پوف کلافه اش به گوشم میرسد
+ پس چرا همون اول نگفتین ؟
_ ن…نمیدونستم انقدر ب…بالاس ای…اینجا
میخندد
ناباور سر پایین می اورم و او را نگاه میکنم
سرم گیج میرود
جیغ میزنم و محکم تر نردبان را میگیرم
+ برو بیرون دخترم ….. برو تا خاله ات رو بیارم پایین
میخواست مرا پایین بیاورد ؟!
چگونه ؟!
× ژود بیای ها
این را میگوید و صوتی قدم های کودکانه اش نشان میدهد که بیرون راهی شده .
میفهمم که او دارد نردبان را بالا میاید
_ نیاین توروخدا …. پس کی نردبون رو بگیره ؟
+ به جای حرف زدن ، اول فکر میکردین ببینین میتونین برین بالا یا نه .
حرصی ، به او میپَرَم
_ چیکار کنم خب ؟
چمیدونستم انقدر قد بلنده …… اصلا اینجوری دیده نمیشد .
اما شما نیاین بالاترها …. میوفتیم دوتامون
+ بیاین پایین …… پاتونو بردارین بذارین یه پله پایین تر
_ عه جدی ؟؟
نمیدونستم باید اینجوری پایین بیام ….. میترسممم
این را با جیغ میگویم
و به ناگاه دستی دور کمرم حلقه میشود
+ خانم حکمت بهتر نیست به جای جیغ جیغ کردن ، پاتونو بذارین پایین تر ؟!
او گرفته بود مرا دیگر ….
نمی افتادم .
پایم را ارام برمیدارم و پایین می گذارم
+ آفرین ….. یکی پایین تر حالا .
_ ولم نکنین ها
آوایش نرم است ….
مانند لحظاتی که فردی میخواهد بخندد و ولی جلویش را میگیرد
+ باشه .
یک پله دیگر پایین می آیم که نردبان میلرزد
جیغ میزنم
دستم را روی کف دستش میگذارم
_ واییییی ….داریم میوفتیم
با کف دست دیگرش کمرم را میگیرد و مرا پایین میکشد
+ دو تاییمون رو به کشتن میدی الان .
پایم را کنار پاهایش روی پله دیگری از نردبان میگذارم
چه قدر خوب بود که صورتم مقابل صورتش نبود
صورتم از شدت هیجان به قرمزی میزد .
+ چند تا پله دیگه بیشتر نمونده
_ چ..چند تا ؟
+ هفت هشت تا .
محکمتر کف دستش را میگیرم
_ بهشدته که
+ پس میخواین همینجا بمونیم ؟
#part_160
این مرد چه چیزی داشت که مرا جذب میکرد ؟!
ادبش ؟!
احترامش ؟!
بزرگ منشی اش ؟!
قامت و نگاه های دریایی اش ؟!
به خود میخندم
او بهشدت چیزها داشت که مرا به سمت خود بکشد .
و بنابراین جوابِ سوالش انقدر ها هم برایم سخت نبود ….
میخواهم .
من بودن در آغوشِ او را احمقانه ، جاه طلبانه ، بی شرمانه ، میخواهم .
دروغ بگویم به خودم ؟!
بگویم از پخش شدنِ بازدمِ گرمش در کنار صورتم ، اذیت میشوم ؟!
یا بگویم خوشم نمی آید که اینگونه کف دست هایش را به دورم حلقه کرده ؟!
نمیشد …..
آنقدر حالاتم داشت رسوا میکرد خودم را برای خودم ، که دیگر دروغ اظهار کردن فایده ای نداشت !
تمام وجودم فریاد میزند ” بمانیم ”
ولی زبانِ سرکشم ، پچ میزند
_ نه …. بریم
هممسیرِ او پایم را پله پله پایین می اورم و بعد که پایم به زمین میرسد ، او در کسری از ثانیه کف دستش را از دورم جدا میکند
عقب میرود و انگار نه انگار اتفاقی افتاده باشد ، بیرون میرود و مرا که مانند مجسمه ها همانجا مانده بودم ، صدا میزند
+ خانم حکمت ؟!
سر برمیگردانم سمتش
نگاهش همان نگاهِ عادی همیشگی بود .
همان نگاهی که فریاد میزد تو برایم با هر غریبه ای که با او نگاه در نگاه میشوم ، تفاوتی نداری .
من اما مانند قبل نبودم .
چیزی داشت وجودم را ، دلم را ، جای جایِ سینه ام را ، میسوزاند .
_ ا..اومدم
پشت او میروم
در را قفل میکند و این طلاست که جعبه را نشان میدهد و میگوید
× دَل هم بلاش بسازیم
( در هم براش بسازیم )
_ حتما میسازیم …. تازه باید باغچه هم داشته باشه .
همجاده هم بالا میرویم و من در تمام مدت تلاش میکنم تا مبادا نگاه های ناسازگارم ، خیره شوند به او .
#part_161
از بدو بالا وارد شدنمان ، خودم را در اتاق طلا محصور کرده ام .
سرگرم منزل ساختن شده ام و به نوعی فرار میکنم از دیدنِ او .
اویی که بر خلاف من ، هیچ تغییری در چهره اش پیدا نبود .
_ در و پنجره هم براش ساختیم …. حالا کجا بذاریمش ؟
طلا به کنار تختش اشاره میکند
× نزدیک من باشه …. اینجا بذالیمش
برای سلامتی اش خوب نبود
باید جای دیگری را برای جوجه اش در نظر میگرفتیم .
_ اما اینجا نمیشه که ….. نمیتونی بری پیشش مهمونی ، چراکه کنار تختته همش …. باید جای دیگه ای باشه .
به فکر فرو میرود
من اما با به یاد آوری کنج هال ، که عقب نشینی کوچکی داشت و جزء جادهرو به حساب می آمد ، بشکن میزنم
_ فهمیدم کجا بذاریمش ….. حنا رو بردار بیار .
حنا را در دست میگیرد و من هم منزل اش را برمیدارم
حنا را درون منزل اش میگذاریم و مقداری از ساقه های سبزی هایی که باخود آوردم برایش میریزم .
_ نباید همواره در خونه اش رو باز بذاریم … چراکه حنا خانوم میاد بیرون و این ور اون ور میره ..
طلا کنار جعبه مینشیند و سر تکان میدهد
× بعضی وقتا بَلِش میدالم که بازی کنم باهاش
( بعضی وقتا برش میدارم که بازی کنم باهاش )
سرم را کنار گوشش میبرم و آهسته پچ میزنم
_ اگر زیاد باهاش بازی کنی بابا اروندت میگه که بیام ببرمش ها …. حواست باشه …. کم بازی کن !
سرش را تند سریع تکان میدهد و کف دستش را روی بینی اش میگذارد
× آلوم حَلف بزن …. میشنوه ها
( اروم حرف بزن …. میشنوه ها )
میخندم و گونه اش را میبوسم .
_ خب …. من دیگه میرم .
به آنی آبی های نگاهش تیره میشوند
× چِلا ؟
به ساعتم نیم نگاهی می اندازم و میگویم
_ چون بابا اروندت امروزگار خونه اس ….. پس تنها نیستی !
منم برم که باید برم خرید .
× بازال میلی ؟
_ بله ….. بازار میرم . سفارشی نداری ؟
بلند میشود و کنارم جاده می آید
دستم را میگیرد و میگوید
× منم باهات میام
نگاهم را مخفیانه به این سمت و ان سمت میچرخانم و با پیدا نکردنِ او، ابروهایم بالا میپرند
_ نمیشه که خاله جون ….. شما باید پیش بابات باشی .
نق میزند و پا به زمین میکوبد
× الوند هم بیاد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن