قرار بود برای شب دوتا چادر بزنیم. یکی را افران آورده بود. بزرنت خاکی و کثیفش نشان میداد بارها و بارها استفاده شده. دیگری را هم من آورده بودم. چادر تقریباً نویی که چند سال قبل کیهان از فروشگاه خودمان برداشت تا با دوستانش برود کمپ. یک بار هم بیشتر استفاده نشد.
کنار ماشینها که رسیدم البرز چادر من را در کف دست داشت. نوشتههای روی ساکش را نگاه میکرد. سرش خم بود و موهای صافش ریخته بود روی پیشانیاش.
چادر را از کف دستش گراهی شدم: چیه؟
– هیچی، مارک خوبیه از اینا زیاد تو بازار نیست
نتوانستم جلوی زبانم را بگیرم: دو سه تا دیگه ازش داریم. اگه با من و بابام مثل بلای آسمونی راهی شدار نمیکرمتوجه شد، شاید بهتون میفروختیم
چادر را قد بلند کردم: بذارمش کجا؟
از سنگینی کم مانده بود از کف دستم بیافتد. میل داشت آن را بگیرد ولی نگذاشتم: نمیخواد خودم میارم
– اونور بین درختا خالیه
چادر را دو دستی بغل گحرکت کردم و تلو تلو خوران تا جایی که نشان داد راهی شدم.
با فاصله کمی دنبالم میرسید: افران منظوری نداره، فقط قدیما همایون خان زیاد بهش گیر میداده
نفسم داشت میگرفت: اونم داره… سر من… تلافی میکنه؟
– نه… خودت میدونی اگه بابات بفهمه ما حتی باهات حرف زدیم چه غوغایی به پا میشه
این را با صدای تقریباً آهستهای گفت. از اینکه از بابا میترسند نیشخندی کنج لبم نشست.
بارم را در مقصد گذاشتم زمین: حالا از کجا شروع کنیم؟
چادر زدن زیاد طول نکشید، فقط کار کند و حوصله سر بری بود. میلههای فلزی زور زیادی لازم داششتابزده تا درست در هم چفت شوند. باید منتظر میشدم البرز همه را یکی یکی درست کند.
چندتا سوال الکی سؤال کردم شاید سر حرف باز شود: تو زیاد اینجاها میای؟
فقط اظهار کرد: گاهی
دو نفری لبههای سنگین چادر را گحرکت کردیم و روی زمین پهنش کردیم. چین و چروکهایش را صاف کردم: میگن تو ارتش از همین چادرا دارن
درگیر میزان کردن لبهها بود: آره گوش دادم
زانو زد تا میلههای چادر را در زمین فرو کند. از حرکت ایستادم پشت سرش: به نظرت امشامگاه بارون میاد؟
نیم نگاهی به آسمان انداخت: شاید
بابا که اینجا نبود! اگر چند کلمه با من حرف میزد کسی سر از تنش جدا نمیکرد. کاش حداقل افران سگش را نمیبرد تا دور و برم انقدر ساکت نباشد. علاوه بر اینکه از کم محلی البرز حرصم میگرفت، خاموشی جنگل هم حس خوبی به من نمیداد.
کار چادر اول که تمام شد، نشستم پای یک درخت تا استراحت کنم.
او هم نزدیکم توقف کرد. آستینهایش را تا میزد و من از پایین تماشا میکردم. یک بار، دو بار، سه بار… هر دو طرف را زد بالا.
انگشتانش کشیده بود و استخوانی. رگهای سبز زیر پوستش، مثل رودخانهای چند شاخه میپیچید و از پایین میراهی شد تا میرسید به ساعد کف دستش. وسط سینهام یک حالی شد، انگار ضعف کرد. خاک توی سرت گیسو!
آوایش مرا به خودم آورد: چایی میخوری؟
– چی؟ آهان آره
رفت و فلاسک چای را با دوتا لیوان چدنی از ماشین آورد. از کیف کمری یک تخته شکلات کاکائویی درآوردم. نصفش کردم و در ازای چای، به او دادم.
تشکر کرد و مقابلم پای درخت جوانی جای گرفت: اول آتیش روشن کنیم، هوا زود سرد میشه
اظهار کردم باشه و چای داغم را هورت کشیدم. زیر نگاهی نگاهش میکردم. چی میگفتم تا یخش وا میشد؟ تا میشکست و یک جادهی برای ورود به من میداد؟
تلاش کردم لحنم بیخیال باشد: تو و تیرداد از مدرسه رفیقید؟
– نه
این دفعه باید حتما به حرف میآوردمش: پس چی؟ تازه دوست شمشاهده کرد؟
– چند دفعه سر همین شکار اومدنه حرف زدیم. اما همدیگه رو میشناختیم دیگه
چشمش به لیوان توی کف دستش بود. پایش سرید روی زمین و شاخه باریک خشکی را شکاند. کمی جابجا شد و صاف قرار گرفت: قلبت نمیمیل داشت باهاش بری؟
– با تیر؟ نه بابا
– چرا؟
– چون رو اعصابمه! یه شوخی رو هزار بار میکنه. قلبم میخواد زبونشو از حلقش بکشم بیرون
خندید: پس چرا با همید؟
متوجه نشدم: یعنی چی؟
– با هم دوستید دیگه، نه؟
– خب ما از بچگی با هم…
حرفم قطع شد. تازه درک کردم چه میگوید.
صدایم از وحشت افتاد زمین: فکر میکنی اون یابو دوست پسرمه؟
– نیست؟
– نه! تیرداد پسرعمومه
– آخه همواره با همید
– خب آبانم با ماست، ما سه تایی با هم بزرگ شدیم
باورم نمیشد کسی چنین فکری کند. نمیخبر داشتم برآشفتهام یا ناراحت، یا شاید هم بیشتر احساس شرم میکردم. تیرداد مثل برادرم بود. تازه آنقدر راهی شدارهای احمقانه از او دیده بودم که تا ابد هیچگونه حسی را در من زنده نمیکرد.
نمیدانم قیافهام چه حالی شده بود که البرز داشت هول میکرد. جملاتش نصفه و نیمه بیرون میرسید: خب آخه… ربطی که… من خودم، یعنی داداشم با دخترخالم ازدواج کرده… فقط در ذهنش گذراندم…
– اشتباه در ذهنش گذراندی
– معذرت میخوام
در قلبم آرزو کردم که کاش همانطور ساکت میماند.
باقی چایم را ریختم زمین و لیوان را پسش دادم. صدایم هنوز عصبی بود: خیلی ممنون!
– بازم ببخشید
اهمیتی ندادم. از جایم قد بلند شدم و پشتم را تکاندم: باید چوب جمع کنیم؟
او هم چایش را رها کرد و برخاست: نمیخواد خودم میارم
– لازم نکرده. نیومدم که بیکار بشینم
جلوتر جاده افتادم بین درختها. صوتی خش خش برگها زیر قدمهایش، از پشت سرم میآمد. چندتا تکه چوب خشک از این طرف و آن طرف برداشتم.
به اینکه آمد نزدیکم هم توجهی نکردم. اصلا بابا حق داشت! همان بهتر که آدم سمت این خانواده نمیرفت و هیچ ارتباطی با هیچ کدامشان برقرار نمیکرد. دیوانهها!
– سردته؟
– نه
تازه بعد از خرابکاری، یادش افتاده بود حال و احوال مرا بپرسد: دماغت قرمز شده
با حرص بیان کردم: مدلشه
ریز خندید. چپ چپ نگاهش کردم: این چیزا رو که به تیرداد نگفتی؟
هول هولکی به من اطمینان داد: نه فقط از خودت سؤال کردم
– از خجالت میمیرم اگه بفهمه
احتمالا میگذاشتم و از آن محل میحرکت کردم. دیگر نمیتوانستم به رویش نگاه کنم.
– چیزی نمیگم، قول میدم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن