خنده ام را از حالت بامزه اش کنترل کردم…
– به خاطر اینکه اتفاق افتاده…؟!
مضطرب شد..
– چی شده…؟!
نمی دانم چگونه مطرح کنم…؟!
با خجالتی که دست خودم نیست، اضافه کردم: حاج خانوم شدم، رفت…!!!
نگاهانش درشت شد…
-واقعا جدی میگی…؟!
خنده ام گراهی شد…
-شک داری، می خوای کف دستمال بیارم برات تا باورت بشه…؟!
-مگه کف دستمالم نگه داشتی…؟!
دیگر کف دست خودم نیست و کشیده می خندم…
-نه دیوانه…!!!
-راست راستی زنش شدی…؟!
پا روی پا انداختم و با بدجنسی اضافه کردم: اون که آره ولی اضافه کردم باید هرچه زودتر عقد کنیم… یه دفعه دیدی بی اسم تو شناسنامه شکمم بالا اومد…!!!
کم کم ترانه از بهت در وارد شد و تبسم عمیقی روی لبش قرار گرفت…
-پس حاج آقاتون بالاخره کف دست به کار شد… والا دیرم دست به اقدام زد…!
دیده درشت کردم…
-وا مگه کف دست خودشه…؟!
ترانه خواست حرف بزند که گارسون با دو قهوه و کیک شکلاتی مثل همواره کنارمان ایستاد و ان ها روی میز گذاشت..
تشکر کردیم و ترانه اظهار کرد: آره عزیزم دیگه داشت باورم می شد حاجیتون یه مشکلی داره… مگه میشه یه دختر زیبا و ترگل ورگل پیشت باشه و سنسورات فعال نشه…؟!
سری به تاسف تکان دادم…
-بیچاره بهزاد که باید تو رو تحمل کنه…!
پشت نگاهی نازک کرد: بهزاد از خداش باشه که خانومش قرار نیست کار امروزگار و به فردا بنداره…!!!
خنده ام را باز رها کردم…
-خیلی بیشعوری ترانه…!
کمی خودش را جلو کشید…
-بهشدت خب حالا… برام تعریف کن ببینم چی شده…؟!
خجالت کشیدم…
حسم شیرین بود…
دو کف دستم را به بدنه فنجان گرفتم…
-نمی دونم حس و حالم چیه ولی احساس می کنم قلبم نمی خواد شهریار رو از دست بدم…!
-اون که آره… از کف دست بدی باید بشینی غصه بخوری…!
-خب حالا تو هم…
-خب بعدش…؟!
-خب چه بعدی دیگه، یه هفته فقط من بودم و شهریار… اون اتفاق برام شیرین بود و شیرین تر از اون داشتن شهریار هست … باورت نمیشه نگاهش بهم خاص تر شده ترانه… اونقدر خوشگل نگام می کنه که بعضی وقتا هم خجالت می کشم هم تنم تو حرارت نگاش میسوزه…!!!
ترانه خندید.
دستم را گحرکت کرد…
-این یعنی داری عاشق میشی…! یعنی داری با تموم وجودت حس عاشق شدن رو تجربه می کنی… برات خرسندم ماهرخ… خیلی بهشدت خوشحالم…!!!
دیدهانم به اشک جای گرفت…
-دوسش دارم ترانه… از صبح تا حالا دلم تنگشه…!!!
-قربون قلبت برم… مبارکت باشه…!!!
اشک پایین رسیده را پاک کردم و برای مهربانی ترانه خندیدم…
چه خوب بود ترانه بود…
-به نظرت بهش زنگ بزنم…؟!
چینی به دماغش داد…
-بعضی وقتا به به عقل نداشتت شک می کنم… خب زنگ بزن اون بنده خدا رو هم از بیقراری دربیار… باورت نمیشه حرف زدن باهاشون معجزه می کنه اما قبلش یکم ناز و عشوه بیا که همیچین دلبریت کامل شه…!!!
ترانه عجیب توی مخ زدن استاد بود که داشت درس هایی را هم به من می داد…!!!
نتوانستم به میل سرکشم غلبه کنم و شماره شهریار را گرفتم..
ذوق داشتم ولی هرچقدر بوق خورد، تماسی وصل نشد…
دوباره گحرکت کردم اما باز هم جواب داده نشد.
ترانه که نگاهش به من بود، ابرویی بالا انداخت…
– شاید نتونسته جواب بده…؟!!
شانه ای بالا انداختم: شاید…؟!!
ولی خدا می خبر داشت تا چه حد قلبم می خواست صدایش را بشنوم…!!!
ترانه تبسم زد و برای قلبداری ام گفت: خب ولش کن، یکی از بچه ها تولد گراهی شده… میای…؟!
-خاطره خوبی از این دورهمی ها ندارم…
-خیالت راحت شاهین نمیاد…!!!
چینی به دماغم دادم…
– حتی از شنیدن اسمش هم کهیر می زنم…!!!
-بهشدت خب اگه نمی خوری پاشو… کاوه پیام داده نمی تونه مولین رو ببره دکتر… خودم باید ببرمش…!!!
لبخند زدم…
-دقیقا بهشدت وقته کاوه رو ندیدم…! حتی کارگاهم نیومده…!!!
ترانه سوییچش را از داخل کیفش بیرون آورد…
-داداشم عاشق شده…!!!
****
حس و حالم را هم خودم درک نمی کنم…
نگرانم…!
دلواپس مردی بودم که از صبح تا حالا نیست و هرچه زنگ زدم، جوابی نگراهی شدم…!!!
دلم شور می زد.
بهانه گیر شده بودم…
نگاهم به ساعت کشیده شد.
ساعت دوازده بود و هنوز شهریار نیامده بود.
باز هم زنگ زدم ولی باز هم بی جواب ماند…
کم مانده بود گریه کنم…
حتی حوصله شهیاد و مزه پرانی هایش را هم نداشتم و بهشدت زود به بهانه خواب خودم را به اتاق مشترکمان رساندم و منتظر شدم…
آنقدر به انتظار جای گرفتم تا کم کم دیدهانم گرم شد ولی با آوای در ناگهان هوشیار شدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن