بار اول نیست که در یک پرواز فرست کلاس بهترین کابین اختصاصى هواپیما را براى سفر تجربه میکنم،
آخرین بار وقتى براى تعطیلات به هاوایی میراهی شدیم و مولین با اصرار من حاضر شد همراهى مان کند، در یکى از همین صندلى ها افروزگار آنقدر به پدر چسبید و مدام برایش شراب ریخت که شدت مستی اش باعث شد بهترین و لوکس ترین قسمت هواپیما برای مادر بیچاره ام تبدیل به جهنم هوایی شود…
نمیدانم چرا همیشه در مستی حتی وقتى که ۴ ماه از راهی شدن همیشگى سروین گذشته بود…
مدام اسم سروین
و فحش و ناسزا به او، تنها بد مستى پدر بود…
افروز بار دیگر به گردن بابا آویزان شد و با لوندی تمام اضافه کرد:
_ داری جون!
بیخیال عزیزم اون دختره چموش واسه همیشه گورش رو گم کرده
یک مادر،
یک خواهر درست رو به رویش نشسته بودند…
ولی من سروین نبودم من مثل او هیچ وقت شجاع نبودم، من جز اینکه کل سفر با مادرم در اتاق هتل در آغوش هم ساعت ها گریه کنیم، روش دیگرى برای اعتراض بلد نبودم…
من مثل مادرم با سکوت و چشم بستن، فقط انقلاب علیه خودم را بلد بودم و بس…
اینگونه بود که ما از درون سالها میسوختیم و سروین قیام میکرد و در یک شب
آتش را معنا میکرد…
مردى که رنگ پوست و جنس و رنگ موهایش حتى ظرافت انگشت هایش، بیشترین شامگاهاهت عالم به خواهرم را دارد، روی صنقلبی ماساژور دقیقا رو به رویم هدفون به گوش
دیده هایش را بسته و در صنقلبی فرو حرکت کرده است و دلش نمیخواهد مثل برادرش از پنجره کابین تمام مدت اوجمان…
آسمان…
ابرها…
و زمینی که دور شده است را تماشا کند…
اینبار موفق میشوم قطره اشکم را پنهان کنم،
هیرسا هنوز نگاهش به پنجره است و با ذوق میگوید:
_ این بالا همه چى دلنشینتره فری، موافقی؟
با تبسم سر تکان میدهم
و من هم بیرون را تماشا میکنم
_ چون همه چیز واضح تره
جاده ها
رودها
شهرها
نگاهم میکند و یک طور که مشخص است فکرش درگیر است میگوید:
_ نه! واضح نیست
فقط کوچیکتره
نگاهم میچرخد روی اهورا که کف دست به سینه هنوز لم داده است و دیده هایش خیال باز شدن ندارد بی اختیار آه میکشم
_ دلنشینترن چراکه دورترن…
اصلا هر چیزى که دور باشه و مطمئن باشی کف دستت ازش کوتاهه
دلنشین تره
دلنشین ترینه…
یک مرتبه با ظهور یک قطره اشک کنار تیغه بینی مردِ دور هایم شوکه میشوم و آب دهانم را قورت میدهم
هیرسا مسیر نگاهم را میگردد، به برادرش میرسد
او هم آه میکشد از صنقلبی اش بلند میشود و کنار من مینشیند، من هنوز شوکه ام و صدای او غم دارد
_ میتونم حدس بزنم داره چى گوش میده
با چشم هایم التماس میکنم و میپرسم:
_ چى؟
یک قطعه از کارهای خودشون؟
هیرسا به هندزفرى مقابلم اشاره میکند و آروم میگوید:
_ سیستم صوتی آى پدش رو من واسش نصب کردم الان رو سیستم من هم همون که داره گوش میده در حال اجراست
با اشتیاق هندزفری را برمیدارم
یک گوشی سهم من و گوشی دیگرش سهم خود هیرسا میشود سر هایمان را تا جای ممکن بهم میچسبانیم
با شنیدن یک موسیقی عجیب و سنتی قدیمی یک مرتبه غم با یک حس عجیب در دلم مینشیند
هیرسا آرام میگوید:
_ این آهنگ رو کف دست کم ۵ بار ریپیت میکنه هربار و گوش میده، خوب گوش کن
این آوای ساز سَرَنى
یک ساز افغان خیلى خیلی قدیمیه
شبیه چنگه
حالا نوبت نوای آرام اما دلخراش خواننده است…
“بوی موهات زیر بارون، بوی گندمزار نمناک
بوی سبزه زار خیس، بوی خیس تن خاک
جاده های مهربونی، رگهاى آبی کف دستات
غم بارونِ غروب، ته نگاهات تو صوتت
دل تو شهر گل یاس، دست تو بازار خوبی
اشک تو بارونِ روی مرمر ِدیوار خوبی
ای گِــل آلوده گُــل من، ای تن آلوده ى قلب پاک
دل تو قبله این قلب، تن تو ارزونی خاک
یاد بارون و تن تو، یاد بارون تن خاک
بوی گُــل تو شوره زار، بوی خیس تن خاک
همیشگی صوتی بارون، آوای پای تو بوده
همدم تنهاییام، قصه های تو بوده
وقتی که بارون می باره، تو رو یاد من می آره
یاد گلبرگای خیس روی خاک شوره زاره
ای گِــل آلوده گُــل من، ای تن آلوده دل پاک
قلب تو قبله این قلب، تن تو ارزونی خاک
یاد بارون و تن تو، یاد بارون تن خاک
بوی گُــل تو شوره زار، بوی خیس تن خاک
“
نمیدانم چه قدر گذشته است ولی
من زیر لب ناله میکنم
” تن تو ارزانی خاک…
تن تو ارزانی خاک…
ای گِل آلوده گل من…”
آخرین نقاشی سروین
یک لاله سرخ که در ترک برهوت یک کویر بى آب و علف خشک روییده بوده
و گلبرگ هایش شامگاهیه شعله هاى آتش بود…
آه خداى من بوىِ گُل تو شوره زار….
حالا اشک هایم میخواهد به شوره زار برود و آتش گلبرگ های گلم را خاموش کند…
دیده هایم را میبندم و زمانی به خودم می آیم که دو دستم را روی گوش هایم گذاشته ام و با آوای قد بلند هق هق میزنم…
هیچ مرثیه ای
هیچ مرثیه ای تا به امروز مثل این ساز افغان مثل بند بند این شعر این چنین عزادارى ام را به اوج نرسانده است…
هیچ وقت نشد بر سر مزارى که از خودت نگذاشتى و نمیدانم کجاست
براى تو اشک بریزم، شیون کنم و قدرى سبک شوم
ولی حالا در مرتفع ترین نقطه حضورم میان ابرها برای رگ های آبی دستهایت که در سپیدی پوستت شامگاهیه جاده هاى مهربانی بود
برای بوى موهاى پر تلالو زیرا گندمزارت
من صاحب عزا ترین، در این عالم هستى هستم…
چه شد خواهرم چه شد که تن آلوده ى آتش شدی…
کسی هندزفری را از گوشم میکشد
هیرسا با وحشت بغلم کرده
_ فری! فری جان؟ چی شد؟؟
شانه هایم اما شانه هایم را کسی محکم تکان میدهد و محکم تر صوتیم میزند:
_ فریال!!
دیده هایم باز میشود
مقابلم خم شده است و با چشم های خون افتاده اما انگار دلواپس نگاهم میکند…
چرا دلم هق هق بیشتر میخواهد؟! به امید یک آغوش؟؟
هندزفری را از دستگاه هیرسا میکشد و صوتی موسیقی در کابین با آوای قد بلند پخش میشود
دیده هایش پر از خشم میشود و دو گلوله آتش که سمت برادرش نشانه گحرکت کرده است
_ آدم نمیشی!؟ هیچ وقت نمیشی!!!
هیرسا سر پایین می اندازد و من خودم را قدری جمع وجور میکنم
برایم یک لیوان آب میوه میریزد و جلوی دهانم میگیرد و امر به نوشیدن میکند
_ بخور!
بعدم برو بیرون پیش بقیه بچه های تیم
با دیده های ملتمس نگاهش میکنم جُرعه ای مینوشم و با آوای بریده بریده از فرط گریه میگویم:
_ ببخشید من…
من…
من واقعا متاسفم
این آهنگ منو برد پیش خواهرم…
آخه خواهرم…
بغضم اوج میگیرد
دست او به معنی سکوت بالا میرود
_ چه فایده داره اشک و ماتم؟! هان؟
آوایش چرا این قدر خشمگین است؟؟
_ چرا تا زنده بود کاری نکردی؟
اصلا میل داشتی کاری کنی؟
این اشک ها اشک عزاداریه یا اشک عذاب وجدان؟
من و هیرسا هر دو متعجب و وحشت زده تماشایش میکنیم…
من من کنان میپرسم:
_ شما..
شما خواهرم رو….
مجدداً دستش حکم سکوت میدهد
_ نه خواهرت رو نمیشناختم
فقط میدونم اشک و شیون هیچ مُرده ای رو زنده نمیکنه
حالا نوبت هیرسا شده است..
هرچند که صوتیش لرزان است
اما سوالش کوبنده است
_ قهر با دنیا و خودت و زندگی چی؟
مرده ات رو زنده میکنه؟!
چند ثانیه با بُهت به هیرسا چشم میدوزد و بعد انگشت اشاره اش سمت در خروجی کابین میدود
_ تو خفه شو!!
هر دو بیرون!
بعد با آوای کشیده تر فریاد
میکشد:
_ بیرووورن…
انگشت های هیرسا محکم در انگشت هایم قلاب میشود…
محکم است اما من برای رفتن
از اینجا ضعیف ترینم…
ضعیف ترین..
من شب هاى زیادى از زندگى ام تاریکى را تنهایى به دوش کشیده ام…
ولی امشب،
این تب شدید به پیشواز اولین شب حضورم در یکى از شلوغ ترین شهرهای دنیا وارد شده است…
سرما و ترافیک و شلوغى این شهر در بدو ورود چندان خوشایند نبود…
هرچند حال دلت که خوب نباشد هیچ چیز زیبا نیست…
ترس این شدت از تب و لرز اجازه نمیداد بخوابم،
پتو را دور خودم پیچیده بودم و وسط تخت نشسته بودم، با خودم ناله میکردم
” خدایا لطفا امشامگاه اینجا نمیرم”
ورم گلویم به حدى بود که توان قورت دادن آب دهانم را نداشتم…
زل زده بودم به درى که میاطلاع داشتم قرار نیست باز شود و کسى از آن وارد شود و کف دست یتیم تنهایی ام را بگیرد…
نمیدانم این نوای سوزنده ساز واقعی است یا از اثرات تب است…
آواى ویولُنی که تا همین چند ماه پیش شاید از صوتی گیتار و پیانو تشخیصش نمیدادم!
حالا میتوانم حتی حالات چهره نوازنده محبوبم را هم با هر نُتش تصور کنم…
کنار در درست گوشه دیوار
یک مرتبه یک آدم به شکل بخار در حال حرکت میبینم
زبانم بند می آید،
آه! نمیتوانم فریاد بزنم
انگار چشم هایم فلج شده اند به هر سختى که باشد پلک میزنم
دیگر اثرى از بخار نیست…
میدانم تبم شدت گراهی شده است
جان میکنم ولی به سختى از جایم قد بلند میشوم؛
در مسیررو خلوت هتل تلو تلو خوران فقط به شماره اتاق هیرسا فکر میکنم
۱۴۳ یا ۱۴۴؟
چه قدر حالا از شباهت اعداد متنفرم
متنفرم…
کنار در اتاق ۱۴۳
زمین میاُفتم
با کف دست هاى بی جانم ساکت چند ضربه به در میزنم و با ناله میگویم:
_ هیرسا…
منم
فریال
بی فایده است صدایم و قدرت کف دستهایم آنقدر نیست که بتواند بیدارش کند…
سرم را به در تکیه میدهم و همه ناتوانی ام را میبارم
حالا صدای ساز نزدیک تر است و من قلبم چه قدر خوابیدن میخواهد…
با احساس یک خُنکاى مطبوع در پیشانی ام گویى کسى کف دستم را میگیرد و از جهنم بیرون میبرد؛
درست مثل وقتى که انگشتم در شمع بازى سوخته بود و سروین خمیر دندان آورد و سوزش زخم را تسلى بخشید…
گلویم درد میکند و چشم هایم خیس و چسبنده شده است، به سختی پلک هایم را از هم باز میکنم…
خدای من این تب هنوز تمام نشده…
ولی قدرى مهربان شده…
آن قدر که مثلا توهمش این بار مردى با موهاى گندمزار پریشانش
باشد
با یک رکابى جذب مشکى…
مردى که تا به حال تاتوى بازو تا گردنش را کامل ندیده ام…
عجب تبِ مهربانى….
مرد خیالیِ تب زایم مچ کف دستم را میگیرد این قدر سرد است که حرارت بدنم تسکین پیدا میکند
صوتیش آه آوایش…
_ یکم دیگه دکتر میاد
ناله میکنم و لعنت به غدد لنفاوی متورم که تارهای صوتی ام را اسیر کرده اند….
همان طور که مچم در دستش است،
با انگشتان دست دیگرش گوشه نگاهانش را میفشرد
و نفس خسته اى میکشد
با همان آواى بی جان و گنگم ناله میکنم
_ دارم میسوزم
فعل سوختن …
آه از این فعل بى پدر متصل به آتش!
خداى من خواهرم به کجاى زندگی رسیده بود که این فعل را براى پایانش انتخاب کرد…
میسوزم ولی نه از تب…
از یاد آورى سروین….
از یاد آورى سوال اهورا در هواپیما…
چرا کارى نکرده بودم؟
میتوانستم؟
اصلا میخبر داشتم؟
حالا هم نمیدانم
هیچ وقت نفهمیدم چه شد…
چرا سوختن را خواست؟!
کف دستمال خیس را روى پیشانى ام جابه جا میکند، آوایش مهربان شده است
_ خوب میشی
سرما خوردى
میخواهد از کنارم بلند شود و مرا روی تخت تنها بگذارد
هول میشوم قبل اینکه دستم را رها کند با التماس دستش را محکم میگیرم
_ نه.. نرو!
عمیق نگاهم میکند
_ میخوام یک بار دیگه زنگ بزنم ببینم دکترشون چرا نیومد؟
التماس میکنم
_ یکم دیگه خواهش میکنم
دیده هایش تنگ میشود
_ چى یکم دیگه؟
تب، شعورِ دل و زبانم را زایل کرده است
_ یکم دیگه بشین
یکم دیگه کف دستم رو بگیر
مینشیند، آخ که وقتى موهایش جلوى دیدهش را میگیرد و از بین آن ساقه های گندم نگاه میکند
چه قدر بیشتر به رویا شامگاهیه است…
حالا که زاییده توهم و این تب طولانی است
حالا که واقعى نیست
میشود کف دست هایش را گرفت! میشود دست هاى جادویی اش که نُت به نُت اعجاز میکند را تماشا کرد؟
زل میزنم به کف دستش که حالا در کف دستان کوچک من اسیر شده است…
خوش تراش و کشیده
موهای کم پشت و خرمایی و نرم که روى پوستش خوابیده است…
آه همان رگ های آبی…کمی برجسته تر
کمی مردانه تر….
کف دستش را تا مقابل صورتم به سختى بالا می آورم
میخواهم تماشایش کنم
میخواهم نوازشش کنم…
خم میشود روی صورتم…
صورتش نزدیک کف دست هایمان است…
دیده هایش را میبندد و عمیق چیزی را استشمام میکند…
من هم چشم هایم را میبندم…
حالا عطر همیشه سروین که روی کف دست هاى من هر روز و هر شامگاه با کرم مرطوب کننده خاصش تمدید میشود، هست…
شامگاهیه ترین کف دستان به او هم هست…
سروین هست…
اینجاست…
کف دست هاى سروین را میبوسم
و هق هق میزنم…
با یک بوسه روی کف دستم نگاه هایم را باز میکنم….
خداى من خواب نیست
توهم نیست
خیال نیست
حاصل تب نیست…
یک قطره اشک روی دستم سُر میخورد
گلویم بیشتر درد میگیرد
بیشتر تنگ میشود
صوتی چند ضربه به در و بعد مردی که اعلام میکند پزشک است.
مثل یک گردباد بین کف دست هاى ما میدود
چنان یک مرتبه جدا میشویم
که حس میکنم قسمتی از روح هایمان را روى کف دست دیگرى جا گذاشته ایم….
اولین شامگاه اجراى تورنتو رسیده است
ولی من هنوز در تخت خواب تلاش میکنم با این بدن درد مهلک، کنار بیایم، هیرسا قلبش به راهی شدن نیست، اما همه میدانیم کنسرت بدون او اجرا نمیشود…
صبح که مرا در اتاق اهورا دید، نگاهش قدرى با همیشه فرق داشت، صبر کرد تنها که شدیم پرسید چرا دیشامگاه سراغ او نرفته ام؟!
در نگاه هایش چیزی بود که بترسم و قلبم نخواهد بگویم در مسیر پیدا کردن اتاقت روزگار، اتاق برادرت را نصیبم کرد…
آب دهانم را قورت میدهم
_ از آوای ویولن فهمیدم ایشون بیدارن
دستش را روى صورتم میگذارد، مظلومانه میگوید:
_ خوب منم بیدار میشدم، بیدارم میکردی عزیز دلم
چه قدر این کلماتش استرس به جان احساسم می اندازد، کلافه میشوم، صورتم را بر میگردانم، دستش روی بالش رها میشود
_ چه فرقى میکنه حالا هیرسا؟
جوابم یک آه از سینه او میشود و جاى خالى مردى که دیشب، کف دستم را بوسید
کف دستش را بوسیده بودم درست از همان موقع غیبش زده بود…
تنها که شدم هر دقیقه که به شروع کنسرت نزدیک تر میشد
دل بیچاره ام مفلوک تر و سر به زیرتر میتپید…
به عقربه ها نگاه میکردم که حالا به من میاظهار کردند سالن ارکستر سمفونیک تورتنو
سالن روی تامسون
حالا روی سن خود یک ستاره دارد که سهم من از امشبش هیچ است و هیچ…
با بغض پتو را دور خودم میپیچم و وقتى به خودم می آیم که با دمپایی هاى حوله ای ام روی سنگفرش پیاده رو کنار هتل به آن جا که نمیدانم کجاست رهسپارم…
به یک چهار راه بزرگ و شلوغ رسیده ام
چشم هایم را میبندم، نه صوتى ترافیک و جوش و خروش خیابان را میشنوم و نه صوتى باران…
حتى خیس هم نمیشوم…
همان قطعه شامگاه قبل را مینوازد
همان که در کنسرت هایش هیچ وقت نشنیده بودم…
همان که بدون آنکه بداند روحم را نوازش کرد
مرا به رستاخیز دعوت کرد و بعد به یک اسارت خود ساخته…
اسارتی که به من مرحمت کرد و تکلیف مرا با خودم روشن کرد…
حالا میدانم کدام سمت خیابان زندگی ایستاده ام…
حالا میدانم از دنیا چه میخواهم…
از خودم…
از بقیه عمری که ۲۸ سالش گذشته است….
حالا میدانم…
به هتل که بر میگردم با نگاه لابی من
تازه یادم می افتد یک موش آب کشیده ام که پتو دورم پیچیده ام و با دمپایی حوله ای وسط بهترین هتل تورنتو ایستاده ام….
میخندم، خرسندم…
مسرورم….
و این بیشتر مرا به دیوانه ها شامگاهیه میکند…
دوش گرفتم، بدنم هنوز درد میکرد گلویم بیشتر میسوخت، ولی عجیب آرام بودم آنقدر که میتوانستم با این حالم در اتاق بچرخم و رقصان زیر لب یک بیت را مدام تکرار کنم
” باشد که بگشایی دری
گویی : که برخیز اندر آ…
“
بعد دلم یک خواب عمیق خواست، طورى که حتی وقتی که هیرسا برگردد و دقایق طولانی پشت در اصرار کند حالم را از نزدیک ببیند
نخواهم در را باز کنم…
من امشامگاه با کشف این حس بی نام و حالا نامدار و خوش آواز
میخواهم تا خود صبح رویا ببافم…
میخواهم جای بوسه اش روی دستم را هزار بار ببوسم….
درست میگویند که آدم ها به امید زنده اند…
درست میگویند…
ولی زنده بودن کجا و زندگى ساختن کجا؟؟
آرزو…
آدم ها با آرزوهایشان زندگى میکنند!
اینکه امید داشته باشى بالاخره یکى بیاید تنهایی ات را عاقبت به خیر کند خوب است!
ولی اینکه با آرزوى داشتن کسى شامگاه هایت را صبح کنى و با او هزار یادگار ساخته نشده بسازى زیباست
زیباى محض…
با او که میدانى موهایش چه رنگی است
قدش چه قدر است
عطرش سریع است یا ساکت؟
صدایش خس دارد یا نه…
حتی اینکه یک شامگاه در اوج تب عاشق جای بخیه کوچک زیر چانه اش شوی که میان ته ریشش یک طور خوشگل برق میزند…
قلبم معنى واژه تنها را با او میخواهد…
با او بشود که تن ها بشویم…
تن هاااا….
تن من و او…
چه قدر این واژه تنها زیبا بوده است و من تا به امشب نفهمیده بودم…
تن به علاوه ى ها…
تن ها…
مثل دیوانه ها قهقهه میزنم خودم را در آغوش میکشم و برای خودم آرزوهاى خوب دارم…
خیلی خوب…
اینقدر آرزوهایم وسوسه کننده و تمایل داشتنى است
که از صبح زود از هتل بیرون بزنم…
مغازه ها را یک به یک و با حوصله بگردم…
پیمسیرن مشکى کوتاه بدون آستین ساده اى که یقه اش از پشت تا نیمه کمر باز است،
با یک جفت کفش مشکلی براق با کمی پاشنه، تمام سلیقه زنانه من است…
به پیشنهاد دختر جوان فروشنده یک کیف کوچک که دسته اش شامگاهیه انگشتر پر نگین است و در انگشتم جا میگیرد هم به خریدهایم اضافه میشود.
پسر جوان آرایشگر که ظرافت و طنازى عاشق شدنی و شیرینی دارد با باز کردن موهایم با تعجب سوت میکشد، قیچی اش که سمت موهایم میرود قلبم هورى میریزد سرم را عقب میکشم و خواهش میکنم که فقط کمی موهایم را کوتاه کند، اما با همان کوتاهی اندک هم مقلب موهایم را آنچنان هنرمندانه عوض میکند که بعد از صاف کردنش خودم دقایق طولانی در آینه به خودم خیره میشوم…
از وقتی سروین حرکت کرده بود موهایم صاف نشده بود
آخر فقط او حوصله داشت بنشیند و با عشق موهایم را اتو بکشد و ذوق کند…
آه سروین کاش بودی
کاش بودی و در آغوشت جیغ میکشیدم، بالا و پایین میپریدم و میبیان کردم:
دیدی بالاخره مردى پیدا شد که فریال خسته و تنبل شلخته قلبش بخواهد زنانگى هایش را رو کند…
دیدی دلم رژ زرشکی خواست!
دیدی نبض گردنم برای پخش عطرم تند تر زد….
به آسمان نگاه میکنم و با تبسم توام با بغض با صدای قدری بلند بدون اینکه از نگاه عابر ها خجالت بکشم به خواهرم میگویم
” دعا کن به چشمش دلبر بیام! دعا کنه سلیقه ام بد نباشه! دعا کن موها و لباسم رو عاشق شده باشه!”
بعد پایم پیچ میخورد و تعاقلبم را به سختی حفظ میکنم، میخندم و میگویم
” دعا کن با این کفش ها بتونم جلوش زیبا جاده برم و نیوفتم، مثل تو….”
به هتل که رسیدم لابی من شیفت دیشامگاه طوری نگاهم کرد که یقین دارم محال است فهمیده باشد من همان دیوانه دیشامگاهم!
هیرسا در لابی با چند نفر از بچه های گروه دور یک میز قرار گرفته است و سخت مشغول بحث هسسریع کمی که جلو میروم، با وا…و،
اضافه کردن تام، ادیتور سیاهپوست گروه، هیرسا همان طور که جای گرفته است میچرخد و پشت سرش را نگاه میکند، چشم هایش گرد ترین دایره دنیا شده است!
از جایش بلند میشود و با ذوق و لبخند چند بار سر تا پایم را نگاه میکند و بعد آرام و شمرده کف میزند و هم وقت شروع به خواندن موزیک جنیفر لوپز میکند
_ او ماى گاش
او مای گاش
او مولی
همجاده او بقیه پسرها هم دست میزنند و اداى رقص در می آورند
خجالت زده میخندم و سرم را پایین می اندازم، راستش را بخواهید ذوق زده ام از تایید شدن
از زیبا بودن، مسرورم که حتما او هم باید خوشش بیاید،
هیرسا جلو می آید دستم را میگیرد و میبوسد و بعد به پسرها فرمان سکوت میدهد
با یک تبسم دوست داشتنی میگوید:
_ خیلی فرق کردى
هول میشوم و میپرسم:
_ زیبا شدم؟
دستم را میفشرد
_ تو واسه من همیشه زیبای
فقط امشب نوع این خوشگلی خاص تره
تشکر میکنم و نگاهم سمت آسانسور میدود
_ کى واسه تمرین میرید سالن؟ چند ساعت قبل اجرا؟
پس چرا نرفتید؟
کف دستم را رها نمیکند
_ برادر محترم تازه بیدار شدن، تو رستوران تشریف دارن، غذا میل میکنن
چشم هایم را از آسانسور جدا میکنم و سرم را میچرخانم سمت در رستوران مجلل هتل
_ این رستوران؟
منم گرسنه ام
صبر نمیکنم و بدون درنگ اولین قدم را بر میدارم و مجدداً پایم پیچ میخورد قبل اینکه هیرسا بغلم کند خودم تعاقلبم را حفظ میکنم
با تبسم میگوید:
_ یکم صبر کن کارم نیم ساعت دیگه با بچه ها تموم میشه، باهم میریم شام میخوریم
قدم دیگر را بر میدارم
_ نه نه به کارت برس من خیلی گرسنه ام، عجله نکن
منتظر نمیمانم با حداکثر سرعتی که کفش هایم اجازه دهد بدون اینکه پشت سرم را نگاه کنم سمت رستوران میروم؛
در را خدمه برایم باز میکنند و با احترام سمت داخل هدایتم میکنند ولی من جلوی در ایستاده ام و سر میچرخانم تا فقط او را پیدا کنم،
یک گوشه دنج
کنار دیوار شیشه ای رو به استخر رستوران، پشت میز قرار گرفته
است و سرش پایین است و مشغول خوردن…
بی درنگ سمتش میروم، نزدیک شده ام اما باید با صوتی قد بلند سلام بدهم تا حواسش را به من بدهد و سرش را بالا بیاورد…
چنگالش به جای اینکه در دهانش برود در هوا ثابت میماند، نگاهم میکند ولی کوتاه
ولی کوتاه…
نگاهش را مجدداً به ظرف سالادش پیوند میدهد
_ سلام، بهتر شدی؟
جواب سوالش میشود
_ میتونم بشینم؟
با سر جواب مثبت میدهد، مشغول خوردن شده است
مینشینم و کیفم را روی میز میگذارم
_ ازتون ممنونم که حالم رو میپرسید:
خیلی بهترم
با یک پوزخند کوتاه میگوید:
_ بله مشخصه کاملا
با تعجب میپرسم:
_ مشخصه؟
با چنگالش به حالت اشاره به من میگوید:
_ مشخصه
و بعد بی توجه مجدداً مشغول خوردن میشود، نه!
او مثل هیچ کس نیست!
فریال قبول کن نباید او را با لابی من
و بچه های گروه
حتی برادرش هیرسا مقایسه کنی!
فریال ناراحت نشو!
اصلا تو دیوانه همین تفاوت هایش مگر نشدى؟؟؟
با لبخند سعی میکنم هیجانم را کنترل کنم
_ من..
من … ام… امشب
واسه امشب
آخه اجرای امشب
یعنی اضافه کردم واسه اجرای امشب یک جور خوب باشم
سرش را بالا می آورد، دیده هایش را تنگ میکند
_ مگه دعوتی؟
سوالش تیر میشود، از دلم میگذرد بالا تر میرود و در گلویم گیر میکند، لب هایم را برای مقابله با بغضم جمع میکنم، آوای میلزرد
_ نیستم؟
یک گوجه کوچک با چنگاش شکار میکند، همین چند لحظه انتظار برای جواب سوالم باعث میشود اشک تا کاسه دیده هایم بالا بیاید
همانطور که سرش پایین است نگاهم میکند، لب پایینش را گاز میگرد و چند ثانیه فکر میکند
_ فعلا نه!
سرم را پایین می اندازم و این باعث میشود یک قطر اشک روى پایم بچکد ولی وقتی میگوید:
_ حالا میشه ازت دعوت کنم امشامگاه بیای؟
اشکم به تبسم تبدیل میشود،
_ ازتون ممنونم
سر تکان میدهد و میپرسد:
_چی میخوری؟
ظرف سالادش را نگاه میکنم
_ از همینا
به گارسون اشاره میکند و سالاد و لابستر سفارش میدهد، گارسون که میرود میپرسد:
_ لابستر میخورى راستی؟
قلبم میخواهد کف دستم را جلو ببرم و چند رشته مویی که روی صورتش ریخته است را کنار بزنم و بهتر تماشایش کنم
این قدر محو شدم که سوالش را تکرار میکند، هول میشوم و پاسخ میدهم:
_ بله بله
بعد صدای سروین در سرم میپیچد
” فریال تو خیلی بی سلیقه ای
لابستر خوشمزه ترین طعم خوردنی های دنیا رو داره حداقل یکبار تستش کن! من که عاشقشم!”
خواهرم! حالا من هم عاشقش هستم…
عاشق همان خرچنگ گنده زشت وحشتناک بد بو….
چند دقیقه بیشتر تا شروع اجرا نمانده بود، هیرسا با دقت تمام تیم را مدیریت میکرد اهورا گوشه ای نشسته بود و به تنهایی تمرین میکرد، تمام حواسم متوجه او بود، کف دست به سینه به دیوار تکیه زده بودم و تماشایش میکردم، یک مرتبه چشم هایش سمتم چرخید و نگاه در دیده شدیم…
از این حد خیرگى مدامم شرم کردم، دست و پایم گم شد، ولی با نگاهک و تبسمش قلبم از دست راهی شد، از جا کنده شد!
با دیدهانم پر کشیدن دلم را دیدم
نفسم از شوق بالا نمی وارد شد…
خدایا چه قدر این حس، عجیب و زیباست
خدایا ممنون مرا که دیگر تا ۳۰ سالگى مهلت زیادی نداشتم با این دنیای پر شور آشنا کردى…
با آواى یک فریاد ظریف هر دو بلافاصله سر چرخاندیم، تاینا، پیانیست تیم، سرش را میان دستانش گرفته بود و جیغ های پیاپی که بیشتر شبیه ناله بود میکشید، اهورا سریع از جایش بلند شد و جلو راهی شد،
تاینا یقه هیرسا را محکم گرفته بود و هیرسا بی تفاوت نگاهش میکرد، اهورا بلافاصله دست هایش را گحرکت کرد و از یقه برادرش جدا کرد و با خشم پرسید:
_ این جا چه خبره؟
تاینا مجدداً جیغ میکشد
_بعد ۳ سال به من میگه دوستم نداره!
به من میگه هیچ وقت دوستم نداشته!
به من میگه عاشق یک نفر دیگه است
اهورا بر میگردد و به صورت سرخ ولى صامت هیرسا خیره میشود و بعد با همان جدیت رو به تاینا میگوید:
_ خوب! این کجاش جرمه؟
من یادم نمیاد تا حالا به تو اظهار کرده باشه دوستت داره؟
یا کوچکترین حرکتی که تو رو دچار سو تفاهم عشق کنه!
اشک های تاینا پشت سر هم میچکد
_ اون
اون…
ما همه جا باهم بودیم
اهورا پوزخند میزند
_ همه جا یعنى اجمسیرا؟ سفرها؟
شام ها و مهمونى هاى دور همى؟
بعد چرخی میزند و رو به جمع باحالت تمسخر ادامه میدهد
_ خوب
خوب پس
تام
راشل
حتى جیک هم الان باید دچار توهم عشق هیرسا شده باشن!
همه آهسته میخندند، ولی من نمیدانم چرا بغض کرده ام! چرا ترسیده ام؟؟؟
اهورا دوبار پشت سر هم روى شانه تاینا میزند
_ لیدى!
اینو بدون، یک مرد عاشق، هیچ وقت اول منتظر ابراز محبت دختر مورد علاقش نمیمونه!
چون محاله بتونه!
بدون چندبار شام خوردن
خندیدن
رقصیدن و گردش دلیل این نمیشه که عاشقت باشه
هر دو دستم را روى گلویم میگذارم، تاینا با هق هق کتش را از روى صندلی بر میدارد و در حالی که خیال خارج شدن دارد میگوید:
_ دنبال یک پیانیست بگردید که دچار توهم نباشه
اهورا لب پایینش را گاز میگیرد نگاه هایش را تنگ میکند، کف دستش را روی بازوى کف دست دیگرش میکشد، بار دیگر پوزخند میزند
_ و بهتره بگیم مواد مصرف نکنه تا دچار توهم نشه
تاینا منتظر نمیماند و سریع خارج میشود، هیرسا ملایم دست اهورا را میگیرد
_ گذاشتى بره؟؟؟!! امشب چى؟
کف دست میکشد روی صورت برادرش و بعد آرام روی صورت او میزند
_ هیرسا پاکزاد، امشامگاه هنر پیانوشم ثابت میکنه
دهان هیرسا همچون نگاه هایش باز میماند
_ وات؟!!!!
من ده ساله کف دستم بهش نخورده
اهورا بی تفاوت سمت ویولنش میرود و سرش را با اداى خاصى تکان میدهد
_ تو پسر ماهرخى!
میتونى!
هیرسا عصبی کف دست هایش را بالا میبرد
_ این مثل این میمونه من از تو بخوام بری نوازنده کنسرت شنبه زاده شی
آرشه را بر میدارد و شامگاهیه اسلحه سمت برادرش میگیرد و با یک خنده کج خواستنی همزمان میگوید:
_ اگه پای اسم و رسم برادرم وسط باشه حاضرم!
هیرسا هر دو دستش را روی سرش میگذارد و با ناله میگوید:
_ همیشه زور گفتی! همیشه!
اهورا چند بار کف دست میزند و با آوای قد بلند میگوید:
_ خوب خوب
همه آماده باشید
تمرین آخره
بعد بر میگردد سمت من و میگوید:
_ برو تو سالن و تماشا کن امشامگاه هیرسا میخواد دو سانس پشت سر هم هربار با یک ساز مختلف غوغا کنه
قلبم برای صورت پر از دلواپسى هیرسا میسوزد، آهسته چشم میگویم
و از دور برای هیرسا علامت موفقیت و بعد یک بوسه میفرستم، هر دو نگاهش را برایم روی هم میفشرد و من با تمام دلهره آن جا را ترک میکنم…
اما ساعتی بعد پشت سر هم نفس راحت میکشم، هیرسا از پس نواختن بر می آید، یعنى آنقدر اهورا خوب مینوازد و در نگاه است که اصلا اگر ایرادی در کار هیرسا هم باشد به چشم نیاید…
اجرا که تمام شد وقتى سوار لیموزین شدیم، هیرسا هنوز اخم هایش در هم بود، روی صندلى نشست و پاهایش را روی صنقلبی کنارش دراز کرد
من و اهورا هم روی صنقلبی رو به رویش جای گرفتیم
چشم هایش را بست، اهورا با لبخند تماشایش میکرد
_ قهرم که باشی یک اجرا فردا باقی مونده که نمیشه از زیرش فرار کنی
با باز شدن بهیکبارهى نگاه هاى هیرسا و تبسم پنهانی اهورا نتوانستم جلوى خنده ام را بگیرم، آهسته خندیدم و همین باعث شد اهورا هم کمی قد بلندتر بخندد
هیرسا با حرص اظهار کرد:
_ آره بخندین بایدم بخندین
سفارش دیگه ای نیست؟
میگم خوبه تیم ما رقصنده نداره!
اونوقت از شانس من میزد و یک رقصنده عاشقم میشد و بعد قهر میکرد اونوقت باید جور اونم میکشیدم
اهورا پشت دستی که کنار پنجره تکیه زده است را جلوى دهانش میگذارد و از چال فرو راهی شده روی گونه نیم رخش متوجه خنده عمیقش میشوم و من هم یک قلب سیر میخندم، حالا هیرسا هم در حال خندیدن است بعد به من اشاره میکند و میپرسد:
_ شالت رو میشه قرض کنم؟
شال مشکى که دور شانه ام انداخته ام را با کمال میل به او میدهم، چند ثانیه بعد شال را دور کمرش بسته و در همان جاى کوچک مشغول قر دادن است آن هم به مسخره ترین حالت ممکن، شعر حاجى فیروزگار هم میخواند، اهورا قد بلند میخندد و سر تکان میدهد
_ بشین بچه میوفتى
هیرسا همچنان ادامه میدهد
_ نه بذار تمرین کنم فردا میخوام بعد اجرا بپرم رو پیانو کف دستمالو ببندم دور کمر بگم اهورا جون یک شیش و هشت واسه حضار بزن خودمم مستفیضشون میکنم با این مقلب رقص کشورمم آشنا شن
اه اه چه قدر کلاس بذاریم
همش ویولن
همش گیتار
همش پیانو!
اصلا هیچ هنری به پای رقص نمیرسه
اهورا میان خنده با کف دست به سر تا پای هیرسا اشاره میکند
_ آره مخصوصا این مقلب رقص
حالا شال را از کمرش باز میکند سر میکند و با یک حالت عشوه مسخره خیلی ریز میرقصد و برای اهورا به عنوان یک زن دلبرى میکند این قدر خندیده ام که اشک هایم پیاپى میچکد، با اولین تکان ماشین لم میدهم به اهورایی که خنده هایش زیبا ترین خنده دنیاست وقتى هیرسا با ناز بلند میشود و خیال دارد روی پای اهورا بنشیند واکنش اهورا برای مانع شدن این قدر خنده دار است که از شدت خنده جیغ میکشم
هیرسا صدایش را نازک کرده است
_ هورى جون ببین دیدهت به این دختر خوشگله کنارت افتاده منو یادت راهی شده
اهورا سمت صندلى اش هولش میدهد
_ هیرسا بشین سر جات دیوانه!
دختره فهمید اون یک ذره عقلتم نمادینه
بعد بر میگردد و من را نگاه میکند
_ این شازده اول قرار بود قلبقک شه، استعداد واقعیش حیف شد
هر دو کف دستم را روی دهانم گذاشته ام، هیرسا با ناز ادای گریه زنانه در می آورد و با گوشه شال مثلا اشک های گونه اش را پاک میکند و بعد با همان صدای زنانه میگوید:
_ الهى خیر نبینی هوری
از شدت خنده به سرفه افتاده ام
اهورا آرام چند بار پشتم میزند و بعد میگوید:
_ الان این دیوونه میکشتت حقش بود میدادیمش امشامگاه تاینا ببرتش
هیرسا به حالت قهر رو بر میگرداند
بعد لب هایش را غنچه میکند
_ نو مو خوام
اهورا جدی تر میپرسد:
_ حالا ببینم تحفه!
تو واسه چی بهش بیان کردی عاشق شدی؟
خبریه؟
نمیدانم چرا یک مرتبه خنده هایم خشک میشود
هیرسا همچنان در فاز شوخی به سر میبرد
_ آره دیگه عاشق تو شدم
اینبار اهورا پایش را دراز میکند و لگد ساکتی به هیرسا میزند
_ مردک
هیرسا شال را از سرش میکشد انگشتش عدد یک را نشان میدهد
_ یک شرط داره!
فردا بیام و بزنم یک شرط داره
یک ابروى اهورا بالا میرود و با اخم میگوید:
_ واسه من شرط نذار بچه!
هیرسا صورتش آن قدر مظلوم شده است که مطمئنم هر تمایل داشته اى داشته باشد اهورا نه نمیگوید
_یک خواهش!
جون هیرسا
با همان جدیت پاسخ میدهد:
_ قسم نده
هیرسا کف کف دست هایش را به نشانه خواهش بهم میچسباند
_ روزگار بعد کنسرت از صبح بریم سه تایى شهر رو بگردیم!
بلیط باغ وحش گحرکت کردم! یادته اهورا؟
زل زده است به خیابان و چند ثانیه طول میکشد تا جواب دهد
_ یادمه هیرسا
یک ذوق کودکانه در نگاه های هیرسا میدود
_ من از ۱۰ سالگى به بعد دیگه باغ وحش نحرکت کردم
اهورا تلخ لبخند میزند
_ ماهرخ نیومد
من و تو و بابا بودیم
حالا هیرسا هم زل زده است به خیابان
_ تو همش غر میزدی که باغ وحش بو میده
ولی همونجا ۳ تا دوست دختر پیدا کردی
اهورا سر تکان میدهد و میان خنده میگوید:
_ تو هم هر ۳ تاش رو به بابا گزارش دادی
_ تقصیر خودت بود
من بچه بودم و تو، توى عالم تازه جوونی تحویلم نمیگراهی شدی
بعد هیرسا قهقهه میزند و میگوید:
_ وای خدای من چه قدر حسرت میخوردم به ریش و سبیل تازه جوونه زده ات
هر دو میخندند
ولی چرا این قدر تلخ؟
ولی چرا با بغض؟!
ولی چرا نگاه هایشان…
*
تا به حال شده است بیدار باشید و خواب ببینید؟
وقتى از خواب بیدارى تان بیرون انداخته شوید در دنیای واقعى دچار کابوس شوید!
کابوس که حتما نباید سقوط از ارتفاع و حمله یک حیوان وحشى باشد!
کابوس ِنمیل داشتن…
کابوسِ دوست نداشته شدن…
آه چه بیدارى خطرناکى…
من میخواهم به خوابم ادامه دهم…
میخواهم وقتى در باغ وحش زل زده ام به بامبو جویدن یک توله پاندای خسته و دلبر وقتى دستم را روى حفاظ گذاشته ام و سنگینى یک دست مردانه براى چند ثانیه روی دستم مرا دچار رویاى شیرین میکند تا ابد بخوابم اصلا بیدار نشوم…
بیدار نشوم تا وقتى بر میگردم هیرسا را کنارم ببینم و بفهمم کف دست او بوده است که…
آه خدایا باید زودتر میفهمیدم کف دست هاى این صخره یخى نمیتواند تا این حد گرم باشد…
کف دست دیگرش دور کمرم حلقه میشود، در گوشم میخواند
” دوستش دارى؟”
مثل کسی که در هزار توى سخت ترین معادله دیفرانسیل گیر کرده است همانقدر در جواب این سوال منگ شده ام…
منگ شده ام چون سنگینی یک جفت دیده مانده روى دهانم و روى دست هیرسا که گودی کمرم را یک طور خاص و متفاوت از همیشه نوازش میکند
_منظورت چیه هیرسا؟
با انگشت به توله پاندا اشاره میکند
_ این خنگ رو دوست داری؟
آب دهانم را قورت میدهم و سر تکان میدهم
_ آره بامزه است
برادرش را صوت میزند که کمی آن طرف تر خودش را با کلاه و عینک صفحه بزرگ از دید جمعیت استتار کرده است و میلى به تماشاى هیچ حیوانى ندارد…
_ اهورا!
یادته اون تاجر چینی اظهار کرد میتونه یک توله پاندا واست بیاره که به عنوان هدیه بدی به سروین؟
سروین؟!
یخ میزنم، رنگ صورت اهورا هم با شنیدن این اسم، خیال بى رنگی و عصیان دارد…
میخواهم بپرسم، ولی باید چه بپرسم؟
مگر فقط یک سروین در دنیا وجود دارد؟
آه در دنیا برای من فقط یک سروین وجود دارد
نمیدانم چه میشود که هیرسا بلافاصله معذرت خواهى میکند
_ اوه سارى!
کف دست هایش را بهم میچسباند
_ لطفا ببخشید
اهورا رو بر میگرداند و خیلی سرد میگوید:
_ این تور مسخره کى تموم میشه؟
هیرسا کنارش میرود دستش را میگیرد
_ میشه سفارش یک توله پاندا بدى؟
لاکچرى ترین و بامزه ترین هدیه دنیا رو میخوام به فریال بدم
کلاهش را کمى پایین میکشد و جاده می افتد در حالى که دور میشود میگوید:
_ بهش زنگ میزنم
هیرسا دنبالش میدود
_هِى پسر کجا میرى؟
_ نمیدونم
سر جایم ایستاده ام ولی نگاهم دنبالش دویده است…
هیرسا کنارم بر میگردد، نفس عمیق میکشد و دست روى سرش میکشد
_ گند زدم! دلخورش کردم
نگاهم پشت قامت مردیست که هر لحظه دورتر میشود
_ سروین کیه هیرسا؟
آه میکشد و حالا او هم راهی شدن برادرش را تماشا میکند
_ کسی که اهورا دوست نداره در موردش حرف بزنیم
لب هایم میلرزد وقتى میگویم:
_ این اسم واسم یعنی دنیا!
اسم خواهرم سروین بود
آه غلیظ ترى میکشد
_ سروینِ اهورا هم دنیاش بود
بغضم بالا می آید و از دیدهانم سرازیر میشود
_ عاشقش بود؟
حالا اهورا میان جمعیت اینقدر دور شده است که چشمانم دیگر مرا یاری نمیدهند
_ عاشق هم بودن
نمیخواهم بیشتر بشنوم
نمیخواهم بیشتر بدانم…
جلو تر بروم میمیرم…
دلم میمیرد..
همین که میدانم در دنیای دل من و او یک سروین نامی مشترک است کافیست…
جلوى قفس میمون ها هیرسا اینقدر میخندد و شکلک در می آورد که توجه همه جلب میشود، فقط کافیست یک نفر او را بشناسد و این اتفاق می افتد، مثل همیشه با حوصله با تک تک افرادی که دورش حلقه زده اند عکس می اندازد و این همهمه مجال میشود تا بتوانم دنبالش بگردم…
نمیدانم کجاست…
نمیدانم …
مثل کودکى ام که در دیزنی لند مادرم را گم کرده بودم با همان اضطراب و نفس هاى به شماره افتاده میدوم، گاهى می ایستم، دور خودم میچرخم…
هراسانم!
پیدایش که نمیکنم بیشتر در خودم گم میشوم…
میشوم همان دختر بچه دست و پا چُلفتی که مینشیند یک گوشه و گریه میکند…
کاش مثل همان وقت ها سروین بیاید پیدایم کند بغلم کند مرا پیش مادرم ببرد…
پیش مادر امروزگارم که برایم مادرى نمیکند
مادرى که اصلا جنسیتش مرد است
ولی من بدون او یتیم تر میشوم…
بی مادر تر…
آه این چه حس وحشتناکیست؟!
بی اختیار از جایم بلند میشوم با آستینم اشک هایم را پاک میکنم، کف دستم روی قلبم است و نفس هایم را میشمارم، قدم هایم انگار روی یک خط و نشان فرضی است…
حالا یک نیم رخ، این کودک گمشده را ساکت میکند…
نیم رخ مردى که دست به سینه و با فاصله به قفس بزرگ عقاب خیره شده است…
چند دقیقه فقط تماشایش میکنم…
جلو میروم و جواب همه دویدن ها سخت رسیدن هایم، این میشود
_ هیرسا کجاست؟
و جواب من بی ربط تر
_ من
من …
داشتم دنبال شما میگشتم
هنوز همان طور مشتاق و عجیب زل زده است به قفس، نگاهش را میگیرم
و میرسم به عقابی که روی یک شاخه جای گرفته است و با چشم هایش میخواهد چیزى بگوید، میترسم، در عین ترس این حیوان برایم میل داشتنى است…
میپرسم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن