رمان «ماه در آتش»
نویسنده: وانیا
ژانر: رمانتیک، کمدی، فانتزی
***
زندگی من عادی بود. بهشدت بسیار عادی.
میحرکت کردم مدرسه، میرسیدم خانه. شام و ناهارم را میخوردم. با برادرم میزدیم توی سر و کله همدیگر. از پسر همسایه خوشم میآمد. درس و مشقم را میخواندم و شبها هم زود میخوابیدم.
عادی، نرمال، معماما. اسمش هر چیزی که هست.
تا آن جمعه کذایی که مسیر افتادم و همراه آن یابو راهی شدم جایی که نباید.
در خانه را پشت سرم بستم. همان لحظه آوای گاز دادن موتور از وسط کوچه کشیده شد. وحشت زده دویدم سمت یابوی مذکور؛ تیرداد.
عصبی ولی ملتمسانه اضافه کردم: خفهش کن! کل محل بیدار شدن. الان مولینم…
با خنده بار دیگر گاز داد. پنجره منزل ما باز شد و چند ثانیه بعد گوشی در جیبم زنگ خورد. اسم مولین را که رویش دیدم با مشت تیرداد را تهمتوجه شد کردم.
بالاخره سروصوت را قطع کرد: چته تو؟ وحشی
– ساکت شو مولینمه… الو مولین؟
مادرم شاکی بود: دارید با موتور میرید گیسو؟
– چی؟ نه بابا موتور چیه
الکی خندیدم تا فکر کند چه برداشت محیر العقاما کرده است: آورده بیرون یه دوری بزنه باتریش نخوابه. الان میبریم خونشون ماشین عمو بهمنو برمیداریم
تیرداد مانند بچهای کم عقل و نفهم که نداند دروغ میگویم، درجا بلند قد بلند اطلاع داد: بابام گفت ماشینو لازم داره
این دفعه مشت را زدم توی بازویش. آن هم خیلی محکم.
تیرداد: آخ!
مولین: مطمئن باشم گیسو؟ باز سوار موتور نشی. یادت حرکت کرده دفعه پیش…
من: میدونم، میدونم. معلومه که سوار نمیشم
باز بیخودی خندیدم شاید قانع شود و کوتاه بیاید، ولی ناچار شدم ده دقیقهای به نصیحتهایش گوش بدهم و بله و چشم بگویم تا کف دست از سرم بردارد.
همین که قطع کردم تیرداد دوباره گاز داد.
من: ای زهرمار! عجب گاوی هستیا
ولی او حواسش به ساختمان روبرویی خانه ما بود. زل زده بود به پنجرهای نیمه باز که باد پرده حریرش را تکان میداد. انگار که منتظر باشد کسی بیرون بیاید ولی این اتفاق نیافتاد.
من: بریم، تو رو خدا بریم تا مامانم نیومده منو ببره خونه
تیرداد: میریم، الان میریم
تا باز صدای آن موتور کوفتی را درنیاورده اظهار کردم: فکر میکنی صبح جمعه بیدارش کنی عاشقت میشه؟
برگشت و چند لحظه متفکرانه نگاهم کرد. شاید هم کمی خجالت کشید. به هر حال دوزاریاش افتاد: نه خب… پس بریم
– خواهرت کو؟
تیرداد: آبان؟ داشت حاضر میشد. دم در ما منتظره
اشاره زد پشتش سوار شوم. دلواپس نگاه کردم به خانه: دیوونهام؟ پیاده میام، تو برو
ولی از موتور پایین وارد شد و با هم پیاده حرکت کردیم. از بن بست پنجم دروارد شدیم و پیچیدیم در بن بست سوم. انتهای کوچه آبان داشت موتور خودش را برق میانداخت. موهای کوتاهش را مرتب کرده اما قیافهاش هنوز کمی خوابالود بود. خمیازه کشان سری برایم تکان داد: اَلام
من: سلام. واسم کلاه آوردی دیگه؟
کلاه کاسکتی داد دستم. خودش جلو قرار گرفت و من پشتش. تیرداد هم سوار موتور خودش شد.
قبل حرکت هشدار دادم: به مامانم گفتم داریم میریم کوه، یه وقت لو ندید
آبان: حواسم هست
من: شما به مادرتون چی گفتید؟
تیرداد لبخند زد: اضافه کردیم ناهار نمیایم خونه. بریم دیگه، دیر برسیم شلوغ میشه
من: نجویا شد کجا میرید؟
آبان موتور را روشن کرد: مگه بچهایم؟
کلاه را گذاشتم سرم و محکم چسبیدم به کمر آبان. چیز دیگری ناضافه کردم زیرا انجین موتور نمیگذاشت آوای هم را بشنویم. اما خب همواره این من بودم که باید جواب پس میدادم.
اینکه هر دفعه تنها من بلایی سرم میرسید هم بی تاثیر نبود. آن دوتا را هیچی تکان نمیداد، اما من؟ از سینه پهلو و چرک کردن گوش گحرکت کرده تا شکستن دست و پا. باز بی آنکه درس عبرت بگیرم، جاده میافتادم و هممسیرشان میرفتم ماجراجویی.
آن روزگار داشتیم کجا میرفتیم؟ جمعه بازار.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن