شهریار بیان کرد: قبلا اضافه کرده بودم که حاج عزیز اونقدرا که نشون میده بد نیست….!!!
ماهرخ اما قبول نداشت چون قلبش از دست ان پیرمرد خون بود.
اخم کرد: بیخود طرفداریش و نکن…!
-طرفداری نمی کنم، واقعیت رو میگم…!!!
ماهرخ باورش نمی شد.
شهریار واقعا جدی بود.
ناباورانه لبخند زد: چطور می تونی اینقدر مطمئن حرف بزنی وقتی من می دونم تموم زیستن من و مادرم رو همین پیرمرد خراب کرد…!!!
شهریار خیره نگاهش کرد.
دخترک حق داشت زیرا حاج عزیز واقعا برای گلرخی که عزیز قلبش بود، هیچ کاری نکرد…
-حق داری ولی….
-اما چی…؟!
شهریار خواست بگوید اما زود قضاوت نکن که باز هم ماهرخ حرفش را قبول نمی کرد، پس سکوت کرد و با تبسمی زیبا گفت: بهتره به جای حرف های بی ارزش از اینکه مهگل اینجاست لذت ببری…!!!
ماهرخ ماند.
ولی حرف مرد به دلش قرار گرفت.
او هم تبسم زد و با چشمکی اضافه کرد: حق با توئه ولی بازم ازت ممنونم…!!!
-من کاری نکردم…!!!
ماهرخ شانه بالا انداخت: به هر حال می دونم بی تاثیر هم نیستی…!!!
*
-اینجا چقدر خوشگله…!!!
ماهرخ به روی خواهرکش لبخند زد: اما به زیبای تو نمی رسه…!!!
مهگل اخم مصنوعی کرد: درسته من دلبرم ولی تو خوشگلتری چراکه چشمات عسلیه و موهات قهوه ای، انگار که رنگشون کردی…!!!
-تو هم نازی، زیبام…!! بهتری…؟!
مهگل مسرور و خوشحال اظهار کرد: آره خیلی بهترم… اصلا آبجی باورت نمیشه از درد راحت شدم، الان شبا راحت می خوابم… حتی نفس کشیدن هم اذیتم نمی کنه…!!!
اشک درون چشمان ماهرخ جمع شد: خدا رو شکر…!!!
کف دست ماهرخ روی لباس خواب ماند.
شهریار لطفش را با آمدن مهگل به آنجا و حتی حمایتش در عمارت شهسواری ها در حق او تمام کرده بود اما او هنوز هم نمی تواتست برای یک زیستن مشترک تصمیم نهایی بگیرد یا خودش را تمام و کمال در اختیار او بگذارد.
همیشه دلبسته شد عاشق شود و بعد تمام و کمال خود را تقدیم دلدادگی زیستن اش کند.
به جای لباس خواب، کف دست کرد و تاپ شورتک زرد رنگی برداشت و تن کرد.
آنقدر در تنش خوش قرار گرفته بود که خودش هم ناخودآگاه خنده اش گحرکت کرد ولی بیشتر شامگاهیه دختر بچه ها شده بود ولی با فکری که به ذهنش رسید، تبسم روی لبش پهن تر شد و با نگاهانی که درونش برق داشت سمت میز توالت حرکت کرد و دو کش کوچک از کشو میز برداشت و موهایش را دو طرف خرگوشی بست…
حال شامگاهیه دختر کوچولوهای تخس و تو قلب برو شده بود.
چند تا ژست جلوی آینه گحرکت کرد که اگر ان ها را ثبت می کرد، بهتر بود.
گوشی اش را برداشت و از زوایای مختلف از خودش عکس گرفت…
داشت آخرین عکس را از خود می گحرکت کرد که شهریار وارد اتاق شد.
مرد با مشاهده کردن تیپ جدید و بسیار متفاوت ماهرخ ماند.
اگر بگوید شامگاهیه دخترک های ملوس پنج ساله شده بود، دروغ ناضافه کرده بود و ان لحظه چقدر قلبش یک دختر پنج ساله ملوس می میل داشت با نگاهانی عسلی و موهایی قهوه ای که از خون و وجود خودش باشد…!!!
ماهرخ متوجه حیرت شهریار شد.
قلببری های این دختر تمامی نداشت.
دخترک نازی به خودش داد و با آوای بچه گانه ای اضافه کرد: چطور شدم عمو….؟!
شهریار آب دهانش را بلعید.
چقدر در مقابل این دختر سست بود.
دیده گراهی شد و خواست رو برگرداند که باز صدای ماهرخ عذاب روح و جسمش شد: عمو ناضافه کردی خوشگل شدم….؟!
داغ کرده بود.
باز هم از کف دست این دختر داشت با نیازهای سر برآورده اش به جنگ و جدال کشیده می شد…
او مرد بود و حق داشت برای نیازش از زنش تمکین بخواهد ولی ماهرخ راه نمی داد.
اخم کرد.
جلو حرکت کرد و با خشونت بازوی دخترک را گراهی شد.
با خشمی که توی وجودش بود، از لای دندان های قفل شده اش اضافه کرد: آره قشنگ شدی لامصب!!! اونقدر قشنگ شدی که تموم حس نیازم و با همین دلبریات بیدار کردی و حالا من با آتیشی که تو جونم انداختی چیکار کنم دختره خیره سر…؟!
ماهرخ مات و مبهوت خیره مرد شد.
او را هیچ وقت این گونه برآشفته ندیده بود.
ناباور پلک زد: شهریار…؟!
شهریار آنقدر عصبی بود که توجهی به تعجبش نکرد و با همان لحن شتابزده و عصیان زده اش از لای دندان های کلید شده اش بیان کرد: هیچ می فهمی داری با من چیکار می کنی…؟!
-من که دیگه لباس خواب نپوشیدم…؟!
لحن مظلومانه دخترک، دلش را نرم تر کرد.
کف دست مرد بالا رفت و روی موهای مثل ابریشم دخترک قرار گرفت.
-تو حتی با این لباس ها، باز هم داری دل می بری…!!!
دخترک وا رفت.
کف دست مرد روی تارهای موی دخترک نوازش وار کشیده می شد.
ناز و ملاحت صورتش جوری بود که قلب شهریار را لرزاند.
ماهرخ درمانده گفت: خب من چیکار کنم…؟!
مرد میان خشمگینتش لبش به کج خندی باز شد.
او ناخواسته داشت، جای خودش را توی دل مرد باز می کرد.
-لازم به کار خاصی نیست فقط کافیه قلب به قلبم بدی…!
-چی…؟!
شهریار جرات پیدا کرد: قلب به قلبم بده ماهرخ تا بتونی من و بیشتر بشناسی…!!!
-ولی… اما من آمادگی ندارم یعنی… یعنی حتی بهش فکر نمی کنم.
شهریار اخم کرد.
این دختر چرا آنقدر رک حرف می زد…؟!
رک حرف زدنش با این قیافه ملوس و قلببر ناسازگاری می کرد…!!!
-آمادگی نمی خواد از حالا می تونی بهم دقیق تر فکر کنی…!
-من قصد ازدواج ندارم چون حتی اندیشیدن به یه زندگی مشترک هم برام زیادی ترسناکه…!!!
شهریار تک ابرویی بالا انداخت و کج خندی کنج لبش بیان کرد: حتی اینم در ذهنش گذراندن نمی خواد دختر خوب، من و تو الانشم هم یه جورایی حیات مشترک خودمون رو داریم، اونوقت تو از چی می ترسی…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن