-حاج اقا صبح بهشدت زود حرکت کردن خانوم…!
ماهرخ با مکثی نگاهش کرد و گفت: عزیزم میگم من و ماهرخ صوت کن…!
صفیه نخودی ریز خندید: نگاه خانوم بزار یکم بگذره، کم کم عادت می کنم…!
ماهرخ تبسم زد.
صفیه خانوم زیادی با نمک بود.
صبحانه اش را تمام کرد…
سوالات زیادی داشت که باید می پرسید… خدا کند صفیه جوابگوی خوبی باشد…!
-صفیه جان…؟!
-جانم خانوم…؟!
-شما چندساله اینجا مشغول به کاری…؟!
-خانوم جان من ده ساله برای حاج آقا کار می کنم…
ابروی ماهرخ بالا حرکت کرد… لب گزید و با فکری مشغول گفت: شهریار اینجا فقط با پسرش حیات می کنه یا کس دیگه ای هم هست…؟!
صفیه اهی کشید…
-وای خانوم دست روی قلبم نذار که خونه…!!!
-چرا عزیزم…؟!
صفیه سرکی بیرون کشید و بعد بهشدت خودمانی کنار ماهرخ رسید و میز را بیرون کشید و با هیجان گفت: یه چی میگم فقط بین خودمان بماند خانوم…!
-خیالت راحت، بگو…
صفیه چینی به دماغش داد: خدا بهت رحم کرد خانوم جان که پای خواهران حاج شهریار بریده شد…
-چطور مگه…؟!
صفیه تن صدایش را پایین تر اورد: باورتون نمیشه که این خواهرای جادوگر چیکار کردن…؟!
-چیکار کردن…؟!
-می میل داشتن برای حاجی زن بگیرن اما اونم چه زنی؟! یه فاحشه آورده بودن و با یه چادر و حجاب کردن می میل داشتن برای آقا قلببری کنه که آقا وقتی فهمید چه هدفی پشتش خوابیده، اون زن رو انداخت بیرون و برای خواهراش خط و نشون کشید که دیگه حق ندارن پاشون به این خونه باز بشه…!!!
ماهرخ ناباورانه لبخند زد: یعنی اون خواهرای ناتنی سیندرلا حق ندارن بیان اینجا…؟!
صفیه سرش را بالا و پایین کرد: نمیان ماهرخ خانوم… خیالت راحت…!!!
ماهرخ دیدهکی زد: من و کف دست کم نگیر، اونا جرات اینکه با من دهن به دهن بشن و ندارن….!!!
وارد کارگاهش شد…
با وجود اجباری که نصیبش شده بود اما از اینکه شهریار به خواهرانش اجازه ورود به منزل اش را نداده است بی نهایت مسرور است…
به شدت از ان ها متنفر است…
هیچ وقت یادش نمی رود که چقدر مادرش را اذیت کردند و در کودکی حتی به او هم ظلم کرده بودند…
مانتو کوتاهش را با مانتو کارش عوض کرد…
امروزگار شاگردی نداشت.
پس با تمام تنفرش از ان ها سعی کرد به هیچ چیز فکر نکند.
قلم مویش را برداشت و طرح های نصفه نیمه اش را کامل کرد…
غرق کارش بود که گوشی اش زنگ خورد.
کف دستانش را با دستمال پاک کرد و سمت گوشی اش راهی شد.
شهریار بود.
پوف کلافه ای کشید و میل داشت جواب ندهد اما مرد ول کن نبود.
-بله…؟!
شهریار کف دست در جیب با ژست مردانه و دلربای کنار میز بزرگ ریاستش توقف کرده بود و گوشی در دست با آوای محکم و جدی بیان کرد: سلام ماهی خانوم، خوبی…؟!
دخترک چشم هایش را در حدقه چرخاند.
-اسمم رو کامل بگو… ماهرخ…!!!
شهریار کج خندی زد: من با ماهی بیشتر حال می کنم…!
ماهرخ ابرویی بالا داد: حاجی و حال کردن…؟!
خط تبسم مرد پهن تر شد: مگه حاجی ها قلب ندارن…؟!
-دلشون رو نمی دونم ولی از اسم ماهی خوشم نمیاد، یه جور خاص صوتم می کنی که دوست ندارم…!!!
-چجور آوا می کنم که خاصه…؟!
-شهریار اگه زنگ زدی صغری کبری کنی من کار دارم…!
اخم بین دو ابروی مرد جای گرفت.
-فرار کردن چیز خوبی نیست، ماهی…! یاد بگیر که من شوهرتم… نزدیکترین آدم به تو من هستم…!!!
ماهرخ پوزخند زد: مرسی از اشاره ای که به نسبت اجباریمون کردی ولی من اینطور فکر نمی کنم…!
-احتیاجی به فکر کردن تو نیست و چیزی که مهمه اینه که تو زن منی… نزدیکترین و محرم ترین آدم به من…!!!
دخترک حرص خورد و از خشم دیده بست: کار مهمت چیه…؟!
شهریار حرص و خشمش را حس کرد، لبخند زد: چه کاری مهمتر از اینکه بخوام حال زنم رو بپرسم…!
ماهرخ مکث کرد: ببخشید شاگرد دارم باید برم…!
باز هم تبسم مرد پررنگ تر شد: بهونه خوبی برای دک کردن شوهرت نیست عزیزم وقتی که می دونم امروز هیچ شاگردی نداری… اما مزاحمت نمیشم و می تونی به کارت برسی عزیزم…
بدون خجالت و رک گفت: پس بسلامت…!!!
آنقدر عصبی بود که دلبسته شد گوشی را به دیوار بکوبد.
تمام حس خوبش پریده بود.
اصلا شهریار چطور درک کرده بود که او شاگرد ندارد…؟!
سری تکان داد و سعی کرد به ان فکر نکند.
برخلاف حال ناخوشش قلمو به کف دست گراهی شد و مشغول شد.
کم کم ان حس حرکت کرده، بازگشت و آنقدر غرق شد تا دیگر حتی فکرش هم سمت شهریار نراهی شد…
آوای زنگ او را از عالم خود بیرون کشید.
سمت در حرکت کرد و باز کرد.
کاوه و ترانه بودند.
با خوشحالی تعارف زد که به داخل بیایند.
-سلام… کاش چیز دیگه ای از خدا می تمایل داشتم…!
ترانه لبخندی به پهنای صورت زد…
-قربونت برم که قلبم برات تنگ شده بود…
ترانه را به آغوش کشید و به خود فشرد.
خوب بود که او را داشت.
نگاهی به کاوه کرد که اخم هایش به شدت درهم بود و کناری توقف کرده بود.
درک کرد که بی نهایت دلخور است.
نگاهی به ترانه کرد که شانه ای بالا انداخت.
نفس عمیقی کشید و با تبسمی که هنوز روی لبش بود، رو به رویش ایستاد…
-ناراحتی…؟!
کاوه اخمی کرد با غمگینی اضافه کرد: نباید باشم…!
ماهرخ با محبت کف دستش را در دست گراهی شد و با لحنی که سعی کرد تاثیر گذار باشد، اظهار کرد: بعضی وقت ها مجبوری کاری رو انجام بدی که هیچ دلت نمی خواد…!
-مجبور نبودی انجامش بدی…!
-مجبور بودم تا حال مهگل خوب باشه…!
کاوه نمی توانست قبول کند که به خاطر یک عمل احمقانه دخترک زیر بار زور طایفه ای حرکت کرده باشد که به شدت از آنها بیزار بود…
-چرا حس می کنم دلیل دیگه ای وجود داره…؟!
ماهرخ تلخ خندی زد: بهش فکر نکن، مثل تموم این سالها در کنارم باش… من چیز زیادی نمی خوام، زمان خودش همه چیز رو حل می کنه…!
کاوه کوتاه نیامد… دستش را از کف دست دخترک بیرون کشید و غرید: وقت هیچ چیزی رو حل نمی کنه فقط تو کوتاه اومدی و نمی دونم قلبیلش چیه ولی بسیار بهشدت بد کردی به خودت… به آینده ات… به تموم چیزهایی که می تونستی داشته باشی…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن