– خر فحش نیست.
نگاه آزاد بی اختیار روی لب های رژ خورده دختر می نشیند.برق می زنند و هنوز سر ظهر را به یاد دارد.نرمی که روی لب هایش جای گرفت و بوی لیمو می داد.
سراب می پرسد:
– کجا نگه دارم؟
و آزاد حواسش جایی میان آن بوسه عجیب و غریب مانده است.در ظاهر برایش هیچ اهمیتی نداشت ولی در باطن،او هم مرد است به هر حال!
– درِ مشکی!
دخترک نگاهی می اندازد به خونه دو طبقه با سنگِ شکلاتی و دروازه مشکی رنگ با رگه های طلایی.چقدر سنتی!
و آزاد با حالت کلافه ای نگاهش را از دختر می چرخاند.این لباس های بی در و پیکرش را دیگر کجای دلش بگذارد؟
سراب ماشین را پارک می کند و شالِ افتاده روی شانه اش را سر می کند.
خم می شود جلوی آزاد و بوی عطرش تا ته بینی مرد فرو می رود.بدنش را نامحسوس عقب می برد تا از موهای دختر فاصله بگیرد و سراب از درون داشامگاهورد ماسکی بیرون می آورد و عقب می رود.
آزاد بهسرعت درب را باز می کند و پیاده می شود.اطراف را بررسی می کند و خداراشکر خبری از همسایه ها نیست.از فردا برایش خبر می سازند که دختر به منزل می آورد.
سراب پیاده می شود و نگاه مرد روی ظاهرش می چرخد.یک پیجادهن کوتاه باز و لباس نصفه و نیمه ای که نمی داند اسمش چیست زیرش!نگین سفید رنگِ روی شکمش برق می زند.تنها نکته مثبت شلوار گخوشحالش است.
نمی تواند به دختر بگوید لباست را درست که،خلاف آداب است و اصلا چه کاره است که بگوید؟
سراب ولی نگاهش را حس می کند و بیشتر مانتو را کنار می دهد.بدن را خدا برای نمایش آفرید دیگر!
– می دونی داداشتو بهشدت دوست دارما ولی الان بیشتر دوست دارم نباشه تا با تو تنها باشم!
آزاد کلید را از جیبش خارج می کند.
– بعد من یه کف دستی تو رو بر می گردونم خونهت.
سراب با آرنج درون شکمش می کوبد.
– چه غلطا!
مرد هنوز کلید را داخل درب نچرخانده که باز می شود.چهره رعنا خانم درون چارچوب قرار می گیرد و سراب حیرت زده می ایستد.
می شناسد این زن را،او مادر نبات است!
رعنا خانم هم با تعجب نگاهشان می کند.اامان بار است که آزاد را با یک دختر می بیند.
این میان دخترک هم قلبش می خواهد برگردد و هم قلبش می خواهد داخل برود.این دیگر چه دنیای کوچکی است؟
****
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن