اروند زودتر از من به دکتر میرسد
+ حالش چطوره؟
× تبش تا حدودی پایین اومده !
مشکل تنفسیش هم بهتره ….. ولی هنوز خطرناکه و نمیتونم ترخیصش کنم
اروند پلک هایش را محکم روی هم میفشارد
و من از دکتر میپرسم
_ میتونم …. چند لحظه ببینمش ؟
سری تکان میدهد
× مشکلی نداره
اما فقط پنج دقیقه !
تشکر میکنم و دکتر که میرود ، اروند روی صنقلبی مینشیند
_ برم داخل ؟
نگاه خسته اش را به من میدوزد
+ برای همین بیان کردم بیای !
از او رو برمیگردانم
در اتاق را که باز میکنم و تنِ کوچکش را زیر ده ها کف دستگاه مختلف میبینم ، قلبم به تقلا می افتد
اشک به گوشه دیدهم نیش میزند
جلوتر میروم و کنارش می ایستم
چه قدر در همین مدت کم ، نحیفتر شده بود
با دست سالمم ، کف دست کوچکش را میگیرم و نوازش میکنم
_ عشقِ خاله ؟
من اومدم ها …… نمیخوای دیدهاتو باز کنی ؟
پلک هایش تکان نمیخورند
و چه خوب که نمیبیند من دارم گریه میکنم !
_ ببخشید تنهات گذاشتم عزیزم
سر خم میکنم
لب به پیشانی اش میچسبانم و میبوسمش
_ طلا جونم ؟
پرنسس خانوم ؟
تنش تکان ریزی میخورد
مسرور از اینکه میخواهد دیده باز کند ، سرسع کف دست به دیده هایم میکشم و اشکم را پاک میکنم
و کمی بعد ، پلک های تبدارش باز میشوم و آبیِ دلربای نگاهش به من دوخته میشود
تبسم میزنم
_ عزیزِ من ؟
خوبی خاله ؟
ماسک اکسیژن نمیگذاشت بفهمم چه میگوید
کمی ماسک را از صورتش فاصله میدهم و او با صوتی لرز گحرکت کرده ، نازدار میپرسد
× اومدی … خاله ؟
تبسمم قوت میگیرد
_ آره عزیز دلم …… اومدم پیشت !
نبینم مریض باشی عزیزم
سرفه کوتاهی میکند و میگوید
× مَلیض شدم …. تب کَلدَم … به الوند … دُفتم بیایم پیش تو
اشکی از گوشه دیدهش میچکد و قلبم هزار تکه میشود ….
× قَهل کَلدم باهاش …. خِعلی بی تَلبیته
آنقدر قلبم برای این دختر و کودکانه حرف زدن هایش تنگ شده بود که باری دیگر سر جلو میبرم و اینبار لپش را میبوسم
نمیدانم قرار است بمانم یا نه
اروند ، گویا به فکر ازدواج افتاده بود ….
_ من جایی بودم عزیزم ….. الان برگشتم ….. اومدم پیشت بمونم !
part_451
چشمانش در ذوق گم میشوند
تبسم میزند و دندان های کوچک و شیری اش به رخ کشیده میشوند
× دیگه نَلی ها
لبخند پر بغضی به رویش میزنم
_ چشم عزیزم ….. نگاه
در که باز میشود با خیال اینکه اروند است ، نگاهم را به آن سمت میدوزم ولی پرستار بود …
× عزیزم بیشتر نمیتونین بمونین
سرنگ در سرم طلا میزند و با لب خوانی به من میفهماند که خواب اور است !
اجازه میگیرم تا مدتی که به خواب برود کنارش بمانم و او هم بعد از کمی این پا و ان پا کردن قبول میکند !
طلا کم کم به خواب میرود و من هم بعد از بوسیدن پیشانی اش ، از اتاق خارج میشوم
اروند روی صندلی ، همان جای قبل ، قرار گرفته بود
با آوای در نگاه باز میکند و نگاه خسته اش را به من میدوزد
با فاصله ، روی صندلی و کنارش مینشینم
+ خوابید ؟
_ اره …. پرستار دارو بهش تزریق کرد ، خواب اور بود مثکه
دیگر چیزی نمیگوید
سرش را به دیوار تکیه میدهد و نگاه میبندد
مرددم که سوالم را بپرسم
اینکه مادر و خواهرش کجااند ؟!
چرا او ، در این شرایط ، اینجا تنهاست ؟!
نمیدانم …. شاید میانشان اتفاقی افتاده بود که او اینطور خسته و تنها تر از قبل به نظر میرسید
_ آقای سلیمی ؟
دیده باز میکند
تکیه اش را از دیوار نمیگیرد
در همان حال سرش را سمت من میچرخاند و منتظر نگاهم میکند
_ شاید پرسیدنش درست نباشه …… ولی میشه بپرسم چرا مادر و خواهرتون نیومدن ؟
باز از من نگاه میگیرد
دیده میبندد و میگوید
+ ایران نیستن
〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️
part_452
به نظر می آمد زیاد مشتاق نیست برای حرف زدن …
در غیر اینصورت ، میپرسیدم کجا رفته اند ؟
چرا راهی شده اند ؟
اما او انگار استاد شناختن ادم هاست که سوال های ذهنم را جواب میدهد
+ حرکت کردن پیش پدرم !
دبی .
پدرش چرا دبی بود ؟
+ پدرم تو کارِ ساخت و سازه !
ناخودآگاه خنده ام میگیرد
او بی انکه بپرسم ، تمام سوال هایم را جواب داده بود
صدای خنده ام باعث میشود دوباره چشم باز کند و مرا نگاه کند
_ سوءتفاهم نشه …… شما حرف خنده داری نزدین !
فقط چراکه تمام سوالای من رو جواب دادین خندم گرفت
تکیه اش را از دیوار میگیرد
تبسمی میزند که سخت میشود تشخیص داد
حتی شاید هم تبسم نبود …
شاید تنها لب هایش کمی از حالت افقی خارج شده اند …. بی قلبیل …. بی آنکه بخواهد تبسم بزند
_ بسیار خسته به نظر میرسین
بازدمش را پر آوا بیرون میفرستد
+ فکر کنم بهتر باشه برم یک لیوان قهوه بگیرم !
شما اینجا هستین ؟
از اینکه بار دیگر مرا جمع خطاب میکند ، خوشم نمی آید
_ هستم
قد بلند میشود
لباسش را مرتب میکند و کمی بعد از مقابل چشمانم دور میشود ….
چه بد که نسؤال کرد من هم چیزی برای خوردن میخواهم یا نه !
گشنه بودم ….
بسیار قلب میخواهد به پرهام زنگ بزنم و بگویم که نشد بیایم و از قلبش در بیاورم ، ولی ترجیح میدهم بابا خودش بگوید ….
پرهام بود دیگر !
یک آن میاضافه کرد نکند عاشق شدی و بعد من هم تمام آنچه در دلم بود را مانند سفره برایش پهن میکردم
خودم را با موبایلم سرگرم میکنم
عکس های خودم و پرهام را نگاه میکنم و لبخند ناتمایل داشته ای از یادآوری آنروز ها روی لبم مینشیند
و آنقدر غرق میشوم در خوشی هایمان که دیر به خود می ایم
و دیر میفهمم که او رای صنقلبی قرار گرفته است
+ پایین یک کافه است !
به پرستار سپردم بیشتر مراقب طلا باشه
کشیده شین ، بریم
〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن