شالم را روی سرم می اندازم
_ بله
در را کامل باز میکند و داخل می آید
چشمم به سینی ای که به دست گرفته بود می افتد .
مقابلم خم میشود و سینی را روی زمین میگذارد
نگاهم به صورت قرمزش می افتد
_ بهتون نمی اومد اینجوری خجالتی باشین که قرمز بشین .
سر بالا می اورد و آبی های بی حالش را به من میدوزد
اما من باز هم از کنایه ای که زده بودم ، پشیمان نشدم .
+ خجالت چرا ؟
تبسم یکطرفه ای میزنم و میگویم
_ صورتتون از لبو هم قرمز تر شده .
از جا بلند میشود
کف دست روی پیشانی اش میگذارد و لب میزند
+ درجه حرارت شوفاژ زیاده … باید کم کنمش .
این را میگوید و از اتاق بیرون می رود
به چای و مربا و کره ای که روی سینی بود نگاه میکنم
این ها مثلا نشانه عذرخواهی بود ؟!
قند در دهان میگذارم و میخواهم چایم را بنوشم که با صوتی سرفه های شمتوجه شد و مردانه او ، ابروهایم بالا میپرند .
حتما چای در گلویش گیر کرده بود .
بی خیال ، لقمه ای برای خود میگیرم و ولی این بار صوتی شکستن چیزی می آید .
دلواپسی و کنجکاوی نمیگذارد همان جا بنشینم .
از جا قد بلند میشوم و بیرون می روم
با دیدن او در آشپزخونه که دست به کابینت گرفته بود و نگاه بسته بود ، دلواپس تر از پیش ، جلو میروم
_ آقای سلیمی ؟
چشم باز میکند و میگوید
+ نیاین اینجا …. شیشه شکسته !
تا ورودی آشپزخانه جلو میروم و میپرسم
_ شما مطمئنین حالتون خوبه ؟
جارو را از گوشه آشپزخانه برمیدارد
مگر میتوانست با آن یک کف دستش هم جارو کند و هم خورده شیشه ها را بردارد ؟!
_ برین اونور کمکتون کنم .
کف دست از کار میکشد و مرا نگاه میکند
+ شیشه شکسته اینجا ….. لطفا شما برید پیش طلا .
خودم جمع میکنم
به صورت قرمز تر از پیشش مینگرم و مشکوک میپرسم
_ شما تب دارین ؟
#part_260
سری به طرفین تکان میدهد
+ نه . خوبم
خم میشود و شیشه های بزرگ را با کف دستش برمیدارد
او مریض بود
دیگر مطمئن شده بودم .
جلو میروم و مراقبم که پا روی شیشه نگذارم
جارو را از کف دستش میگیرم و میگویم
_ مردا بلد نیستن درست جارو کنن …… شما برین اون ور ، الان جمعش میکنم .
حالش انگار بسیار بد بود که عقب میکشد و به کابینت تکیه میدهد
شیشه ها را درون پلاستیکی میریزم و آن را درون جعبه خالی شیرینی میگذارم
سمتش برمیگردم و میخواهم بگویم که تمام شده ، که او را دیده بسته میبینم
جلو میروم
مقابل دیده هایش دستم را تکان میدهم و او ولی چشم باز نمیکند
آوایش میزنم
_ آقای سلیمی ؟
اخم میکند
چشم باز میکند
متعجب به دیده های قرمز شده اش نگاه میکنم
+ خانم حکمت ، ممکنه موبایلم رو از روی تختم بیارین ؟
صوتیش گرفته بود
نتوانستم مخالفت کنم
سمت اتاقش میروم و موبایلش را برمیدارم
_ بفرمایین
پلک هایش را محکم به هم میفشارد و بعد باز میکند
شماره کسی را میگیرد و موبایل را کنار گوشش میگذارد
+ سلام دکتر
نمیشنوم فرد مقابلش چه میگوید
+ اگر ممکنه بیاین خونه …. فکر نکنم بتونم بیام مطب .
ابروهایم بالامیروند
هراسیده نگاهش میکنم و او تماس را خاتمه میدهد
به من نگاه میکند و میگوید
+ من یک مقدار حالم خوب نیست ….. تا چند دقیقه دیگه یکی زنگ میزنه ، لطفا باز کنین درو .
مضطرب نگاهش میکنم
_ چ…چی شده ؟!
لبخند تب داری میزند
کف دست به کابینت میگیرد و خود را از اشپزخانه خارج میکند
پشت سرش حرکت میکنم
_ خب … قرص ندارین ؟
+ دکتر میاد چند دقیقه دیگه
کفری صدایش میزنم
_ آقای سلیمی !
تا اون موقع میخواین همینجوری تو تب بسوزین ؟
خنده بی حالی میکند
وارد اتاقش میشود
در را ولی نمیبندد و از همانجا میگوید
+ واسه خجالتی بودنه نه تب !
میبینم که خودش را روی تخت می اندازد
صوتیم را قد بلند میکنم تا به گوشش برسد
_ اما منم فکر نکنم تب داشته باشین …… به قول خودتون ، شما بادمجون بَماین دیگه .
ساعدش را روی دیده هایش میگذارد
+ بر منکرش لعنت
دلم میسوزد
با این شرایطش نباید این حرف را میزدم
_ من… منظوری نداشتم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن