نفس عمیقی کشیدم.
با بطری آب از آشپزخونه بیرون حرکت کرد.
روی کاناپه نشستم که متوجه مشغول بودنش با تلفن خونه شدم. قلبم میخواست بدونم کیه، همون لحظه روی کاناپهی تکی جای گرفت.
-الو.
گویا طرف داشت صحبت میکرد، خودم رو کمی سمتش کشیدم.
-شمارهیِ خونهیِ من از کجا پیدا کردین؟
در جواب اون طرفی که پست خط بود پوزخندی زد.
-دیگ به دیگ میگه روت سیاه، من هر چیزی که باشم به خودم ربط داره.
اخمی کرد و کنترل رو برداشت.
-من نمیدونم تو گذشته حاج یونس چی هست که شما انقدر پیگیرشید و میخواید از آب گل آلود ماهی بگیری، اما هر چی هست انقدر برای من اهمیت نداره و مثل شما بیکار نیستم که یه ذرهبین کف دستم بگیرم بیوفتم به جون گذشتهی بقیه.
کمی مکث کرد.
-به برادرم چه ارتباطی داره؟
نمیدونم چی اضافه کرد که هَویرات نرم شد.
-قبول، فقط تنها بیا حوصله یه لشکر رو ندارم…
کانال ها رو عوض کرد.
-چرا باید من حرف بزنم؟ شما الان گفتی اطلاعات داری پس من به حرفاتون گوش میدم، آدرس رو هم براتون میفرستم.
بدون خداحافظی به تماس پایان داد.
قد بلند شد و سمت اتاق حرکت کرد.
-شهریار اومد بگو رفته حموم، بیارش داخل تا بیام.
اوهومی کردم و تلویزیونی رو که هَویرات خاموش کرده بود رو روشن کردم.
چیز جدیدی نداشت ولی از هیچی بهتر بود.
غرق فیلم بودم که زنگ خونه رو زدن.
بلند شدم و بعد از اینکه شالم رو سر کردم در رو باز کردم.
-سلام خوبی؟
تبسمی به روش زدم.
-سلام خوبم شما خوبی؟ هیلدا جون خوبه؟ بچه ها چطورن؟
کف دستی به گردنش کشید.
-همه خوبن سلام میرسونن.
از جلوی در کنار حرکت کردم.
-سلامت باشن، بیاید تو هَویرات رفته حموم گفت بیاید داخل تا بیاد.
وارد خونه شد.
در رو بستم و جلو تر اون حرکت کردم.
-چیزی میخورید براتون بیارم؟
روی کاناپه قرار گرفت و پا روی پا انداخت.
-نه ممنون چیزی نمیخورم.
حرفش رو به پای تعارف گذاشتم، شربت آلبالو درست کردم و توی سینی گذاشتم.
-بفرمایید.
لیوانی برداشت و ممنونی اظهار کرد.
از تنها بودن باهاش خجالت میکشیدم، ولی چراش رو نمیدونستم.
یه دفعه میتمایل داشتم سوال بپرسم که خونه توی خاموشی نباشه و یه دفعه میگفتم اگه فکر بد بکنه چی؟ ، نه ولش کن.
بعد از چند دقیقه هَویرات اومد.
-عه اومدی شهریار.
شهریار بلند شد.
-آره یه پنج دقیقهای هست اومدم.
هَویرات مشغول بستن ساعت مچیش بود.
-خب بریم دیگه من بعدش کار دارم.
شهریار کنجکاو شد و نگاه ریز کرد.
-چیکار داری؟
هَویرات جلو اومد و از روی میز گوشیش رو برداشت.
-با یکی قرار دارم.
سمت در حرکت کرد که آواش کردم، برگشت سمتم.
-شربتت رو بخور بعد برو.
تعجب کرد و بعد از خوردن شربتش با شهریار از خونه بیرون حرکت کردن.
به این در ذهنش گذراندم که ترنج کیه و چی میتمایل داشته به هَویرات بگه.
به یاد مکالمهاش با هَویرات افتادم، انگار از حاج یونس چیزی میدونست اما چی؟ خدا میدونه…
کشیده شدم و زنگی به سمیرا زدم، دعوتم کرد برم خونشون انگار خانواده هاشون بهشون اجازه داده بودن که توی یه خونه با هم زیستن کنن منم که داشتم تو این خونه میپوسیدم بلافاصله پیشنهادش رو قبول کردم.
بعد از آماده شدن و برداشتن کلید به هَویرات پیام دادم که دارم میرم پیش دوستم.
چراکه زشت بود دستِ خالی برم خونشون سر راه گل و شیرینی خریدم.
به آدرسی که سمیرا برام فرستاده بود خیره شدم و کشیده برای راننده خوندم.
روم نشده بود ازش بپرسم شوهرش خونهاس یا نه، دعا دعا میکردم نباشه، چراکه نمیدونستم باید چه برخوردی باهاش داشته باشم.
خدا رو شکر که نبود و کلی با سمیرا حرف زدیم و از کیکی که پخته بود خوردیم.
دیگه نزدیک های اومدن شوهرش بود که سریع کشیده شدم و لباسام رو پوشیدم.
-ای بابا این که نشد کار، هنوز نیومده داری میری.
دکمه های مانتوم رو بستم.
-نه عزیزم دو سه ساعت نشستم دیگه کافیه برای امروز، انشاءلله یه وقت دیگه باز میام.
با خنده و شوخی ادامه دادم.
-حالا که یاد گحرکت کردم آدرستو هر روزگار خونتون پاتوق میکنم.
سمیرا لبخند زد و دیوونهای نثارم کرد.
بعد از خداحافظی از خونشون بیرون اومدم.
نصف راه رو باید پیاده میراهی شدم تا به مترو برسم.
سوار مترو شدم و روی صندلی جای گرفتم.
گوشیم رو از کیفم بیرون آوردم و چک کردم.
وارد اینستا شدم و بعد از چک کردن پیج بچه ها گوشی رو خاموش کردم.
خسته و کوفته وارد خونه شدم.
آوای ریز هَویرات از اتاق مهمون اومد.
در رو محکم بستم که متوجه اومدن من بشه.
وارد اتاقم شدم و لباس هام رو عوض کردم.
تاپ سفیدی پوشیدم که آوای فریاد هَویرات کشیده شد.
-من رو تهمتوجه شد میکنه مردک پفیوز، به خونه من نفوذ کرده برام عکس میفرسته که الان تو خونتیم بعد تو میگی هیچ غلطی نکنیم. اگه پیگیر نشدم و به خاک سیاه نشوندمش هَویرات نیستم.
سراسیمه از اتاق خارج شدم و در اتاق مهمون رو باز کردم.
هَویرات توی اتاق قدم میزد.
-به وقتش پسر جان، فعلا بذار…
تازه نگاهم به لپتاپی که روی میز بود افتاد.
انگار تماس تصویری بر قرار بود.
هَویرات میون کلام اون مرد پرید و اضافه کرد :
-ببین من نمیدونم قراره چیکار کنی، این فعلا بذار ها هم برای بقیه موکل هات بگو نه من، تو جاده خودت رو برو منم مسیر خودم رو.
لپتاپ رو بست و خودش رو روی تخت انداخت.
وارد اتاق شدم، انگار حس کرد کسی وارد شده که سریع کشیده شد، با دیدن من شوکه شد.
-کِی اومدی؟
یعنی صوتی محکم در کوبیدنم رو نشنیده بود؟
کنارش قرار گرفتم.
-ده دقیقه پیش.
برای اطمینان از حرفی که شنیده بودم سعی کردم حرف بزنم و سوال بپرسم.
-کسی اومده توی خونه؟
کف دستم رو گرفت و تبسم وا راهی شدهای برای دلخوشی من زد.
-خودم حلش میکنم، نترس.
ناباور لب زدم.
-یکی اومده توی خونه، میگی نترس؟ نه که بهشدت هستی مراقبمی.
اون کف دستش رو توی موهاش فرو کرد.
-مُروا خودم داغونم با این حرف هات داغونترم نکن، یه مدت مجبورم تنهات نذارم.
با مکث جویا شد :
-چقدر بهم اعتماد داری؟
با تعجب به دیده هاش خیره شدم.
-یعنی چی؟
کف دستش رو روی موهام گذاشت و نوازش کرد.
-اعتماد کن بهم هر اتفاقی افتاد تنهات نمیذارم، فقط باید نترسی از چیزی زیرا من همواره پشتتم خب؟
بهم نزدیک تر شد.
-ببین میدونم الان تعجب کردی و حرف من برات قابل هضم نیست ولی من توی مسیری پا گذاشتم که به قیمت جونم یا شاید جونت تموم بشه، ولی من نمیذارم آسیبی ببینی.
از حرف هاش گیج شده بودم.
-من نمیفهمم منظورت چیه.
توی نگاهش یه چیزی مثل نگرانی و ترس دیده میشد.
-هیچی، اصلا مهم نیست خودم حواسم هست.
کمی عقب راهی شد و دراز کشید.
سرش رو روی پاهام گذاشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن