کمی انجا میمانم
دست میکشم زیر نگاه هایم و با لبخندی کاملا مصنوعی ، به هال برمیگردم
روی یکی از مبل ها مینشینم که ترانه هم کنارم می آید
× پذیرایی کردی از خودت عزیزم ؟
_ خیلی ممنون …. زحمت دادم
ابروبالا می اندازد و موهایش را با کلیپس ، جمع میکند
× چه حرفیه …. شما زحمت کشیدی که اومدی
حالا تو این اوضاع برف هم داره میاد ، اروند خستگیشو بگیره …. باید برگردیم تهران .
شوق زیر پوستم میدود
_ برف ؟
الان شروع شد ؟
سر تکان میدهد
× اره …. شمشاهده کرد هم هست
به همین سرعت روی زمین پوشیده شده .
زیر برف قدم زدن ، بهتر از تنها قرار گرفتن در این جمع بود
به ترانه میگویم که تا وقتی که قصد راهی شدن کنند ، تصمیم دارم زیر برف جاده بروم و او هم تبسم مهربانی میزند و پیش شوهرش میرود .
کاپشنم را میپوشم و از خونه خارج میشوم
باد سرد که به پوستم میخورد ، برای ثانیه ای لرز میکنم .
سمت سنگفرش های انتهای باغ میروم
تاب فلزی سبز رنگی را که گوشه دیوار میبینم ، با خوشحالی به سمتش میروم
کلاهم را کاملا روی سرم میکشم و شروع به تاب خوردن میکنم .
زیر لب آواز میخوانم
_ داره برف میاد دونه دونه …. میریزه رو بوم خونه … دل تو الان کجاس اینو اخه کی میدونه دو تاییمون خیره به برف … هر کی جدا زیر یه سقف … چی اومد اخه سرمون …. قلبت پی قلبِ کی حرکت کرد ؟!
سال پیش ….
این شعر را در ماشین شهریار گوش دادم .
از همان زمان ، مفهومش در قلبم جا خوش کرده بود .
از همان زمان ، قلبم سوز بدی میگراهی شد بعد از شنیدنِ ” هر کی جدا زیر یه سقف ” .
ولی اکنون … امسال …. حالم متفاوت بود .
امسال مخاطب این آهنگ در ذهنم شهریار نبود …
نمیدانم چرا .
من از خیانت او ، در هم شکسته بودم اما از نبودنش ، نه !
من از بی اهمیت بودن برای او ، تهی شده بودم ولی از رها کردنش ، نه !
امسال …. احمقانه …. مخاطب آهنگِ “برف” ، او بود .
#part_229
موبایلم که زنگ میخورد ، تاب را نگه میدارم
به نام بابا نگاه میکنم و با تبسم تماس را وصل میکنم
_ سلام بابا جون
× سلام دخترم …. خوبی بابا ؟
کف دستِ آزادم را درون جیب کاپشنم فرو میکنم و خیره به بخاری که از دهانم خارج میشد ، میگویم
_ بله که خوبم …. شما چطورین؟
× منم خوبم عزیزِ بابا …. برف شدید شده … توی اخبار هم میبیان کرد ، جاده بورانه …. یه وقت جاده نیوفتین !!
او خواب بود
فکر نمیکردم حالا حالا ها بیدار شود
_ نه بابا جون… آقای سلیمی خوابن . اصلا فکر هم نکنم حرکت کنن خودشن توی برف .
× حالا اگر حواسشون نبود خودت بگو دخترم
نگاهی زمزمه میکنم و بابا بعد از مطمئن شدن از خوب بودن حالم ، تماس را خاتمه میدهد
بی خبر از اطرافم ، از روی تاب قد بلند میشوم و میخواهم کمی زیر برف قدم بزنم که صوتی قدم های کسی را که روی برف به جیر جیر تبدیل شده بود ، میشنوم
هراسیده به عقب برمیگردم که او را میبینم
تبسم میزند و میگوید
+ ترسوندمتون ؟!
منتظر نگاهم میکند و من ، متعجب از حضور او ، لب میزنم
_ ا..انتظار دیدنتون رو نداشتم …. توی خونه هم ندیده بودمتون .
قدمی به جلو برمیدارد و میگوید
+ حرکت کرده بودم یک سری خرید واسه خاله انجام بدم …. پسر دردونه اش خواب بود .
کنایه اش به اروند را در هوا میگیرم
_ آقای سلیمی ماموریت بودن … خستن حتما .
کف دست در جیبش فرو میکند و در هوای سرد ، میدمد .
+ بله خب ….. خسته اس .
راستش وقتی اومدم و اظهار کردن شما اومدین بسیار تعجب کردم .
میلی به حرف زدن با او نداشتم
هر چه که باشد ، او برادر مهتاب بود …
_ طلا اینطور خواسته بود .
به دیوار تکیه میزند و خیره در چشم هایم میپرسد
+ واسم سوال شد که شما میدونین طلا ، خواهر زاده منه ؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن