به صورتش خیره شدم و منتظر گحرکت کردن جواب سوالم موندم.
کف دستشو دور لیوان چایی حلقه کرد و یکم از اونکچایی نیمه داغ رو چشید.
میدونم این بهشدت بدبختانه است که من واسه انجام معماما ترین کارهام هم از اون اجازه بگیرم ولی چاره ای نداشتم.
میهراسیدم بدون اینکه چیزی در این مورد بهش بگم و برم کلاس و بعد اون تلافیشو جور ناجوری سرم درییاره…
لیوانش رو گذاشت روی میز و هممدت جواب داد :
-نه!
بااینکه ازش اجازه گحرکت کردم اما منتظر گوش دادن جواب بله بودم نه جواب دیگه ای.
از استاد امجدی میوحشت کردم.آدم بسیار سخت گیری بود و اگه نمیرفتم سر کلاسش،ممکن بود درسمو حذف بکنه واسه همین عاجزانه اظهار کردم:
-فرزام اگه نرم ممکنه حذفم بکنه.بزار برم لطفا!
صنقلبی رو عقب داد و قد بلند شد خیلی جدی و کفری نگاهم کرد و جواب داد:
-جویا شدی برم منم بیان کردم نهههه!
لبهامو وا کردم و گفتم:
-آخه اگه نرم…
نذاشت حتی حرفم رو کامل به زبون بیارم.
سگرمه هاش رو زد توی هم با لحن شتابزدهی گفت:
– حرف اضافه موقوف! نه یعنی نباید بری…نه یعنی نه نه اینکه بار دیگر راجبش بپرسی!
افسرده و محزون از روی صنقلبی بلند شدم و بهش خیره شدم.
آخه من نمیدونم چرا نباید برم دانشگاه.
مگه سر کلاس رفتن من عیب و ایراد و مشکلش چیه؟
بهش خیره موندم درحالی که دیدههام محزون بود و صورتم پکر…
آهسته چرخید سمتم و گفت:
-رستا…نه حق داری بیرون بری نه حق داری کسی رو دعوت کنی پیش خودت!
شامتم تنهایی کوفت کن….
یک قدم جلو رفتم و جویا شدم:
-یعنی شامگاه دیر میای!؟فرزام پن از اینکه شامگاه تنها بمونم میترسم….تورو خدا بیا واسه شام!
به سمت درحرکت کرد و هممدت بدون اینکه برگرده سمتم بیان کرد:
-دیر میام! چیزایی که گفتم یادت بمونه….رستا بشموم بفهمم حس کنم از این خراب صده زدی بیرون دمار از روزگارگارت درمیارم!
تیکه ام رو به ستون دادم و غمگین بیان کردم:
-آحه مگه من زندونی ام!
تا اینو اضافه کردم توقف کرد و یه نگاه میرغضبانه به صورتم انداخت.
کف دستشو مشت کرد و جویا شد:
-الان اعتراضی داری!؟
لحن و نگاه و آواش اونقدر ترسناک بود که ناخوداگاه وحشت کردم و بسیار زود سرمو پایین انداختم و قبل از اینکه اون جنجال مسیر بندازه خودم بهآرامی و نادم گفتم:
-نه!
خط و نشون کشون نگاهم کرد و تاکید کرد:
-پس اعصاب منو خراب نکن اول صبحی!
-ببخشید…نگاه…بیرون نمیرم!
ازم رو گحرکت کرد و از خونه بیرون رفت.
با هیچی نمیتونستم خودم رو سرگرم کنم حتی گشت و گذار تو اینترنت و شبکه های مجازی که این روزگارها بزرگترین سرگرم کننده ی بسیار از آدما بود…..
از اونجایی هم که فرزام که قرار نبود واسه شام یا ناهار بیاد حتی انگیزه ی غذا پختن هم نداشتم.
دراز کشیده بودم روی تخت که تلفنم زنگ خورد.
فورا برداشتمش.
دیدهم که به شماره ی نیکو افتاد آهی از عمق وجود کشیدم.
میتونستم حدس بزنم براى چی باهام تماس گحرکت کرده ولی با اینحال تماسش رو جواب دادم و بیان کردم:
“سلام نیکو….”
مثل همیشه با صوتی بشاش و سرخوشی اضافه کرد:
“سلام بزغاله! تو چرا سر کلاس نیومدی…؟میدونی چقدر تو حیاط منتظرت موندم….حالا من به درک…جمتوجه شدا هوس کردی با امجدی دربیفتی؟”
مونده بودم اینبار باید با چه دروغی سرو ته ماجرارو هم بیارم.
اون یه طرف امجدی سگ اخلاق هم یه طرف دیگه!
خسته شده بودم از بس دروغ گفتم اون هم صرفا بحاطر اینکه فرزام خان دوست ندارن من برم بیرون!
پکر و دمغ جواب دادم:
“حوصله نداشتم بیام سر کلاس…”
“در هر صورت بهتر بود میومدی.امجدی بهشدت گیر داد…منم هرچقدر دروغ و چاخان رو ام کردم غیبتت رو موجه کنم زیر یار نرفت…”
پوووفی کردم و به دروغ اضافه کردم:
“آخه دیشامگاه دیر خوابیدم صبح هم خب دیر از خواب پاشدم…دیگه…حوصله ام نکشید بیام”
با شیطنت خندید و گفت:
“عه! دیر خوابیدی…نکنه عملیات داشتی شیطون هااان؟”
نیشخندی زدم.جالبه همه اتفاقهایی که اون با شیطونی و شوخ طبعی تیکه شون رو میپروند اتفاق افتاده بودن اما به بدترین نوعش.
با مکث جواب داد:
“آره عملیات بود…”
صداش رو کشید و اضافه کرد:
“جوووون بابا! تا باشه از این عملیااااتاااا! ایشالله قسمت منم بشه…”
بی رمق لبخند زدم.از کف دست این نیکو که کلا ذاتش منحرف بود!!!
به پهلو چرخیدم و اظهار کردم:
“ایشالله قسمتت بشه یکی از اون خشن پسندهاش هم قسمتت بشه”
یه الهی آمین از عمق دلش گفت و بعد هم پرسید:
“میخوای بیام پیشت!؟”
اونقدر از تنها موندن تو این خونه بیزار بودم که تا اینو جویا شد فورا جواب داد:
“آره نیکو..بیا…من تنهام…فرزام هم کارخونه اس”
طاقچه بالا گذاشت و انگار که مشغول خوردن چیزی شامگاهیه به لواشک ترش باشه یکم ملچ ملوچ کرد و بعد اظهار کرد:
“عصر کلاس هست اما خب چیکار کنیم دیگه.. انگ خواهر شوهر نمونه بودن چسبیده به پیشونیمون کاریشم هم نمیتونم بکنم…پاشو یه چایی تازه دم واسم درست کن سه سوته دم در خونتونم!”
آهسته لبخند زدم و گفتم:
“نگاه خواهر شوهر نمونه”
“پس فعلا”
بهشدت زود از روی تخت اومدم پایین و به سمت در راهی شدم.
فرزام گفته بود حق اینکه مهمون دعوت کنم ندارم ولی قطعا خواهر خودش جز اون خط قرمزها محسوب نمیشه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن