عقب عقب رفتم. آوایم داشت میلرزید: خون برای چی؟
کیاوش بهشدت زود برگشت. سینی کوچکی به کف دست داشت که بین وسایل رویش، یک سرنگ فلزی خودنمایی میکرد.
نگاه کردم به البرز. اظهار کرده بود به او اعتماد کنم، اضافه کرد اگر ساکت بمانم زود میرویم خانه… حالا توقف کرده بود تا فامیلهایش هر بلایی خواستند سر من بیاورند؟
میران بدون اینکه نگاه کند کف دست برد سمت سینی. سرنگ را برداشت. اتاق داشت دور سرم میچرخید؛ نقاشیها، سرهای بریده، خونهای ریخته، رنگ سرخی که همه جا را گراهی شده بود…
آوایم تبدیل به جیغ زیری شد: نمیذارم اونا رو نزدیکم کنیدا! اظهار کرده باشم
یک قدم دیگر عقب حرکت کردم و به مانعی خوردم. سر کشیده کردم و قامت کشیده نریمان را بالای سرم متوجه شدم. با دستهای بسته و با وجود او مسیر فراری نبود.
میران کف دستور بی حوصلهای صادر کرد: نگهش دار نریمان
کف دستان تنومند از پشت دو بازویم را گرفت. میاطلاع داشتم شدنی نیست ولی تقلا کردم برای رهایی. با آرنج چند ضربه به شکمش زدم، حتی آخم ناضافه کرد. میران همینطور جلو میوارد شد و تنم داشت یخ میزد.
کیاوش وارد شد کمک تا آستینم را بالا بکشد. موفق شدم لگدی به او بزنم. از این کارم عصبانی شد. دستم را سفت چسبید و از لای دندانهایش غرید: آروم بگیر
فریادم در تالار پیچید: ولم کنید! البرز یه کاری بکن
نگاهم قفل شد روی سرنگ در کف دست میران که هر لحظه نزدیکتر میشد. سرمایش را حس میکردم. بعید میدانستم حتی ضد عفونی شده باشد. و بدتر از این، کسی میخواست از آن استفاده کند که جایی را نمیمتوجه شد.
کیاوش محکم کف دستم را نگه داشته بود. فشار میداد و رگهای آبی از زیر پوستم نمایان میشدند. تپش شتابزده و ظریفشان را حس میکردم. میران سرنگ را درست روی یکی از آنها گذاشت.
اشک داشت چشمانم را پر میکرد: نه… نه… خواهش میکنم
انگار نمیگوش دادند. انگار اصلا مهم نبود من چه میخواهم. ولی درست پیش از اینکه سوزن در پوستم فرو برود، البرز مچ دست عمویش را چسبید.
سر میران به طرفش خم شد: بیان کردم که نوبت تو سر جاشه
البرز عصبی بود: منم بیان کردم لازم نیست این کارا رو کنی. این دختر اصلا اهل اینجاها نیست، غریبه ست
یک طرف لب باریک میران بالا حرکت کرد. پوزخندی بود شیطانی: اگه بود انقدر نمیترسیدی
البرز: نهراسیدم فقط ضرورتی نداره
سوزن بالاخره از پوستم دور شد. میران سرنگ به کف دست برگشت سمت البرز. همچنان آهسته و بی احساس حرف میزد: ترسیدی، بوی ترس میدی. دختره هم… گیسو!
اسمم را با کنایه اضافه کرد و لحظهای درنگ کرد. دوباره بو کشید: این بو قبلا تو شامه من بوده. هرچی بیشتر میترسه آشناترم میشه
سرش را جلو آورد و مثل سگی شکاری به دنبال طعمه هوای اطرافم را تنفس کرد: آرمیده؟ آرمیده آشنا نیست… اسم مادرت چیه؟
داد زدم: به تو چه!
نمیمیل داشتم بیشتر آنجا بمانم برای این بحثهای بیهوده. همه زورم را جمع کردم. پشتم را چسباندم به نریمان، پایم را کشیده کردم و لگد دوم را زدم بالای زانوی کیاوش: ولم کن دیگه! پسره الاغ
با ناله قد بلندی افتاد زمین. پایش را گحرکت کرد و شروع کرد بد و بیجاده بیان کردن.
چشمم افتاد به چیزی در پشت سرش. گلدان برگ انجیری بزرگی که انتهای تالار گذاشته بودند داشت تکان میخورد. شاخههایش داشت قد میکشید و خم میشد به سمت بیرون.
فکر کردم اشتباه متوجه شدهام. دیدهانم را بستم و سرم را تکانی دادم شاید درست شود. هنوز نگاه باز نکرده بودم که صدای مهیبی مانند برخورد صاعقه با یک صخره، تالار را لرزاند. درب بزرگ با چنان شدتی به دیوار کوبیده شد که تمام نگاهها به آن سو چرخید.
افران بالاخره رسیده بود.
با قدمهایی کوبان به سمت ما میآمد. نگاهش میچرخید روی یکی یکی حضار. میران و سرنگ در دستش را که متوجه شد اخمهایش در هم حرکت کرد: چه خبره اینجا؟
اول از همه بازوی مرا گرفت و از کف دست نریمان بیرونم آورد: ولش کن ببینم، کف دستاش چرا بسته ست؟
خودش گره طناب را باز کرد. فوری پشت او پناه گراهی شدم تا مچ خستهام را بمالم. عمهاش جلو آمد، با کف دستانی گشوده این بار برای درآغوش گرفتن او: عزیزقلبم! بسیار وقته ندیدمت
افران توجهی نکرد. نگاه میکرد به وسایل توی سینی که حالا روی میز بود. از آغوش زن که بیرون وارد شد، او را کنار زد: اینا چیه؟ باز حوصلتون تو این خراب شده سر رفته؟
میران چیزی نمیبیان کرد. اما گوشش تیز بود، میشد از حالت متمرکزش این را متوجه شد. او که حرفی نزد، کیاوش خودش را وسط انداخت: برادرت باز داشت شیرین کاری میکرد
افران: چی شده البرز؟
البرز با حضور او کمی شیرتر به نظر میرسید: گیسو داشت میافتاد تو یکی از تلههای کیا، باید میکشیدمش بالا
افران با شماتت نگاه کرد به من: مگه نگفتم بلایی سرت نیاد؟
شانه بالا انداختم: هنوز که نیومده
– هنوز! چجوری زندهای؟
– البرز نجاتم داد، منو از اون گودال بیرون آورد
– بفرما! نزدیک بود یه دختر بیچاره رو بکشی
کیاوش که میلنگید زیر لب اظهار کرد: آره دختر بیچاره!
افران: هر سری چندتا لاشه حیوون از تلههای زهرماریت بیرون میکشم. نمیخوای بس کنی؟
یکی دو قدم به طرف عمویش حرکت کرد. میران تکانی خورد. چیزی در حرکت کردارش تغییر کرده بود. سینهاش با هر نفس بالا و پایین میشد. شاید خشم بود، یا شاید مضطربی.
افران با تمسخر به سرنگ اشاره کرد: این چیه؟ کف دستت به البرز نمیخوره
این را با تحکم اعلام کرد اما البرز جواب داد: واسه من نیست، عمو میخواد از گیسو خون بگیره
افران به دنبال توضیح نگاه کرد به من. اویی که از زمان ورود جوری رفتار میکرد انگار صاحب اختیار همه کس و همه چیز است، حالا رد ترمشاهده کرد در نگاهانش بود. با این حال خودش را نباخت.
پوزخندی زد: چرا؟
البرز: میگه آشناست
میران از اینکه مسخره شود خوشش نیامد: من اشتباه نمیکنم، یکی با همین بو قبلا از من وحشت کرده
افران خنده ناجوری کرد. نگاههایی که بین او و البرز رد و بقلب شد را میدیدم. در ذهنش گذراندم اوضاع امن است. همانجا پشتش پنهان شدم تا چشمم به میران و سرنگش نیافتد.
اما پیش نگاهان متعجب من و حتی برادرش، افران برگشت سمتم: بیا جلو بذار خونتو تست کنه
کف دستش را پشتم گذاشت و هلم داد. پاهایم را محکم چسباندم به زمین و جم نخوردم: نمیخوام. آخه واسه چی؟
آماده بودم که اگر لازم شد به او هم لگد بزنم اما ولم کرد. با حالت تمسخرآمیزی بلند بلند گفت: عموم فکر میکنه خونت فرق داره! فکر میکنه یه قدرتایی داری
نگاه سردرگمم بین او و البرز چرخید: قدرتِ مثلا… مثل جادوگرا؟
افران: همچین چیزایی. بیا اینجا
البرز میل داشت مخالفت کند ولی افران اجازه نداد: بذار خیالش راحت بشه
هرچند که به صدای خودش میرسید خیالش راحت نباشد. چشمانش لحظاتی روی من ماند. او قابل اعتمادتر از برادر کوچکش به نظر میرسید.
تازه من که جادوگر نبودم. اگر با یک کار کوچک کف دست از سرم برمیداششتابزده حاضر بودم همکاری کنم. ولی مجدداً نگاهم به سرنگ افتاد.
فوری بیان کردم: با اون نه. من نمیذارم اونو به کف دستم بزنید
افران: بسیار خب! باشه!
کف کف دستم را گراهی شد و انگشت اشارهام را فشار داد تا صاف شود. کف دستش حرکت کرد سمت چاقوی روی کمربند. تا به خودم بیایم حرکت بهسرعتی کرد و تیغه چاقو با آوای بُرّایی از مقابلم گذشت. سوزشی در سر انگشتم پیچید و قطرات خون بیرون زد.
داد زدم: آخ!
انگشتم را فشار داد تا خون بیرون بزند: اونو بیار کیاوش
کیاوش ظرف کوچکی را از سینی برداشت و به کف دست او داد. افران کف دستم را کج کرد تا خون در ظرف بریزد و سپس رهایم کرد.
درب بطری کوچک را باز کردند تا مایع درونش را به خونم اضافه کنند. دور از بقیه توقف کردم تا بفهمم آزمایشات علمی خانوادگیشان قرار است به کجا برسد.
مایع درون بطری میدرخشید. مثل اکلیل مایع، یا لاک ناخنی نقرهای رنگ. ریخت روی خون من و بخار بی رنگی از آن کشیده شد. رایحهای در هوا پیچید، شبیه بوی مردار. نفسم را حبس کردم تا تنفسش نکنم، ولی دیگران بی توجه به بو سرک کشیدند تا ظرف خون را ببینند.
نمیدانم درونش چه رخ داد که سرها عقب آمد.
مهکامه اعلام کرد: خونش پاکه، سیاه شد
افران: بهتون ثابت شد؟ بریم
کیاوش: کجا بری؟ البرز چی…
میران دستش را تکانی داد تا او ساکت شود. دیگر به اندازه قبل ملایم به نظر نمیرسید: من اجازه ندادم برادرت جایی بیاد
افران پرید وسط حرفش: میخوای چیکار کنی؟ بفرستیش بره؟
میران: اگه نیاز باشه بله. برعکس شما ما یادمون نراهی شده که مسئولیتی داریم
افران: باید وقتی ده سالش بود تصمیمتو میگحرکت کردی. برادر من جزو این خانواده ست، حالا هر کوفت و زهرماری که میخواد تو خونش باشه. من اینجا ولش نمیکنم، بریم البرز
دستور آخرش در تالار طنین انداخت. برای بحثهای بیشتر صبر نکرد و به مسیر افتاد. با آن قیافه منزجری که میران داشت دچارش میشد، من هم دیگر وقت تلف نکردم. دنبال افران راه افتادم.
از آن خانه لعنتی که بیرون وارد شدیم هوا دیگر تاریک شده بود. نفس عمیقی کشیدم شاید از ترسی که هنوز به جانم مانده بود کم شود.
در خیابانی بودیم سنگ فرش شده. فانوسهای آویزان از درختانِ دو طرفش فضا را روشن میکرد. چند اسب با فاصله از ما، زیر سایبانی بسته شده بودند. آدمها میرفتند و میوارد شدند، افرادی که سر و شکلشان بهشدت شامگاهیهتر بود به جنگل نشینان.
دنبال ماشین افران گشتم، ولی نمتوجه شدمش. البته در این خیابان باریک جا نمیشد. شاید جایی دورتر پارک کرده بود.
تا من اطراف را تماشا کنم آن دوتا بحث میکردند.
افران عصبی بود: میتمایل داشتی چه غلطی کنی اون تو؟ اگه یه دقیقه دیرتر میرسیدم چی؟
البرز عصبیتر: چرا انقدر دیر کردی؟
افران: رفیقات بیخیال نمیشدن، اون دختره دوتا گراز زد تا راضی شد برگردیم. اسبای کیاوش کدومه؟
البرز: اون دوتا
مسیر افتادند سمت اسبها و من هم دنبالشان دویدم: ماشین نیاوردی؟
افران چپ چپ نگاهم کرد: اینجا؟ ماشین مسیر نمیدن تو دهکده
من: پس چجوری باید برگردیم؟
شروع کرد به باز کرد افسار اسب سفیدی: با این. سوار شو
این را گفت و رفت سراغ اسبی دیگر تا بازش کند.
اعتراض کردم: من که بلد نیستم
نفس عمیقی کشید: بشین پشت البرز، اون بلده
البرز هم اعتراض داشت: چرا پشت من؟
افران: تو آوردیش اینجا، مسئاماتش با توعه
سوار اسب کهری شد و بی توجه به ما جلوتر جاده افتاد.
با بدبختی، و البته با کمک البرز، سوار اسب شدم.
تا راه افتادیم کم مانده بود بیافتم. کت البرز را محکم چسبیدم. با هر قدم اسب تکانی میخوردم و از ترس افتادن بیشتر به لباسش چنگ میزدم. کمی که حرکت کردیم و برایم عادی شد، با یک کف دست گوشیام از جیب بغل شلوارم بیرون کشیدم. صفحهاش زیر نور فانوسها کدر به نظر میرسید.
در هوا بالا و بالاتر گرفتمش: اصلا آنتن نداره
البرز: این دور و بر دکل نیست
انگشت زخمیام میسوخت. حق خودم میاطلاع داشتم بپرسم: از تو هم قبلا خون گراهی شدن؟
– زیاد
– مگه چی تو خونته؟ یعنی چی که خون من پاکه؟ مگه قرار بود کثیف باشه؟
البرز: فکر میکرد هست
من: واسه چی؟ خب چرا درست توضیح نمیدی
با کلافگی نفسش را بیرون داد: بیخیال نمیشی؟
من: نه!
البرز: مفصله، بهشدت مفصل. امشب وقت نمیشه
من: نشد دیگه، داری میپیچراکهی
البرز: نمیپیزیرام. بده من اون گوشیتو ببینم
من: میخوای چیکار؟
البرز: شمارمو بهت بدم
افران که مکالمه ما را میگوش داد، کشیده کشیده یادآوری کرد: مسئاماتش با خودتهها
البرز هم داد زد: باشه میدونم
گوشی را کف کف دستش گذاشتم. شماره به شدت غیر رندی را وارد کرد. آرام که دیگر برادرش نشنود اضافه کرد: ظهرا دو ساعت بیکارم، بعد هماهنگ کن همدیگه رو ببینیم
گوشی را گراهی شدم تا شماره را ذخیره کنم. زدم توی سر دلم که در همچین موقعیتی ذوق نکند. سوال زیاد داشتم، آنقدری که باید لیست تهیه میکردم. فقط زیرا البرز قانع شده بود، بیشتر به پر و پایش نپیچیدم.
دیگر فقط میتمایل داشتم آن روزگار تمام شود. به خودم قول دادم اگر از اینجا جان سالم در ببرم، بچه سر به جادهی شوم و بیشتر به حرف پدر و مادرم گوش بدهم. دیگر با تیرداد و آبان هم هیچ جا نمیرفتم
سکوت زیاد طول نکشید.
البرز خودش سؤال کرد: گشنت نیست؟
– بهشدت! از صبح چیزی نخوردم. شکلات میخوای؟
از کیف کمریام چندتا شکلات درآوردم و به او هم دادم.
تشکر کرد و یکی را گذاشت در دهانش: اما لگد دلنشینی به کیا زدی
– اه پسره بیشعور!
زیر لب اضافه کرد: کاش یه کم بالاتر میزدی
خندیدم: هدف گیریم خوب نیست، وگرنه میمیل داشتم همین کارو کنم
او هم ریز خندید.
اسب پا در چالهای گذاشت و با تکان شمتوجه شدی که خورد کم مانده بود بیافتم پایین. دو دستی البرز را چسبیدم و سرم را پشت لباسش فرو کردم تا تعاقلبم حفظ شود.
مضطربتر از من غر زد: تو رو خدا سالم بمون تا برسیم
– عادت میکنی
– به چی؟
بیشتر خندهام گحرکت کرد: به من
سر چرخاند تا نگاهم کند: یعنی چی؟
کمی صاف جای گرفتم و صورتم را از پشتش فاصله دادم. ادای خودش را درآوردم: اینم مفصله! شاید بعداً بهت اضافه کردم
…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن