ماهرخ دلربا بود و بد چشمش را گرفته بود.
اینکه حالا یک مرد در کنارش به عنوان شوهرش، بهشدت مضحک بود…
-البته خانوم ببخشید مزاحم نمیشم، بفرمایید…
شهریار تیز نگاه مرد کرد و سپس کف دست ماهرخ را کشید و سمت ماشینش رفتند…
***
-اصلا از این یارو خوشم نمیاد ماهرخ…!!!
ماهرخ سر به صنقلبی تکیه داد…
-چیزی برای غیرتی شدن وجود نداره حاج اقا…!!!
سر شهریار به سمت دخترک چرخید و نم نمک تبسم روی لبش جای گرفت…
بهشدت وقت بود از لفظ حاج آقا استفاده نکرده بود…
-قلبم برای حاج آقا اظهار کردنات تنگ شده بود…
ماهرخ دیده باز کرد…
خاطرات خوب و دلنشین باهم زیاد داشسریع ولی دیگر هیچ چیزی مثل سابق نبود…
بغضش را فرو داد…
-منم…!!!
شهریار هم بغض داشت…
اصلا چه شد که به اینجا کشید…؟!
خودش را جلو کشید و کف دست روی صنقلبی گذاشت…
بار دیگر نگاه توی صورتش چرخاند و کف دستش را گحرکت کرد…
-بالاخره این روزگارای سخت هم می گذره…!!!
چشمان پر آب ماهرخ توی نگاهان مرد دوخته شد…
بغض داشت به اندازه تمام سالهای زندگی اش…
سرش را تکان داد ولی هیچ حرفی نتوانست بزند جز قطره اشکی که از دیدهش چکید…
شهریار انگشت زیر چشمش برد و ان را پاک کرد…
-همه چیز درست میشه ماهرخ فقط به خدا توکل کن و قوی باش…!!!
قطرات اشک پشت سر هم ریخشتابزده…
ماهرخ پوزخند زد: مطمئنی اون خدایی که ازش دم میزنی من و هم می بینه…؟!
#پست۶۱۵
شهریار قلبش آتش گراهی شد…
ولی بی توجه نگاه روی هم گذاشت و با لحن پر مهری لب زد…
-اون خدایی که ازش حرف میزنی، حال ما رو بهتر از خودمون می دونه… من به حکمتش اعتقاد دارم چون می دونم اونقدر دوسم داشته که تو رو سر مسیرم قرار داده…!!!
لحظه ای دخترک نفس کشیدن را از یاد برد…
این صراحت از ابرازش به قلبش جای گرفت و نگاهانش به اشک…
لب پابینش را گزید و خیره مرد شد…
به سختی بغضش را فرو خورد…
-از خدات بخواه من و از این جهنمی که دارم توش کف دست و پا می زنم نجات بده…!!!
شهریار آب دهان فرو داد…
-هر دردی درمان داره ماهی…!!! باید قوی باشی…!!!
-ولی من از قوی بودن بیزارم… خسته شدم شهریار… از این همه دوییدن و نرسیدن خسته شدم…
انگشت شست شهریار نوازش وار جای جای صورتش کشیده می شد…
نرمی و لطافتش وجود مرد را دلتنگ کرد…
هوس بوسیدن به سرش زد ولی…
چه شامگاههایی که بدون او سر کرده و قلب تنگی هایش را به دوش کشیده بود…
-ماهرخ من هستم…! قرار نیست تنهات بزاریم…تا حالا دقت کردی ببینی چه دوستای خوبی داری که این جور پا به پات هستن و برای خوب شدن حالت… تلاش می کنن و خودشون رو به اب و اتیش می زنن…؟!
ماهرخ مهربان خندید…
-می دونم چون هیچ وقت پشتم رو خالی نکردن…!
شهربار سر کج کرد…
-پس تو بسیار خوش شانسی که خدا همچین لطفی بهت کرده…!!!
#پست۶۱۶
نگاه عمیق و متفکرش رو به شهریاری بود که از برق چشمانش، خوشحال بودنش را احساس می کرد.
این مرد عجیب در دل و جانش رسوخ کرده که با تمام این سه ماه و فاصله گیری هایش باز هم طالب این مرد بود…
مهراد تمام روح و روانش را جوری از بین برده بود که با هیچ مردی نتوانست کنار بیاید جز شهریار…
شاید شخصیت مهربان و همیشگی آرامش او را به دوست داشتنش ترغیب کرد ولی حالا نه توان قلب کندن داشت نه ماندن…!!!
-به چی فکر می کنی که این جوری زل زدی بهم…؟!
ماهرخ خیره به شهریار خندان سر کج کرد…
-می دونی شهریار این روزها سخت گذشت ولی چه خوب چه بد گذشتن… نمی خوام صحبت های تکراری بکنم یا اینکه حاشیه برم ولی این و متوجه شدم که بعضی وقت ها هرچقدر تلاش کنی بازم مثل دوتا خط موازی نمی تونی بعضی چیزها رو بهم وصلش کنی…!!!
شهریار متوجه حرفش نشد.
نگاه باریک کرد…
-متوجه نمیشم… واضح تر حرف بزن…!!!
مردد بود…
بیان حرفش آنقدر ساده نبود که بخواهد رک و پوست کنده بگوید…
بغضش را فرو خورد.
اشک به دیدهانش نشست…
-من این سه ماه رو خیلی فکر کردم… در مورد همه چیز ولی به یه نتیجه رسیدم…
شهریار اخم کرد…
بوهای خوبی به مشامش نمی رسید…
-چه نتیجه ای…؟!
کمی مکث کرد.
اظهار کردنش برای خودش هم راحت نبود اما باید از یک جایی به بعد خودش را رها می کرد.
روح خسته اش دیگر کشش نداشت…
-اون دوتا خط موازی من و توییم شهریار که قرار نیست هیچ وقت دیگه ای بهم برسیم…
سپس خیره در نگاهان درشت شده مرد با زمزمه ادامه داد: طلاق می خوام…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن