بهش چسبیدم و سرمو گذاشتم رو سینه اش و دستمو دور تنش حلقه کردم و پرسیدم:
-تا کی اینجایی رهام؟
بدنش تکون آرومی خورد و بعدهم آواش به گوشم رسید:
-تا وقتی که بتونم کارای انتقال شعبه ی اصلی شرکت رو انجام بدم
مسرور شدم.اونقدر وه انگار کیلو کیلو قند تو قلبم آب میکردن.
اصلا،بهترین خبری که میتونستم بشنوم همین
بود.اینکه اون بخواد نقل مکان کنه به تهران و دیگه از ما دور نباشه.
ابخندی به پهنای صورت زدمو گفتم:
-وای چه عالی! تو بیای اینجا بسیار خوب میشه رهام بهشدت….
بالاخره رو صورت اونم تبسم جای گرفت تا حس یه طرفه
بودن احساسم کف دست از سرم برداره و عمیقا احساس
خوشامگاهختی بکنم.حتی دستشو لای موهام کشید و اظهار کرد:
-آره خودمم دیگه نمیمیل داشتم بیشتر از این از مولین دور باشم.بیشتر به خاطر اون برگشتم…
چه حس خوبی داشتم از گوش دادن صداش و حتی اینکه
انگشتاشو لای موهام میکشید! انگار سالها بود که
میشناختمش و باهم در رابطه ایم. و حتی انگار نه انگار که همین چند ساعت پیش ابراز علاقه کردم و اون
پذیحرکت کرد و از اون ثانیه وارد رابطه شدیم.
انگار همه چیز از میلیونها سال پیش از قبل خلقتم شروع شده بود!
اونقور دختر کم رویی نبودم نتونم حرفمو نزنم واسه همین جویا شدم:
-کی راجب من با مادرت صحبت میکنی!؟
از سوالم جا خورد.شاید باخودش فکر کنه من چقدر
عجولم ولی مهم نبود.بزار اصلا فکر کنه عجولم یا هرچیزی شبیه به اون…من تنها چیزی که میخواستم
این بود که زودتر با اون ازدواج کنم.اون ولی انگار هنوز
این چیزارو بهشدت عجولانه میدونست که گفت
-فعلا بهش فکر نکم! من بهشدت درگیری دارم نیکو…یه روزگارم بیشتر نیست که میشناسمت! یعنی بهتره بگم چند
ساعت نه حتی یه روزگار..حتی تو هم همینطور..توهم بسیار نیست که منو میشناسی! ازدواج که به همین
سادگیا نیست!
نمیخوایم که آدامس خرسی بخریم بگیم این چاپ عکسش خوب نبود بعدی…
قلبگیر شدم از این جواب چراکه کاملا متوجه شدم شور و ذوقی که من دارم رو اون نداره…
نیم خیز شدم و پشت بهش خیره شدم به دیوار و با دلخوری بیان کردم:
-پس تو دوستم نداری…
با لحنی گله مند و قلبخور سؤال کرد:
-من همچین چیزی اضافه کردم!؟
با صورتی آزرده و توهم جواب دادم:
-تو اونقدری که من شوق رسیدن بهت دارمو نداری…اگه
داشتی همین فردا با مادرت حرف میزدی…لااقل بهش
میبیان کردی یکی رو دوست داری…مولینت و رستا و حتی
ریما بیشتر اوقات تو فامیلتون دنبال دختر خوب واسه تو میگردن.تو به اونا بگی میفهمن یکی رو دوست
داری…میفهمن منو دوست داری…
اونم نیم خیز شد و پشتم نشست و بیان کرد:
-من فعلا گرفتاری های زیادی دارم نیکو…نمیتونم به این
زودی پای علاقه به تو رو پیش بکشم…پس فعلا بهتره همه چی رو پنهون نگه داری!
این حرف و جوابش حتی اگه منطقی هم بوده باشه منو بسیار قلبگیر کرد.
با جمع کردن پاهام،کف دستهامو به دورشون حلقه کردم و دلگیر به رو به روم زل زدم…
با جمع کردن پاهام،کف دستهامو به دورشون حلقه کردم و
دلگیر به رو به روم زل زدم.
اینطور که بوش میومد اون حتی تصمیم نداشت راجع به
من با مادرش صحبت بکنه و ظاهرا فقط این من بودم که حس میکردم همه چیز یه طرفه اس حتی شوق و ذوق.
از پشت بهم نزدیک شد اما لمسم نکرد و فقط جویا شد:
-قهری؟
اگه بگم همین سوال ساده ی تک کلمه ایش واسم شیرینتر از عسل بود دروغ ناضافه کردم.
قلبم میخواست براش ناز کنم.عشوه بیام و اون خریدارم باشه…
بهآرامی جواب دادم:
-آره قهرم…
بسیار قلبم میمیل داشت بددونم میخواد چیکار بکنه.از
پشت سر بهم نزدیکار شد.دستهاشو به دور بدنم حلقه کرد و بعد هم کنار گوشم اضافه کرد:
-من فعلاهستم اما نمیتونم اینقدر زود یه کاره پاشم برم
بگم سلام خوبین من فلونی رو میخوام…هر چیزی یه مقدمه ای داره …حتی س****! از اول با چی
شروع میشه؟
ریز خندیدم و اضافه کردم:
-نه با بوس شروع میشه!
تحسینم کرد و اظهار کرد:
-آفرین…ببین.خودتم داری میگی.با بوس شروع میشه
یعنی اونم کلی مقدنه داره…اصلا دعوا هم مقدمه
داره.اولش باید فحش بدی بعدختم میشه به بزن بزن…
بازم لبخند زدم.راست میاظهار کرد.یعنی منطقی حرف میزد.اون
نیاز به زمان داشت.نیاز به وقت…. با اینحال نمیدونم
چرا از این بابت اینقدر احساس سرخوردگی میکردم که
حتی با حالتی محزون پرسیدم
-با اینحساب فعلا خبری نیست…
صادقانه گفت:
-فعلا نه….باید موقعیتش پیش بیاد!
-هووووف!چه بد
نیشگونی از پهلوهام گرفت و بیان کرد:
-اصلا اخه دختر اینقدر هول!؟
لبخند زدم و بعد تو بغلش چرخیدم.دوتابازوش رو گحرکت کردم و نگاهمو دوختم به اون دیدههای سگ دارش که چندسالی میشد پاچه قلبمو گراهی شده بودن و بعدهم اضافه کردم:
-از دو چیز خسته ام رهام…
با صبوری پرسید:
-از چی!؟
نفس عمیقی کشیدمو جواب دادم:
-از جواب رد دادن به خواستگارایی که بسیار هاشو واقعا هیچ نقصی ندارن و فقط من با جواب منفیم میرم رو اعصاب خانوادم.از اون کیسهایی که مامانت و بقیه برات ردیف میکنن….من خسته ی این دو موردم…
تبسم زد و کف دستشو دو سه بار زد رو شونه امو گفت:
-حالا مونده خستگی هات! اصلش اینه که ببینی اصلا خانواده ات میزارن با منی که سالهاست اسمم از لیست اعضای خانوادم خط خورده ازدواج کنی یا نه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن