[vc_column_text]
شهریار از این کنایه هیچ خوشش نیامد که با اخطار گفت: این چندمین باریه که داری توهین می کنی… درسته شهناز باهات مشکل داره ولی اینقدر بی انصاف نیست که بخواد پای اون کثافت و به اینجا باز کنه…!!!
ماهرخ حرص می خورد.
برای انکه موضوع به طور کامل کوتاه شود، اظهار کرد: باشه حق با توئه من اشتباه می کنم… خوابم میاد…!!!
شهریار سخت و عمیق نگاهش کرد.
– یعنی الان بحث رو عوض کردی…؟!
ماهرخ برگشت.
سردی تنش…
سنگینی سرش…
دیده هایی که از درد سرش کم کم به سوزش می افتادند…
تن ضعیفش طاقت حمله ای دیگر ندارد…
کف دست و پاهایش به کز کز افتادند.
مجبور شد کوتاه بیاید چراکه کسی درکش نمی کند حتی شهریار….
فضای دلهره آوری که داشت دلش را سردی می کشاند را باید از خودش دور می کرد…
به سوال شهریار جواب نداد…
شهریار ولی کف دست بردار نبود…
-دارم با تو حرف می زنم ماهرخ…!
زجر داشت.
او آدم کوتاه امدن نبود اما تنش بیشتر کشش ندارد.
-ازت خواهش می کنم موضوع رو کش نده…!!!
مرد دوست نداشت بحثشان نصفه کاره تمام شود.
-قهر ما بخاطر این بود که چرا من تو رو اوردم عمارت و تو قلبیل میل داشتی… وقتی هم بهت نگفتم تو لج کردی و رفتی اون مهمونی کوفتی… حالام که دارم دلیلش و بهت میگم از چی فرار می کنی که میگی حق با توئه…؟!
ماهرخ چشم بست و شهریار نفهمید با حرفش چه بر سر ماهرخ آورد.
دخترک چنان آشفته شد که خیلی تند برگشت و داد زد: چراکه که هیچ کدومتون من و حرفهام رو درک نمی کنید… حتی نمی تونی فکر کنی اون کثافت چه بر سر من و رویاهام آورد… حتی نمی دونی اون خواهر کثافتت چه کارایی ازش برمیاد… شهریار من و دیوونه نکن… من حالم خوب نیست… تنم کشش این همه تنش رو نداره… بفهم… از این عمارت و آدماش بدم میاد زیرا مادرم و ازم گحرکت کردن….از تو هم بدم میاد… بدم میاد…!!!
ماهرخ از عصبانیت کل وجودش می لرزید.
هیچ کس به اندازه او مهراد را نمی شناخت.
مهراد…!!!
مهــــــــــــــــراد…!!!
حتی اسمش هم باعث حال خرابش می شد…
شهریار مات لرزش و رنگ پریده ماهرخ شد.
فکر نمی کرد حرف هایش آنقدر دخترک را بهم بریزد…
وای بر او….
نفس عمیق کشید ولی سینه اش تیر کشید.
مهراد یک مریض روانی بود…
قلبش درد گرفت.
حس کف دست های مهراد روی تنش…
سرش سنگین شد و زبانش به طاق دهانش چسبید.
شنیدن حرفهای رکیک و متعفنش…
عرق روی پیشانی اش قرار گرفت.
لرزش دستانش کاملا معلوم بود.
ماهرخ کف دستش را بر سرش گحرکت کرد و چیزی تا سقوطش نمانده بود که شهریار بهسرعت او را گحرکت کرد…
شهریار با تعجب نگاهش کرد و نامش را زمزمه کرد.
ماهرخ لب زد: قرصم رو بده…!!!
شهریار تند قد بلند شد.
دخترک میل داشت نفس بکشد ولی نتوانست.
اشک از گوشه دیدهش چکید.
دستش زیر گلویش راهی شد.
نمی تمایل داشت ضعف نشان دهد ولی کاری که مهراد با او کرده بود…
شهریار رسید و قرص را به هممسیر کمی اب با زور به خوردش داد و همانجا ماهرخ را در آغوش کشید.
نگاهان سرخش قلب مرد را به درد اورد.
ماهرخ مانند گنجشکی باران خورده می لرزید.
اشک هایش هم پشت سرهم روی کف دست شهریار می ریخت.
این حملات عصبی را دوست نداشت.
خوردن ان قرص را هم دوست نداشت اما حالش را بهتر می کرد…
از این عمارت میراهی شد…
اینجا را دوست نداشت ولی….
– اروم باش فدات شم… اروم باش… مهراد هیچ غلطی نمی تونه بکنه… من هستم… موظبتم…!!!
بغض چنگ شد و گلوی دخترک را خراشید.
-همون… غلطی… که… باید… می کرد… رو… کرد… شهر…. یار….
نفسش تنگش شد که بلند و طولانی نفس کشید….
باز هم اشکش پایین ریخت…
شهریار اشک هایش را پاک کرد…
– قربونت برم باشه هرچی تو بگی… فقط آروم باش… اشتباه کردم… فکر نمی کردم حالت بد بشه… خودم مراقبتم….
میان گریه هایش تلخ خندید.
-اونوقتی که… باید یکی می بود… تا مهراد رو… ازم… دور کنه… هیچ کس نبود… الان که… خودم از پس خودم برمیام…!!!
شهریار به عمق زخمی که ماهرخ اشاره کرده بود، پی برد.
زخمی که تمام کودکی و نوجوانی ماهرخ را به گند کشانده بود اما این زخم چه بود را نمی اطلاع داشت…؟!
-حق با توئه نبودیم… اما می تونم گوشی باشم تا حرف بزنی و آروم شی…!!!
-گوش هم باشه…. من آدم… تعریف نیستم…
شهریار صورت عین ماهش را نوازش کرد…
– مگه نمی خوای اروم بشی… پس اون عقده های نااضافه کرده رو بیرون بریز…!!!
دوباره سینه ماهرخ تیر کشید و چنان دردی تنش را در بر گراهی شد که بدنش را سست تر کرد.
-بعضی عقده ها… وقتی به زبون بیان… بوی تعفنشون می کشتت… مهراد اون تعفنیه که من و به این روزگار انداخته… فقط نزار کسی غیر از خودت…. این حال من و شاهد باشه…
شهریار متاثر شد و دیدهان او هم پر از اشک شد…
روی پیشانی اش را بوسید و دست زیر پایش برد و او را قد بلند کرد…
– خودم تا ته جهان مراقبتم عزیزم اما….؟!
[/vc_column_text]
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن