تو خواب بودم که حس کردم تلفنم داره زنگ میخوره.
قلبممیخواست دستهامو بزارم روی گوشهام که اون صدا دیگه نره رو مخم ولی نمیشد و اون یه بند زنگ میخورد…
پلکهام تکون خوردن…دلبسته شدم باز بخوابم ولی با غرولندهای فرزام هوشیار شدم:
“اههههه! بردار این لامصبو تا رو سرت خردش نکردم”
پتورو کنار زدم و نیم خیز شدم.حتی تو خواب هم میهراسیدم.کف دستپاچه و مضطرب درحالی که همچنان گیج خواب بودم نگاهی به دور اطراف انداختم تا بالاخره تونستم پیداش کنم.
بااینکه خودم گذاشته بودمش کنار تخت ولی فرزام اونقدر غرغر و بدخلقی کرد که کف دست و پام رو هم گم کردم چه برسه به …
از تخت اومدم پایین و واسه اینکه فررام نق نزنه دویدم بیرون و جواب تماس مولین رو دادم:
“سلام مولین…”
” سلام عزیزم.خوبی؟چقدر دیر جواب دادی.مضطربت شدم”
کف دستی روی پیشونیم کشیدم و جواب دادم:
” ببخشید اگه دلواپست کردم.خواب بودم….”
” ناهار درست کردی یا بگم برات بیارن؟ من برات درست کردم ولی بابات نمیزاره بفرستم…
میتونم پنهونی بدم رهام یا ریما بیاره…بدم؟”
آهی کشیدم و تکیه ام رو به دیوار دادم.
اون از فرزام این از بابا…
انگار که همین رو به روم توقف کرده باشه تبسم تصنعی ای زدم و بیان کردم:
” نه مولین…میخوام خودم ناهار درست کنم”
با کمی تعلل جویا شد:
“حالت خوبه؟ میتونی درست کنی؟”
پوزخندی زدم.
مولین من هم انگار مثل نیکو تصور میکرد دیشب حسابی به من خوش گذشته و شامگاه هیجانی ای رو پشت سر گذرونده بودم.
نفس عمیق کشیدم و گفتم:
“آره خوبم …مضطرب نباش.خوب نبودم نمیگفتم خودم میخوام ناهار بپزم”
خیالش که راحت شد اضافه کرد:
“پس مراقب خودت باش عزیزم…”
” باشه خدانگهدار…”
گوشی موبایلمو گذاشتم یه گوشه و راهی شدم سمت سرویس.ابی به کف دست و صورتم زدم و بعدهم مسیر افتادم و رفتم سمت آشپزخونه.
باید یه غذای خوب درست میکردم.
غذایی که دل فرزام رو باهاش به کف دست بیارم و اخلاقشو برگردم به تنظیمات کارخونه…
آخه به قول مولین مردها عقل و اخلاقشون وصل بود یه شکمشون!
شاید فرزام هم همینطور باشه…
به سمت کابنیت راهی شدم.یه بسته پاستا بیرون آوردم و دست به کار شدم…
ظرف سالاد رو با ظرافت و دقت و حوصله ی زیاد تزئین کردم و گذاشتم وسط میز.
من این غذارو با دلدادگی و علاقه ی زیادپخته بودم چراکه دلممیمیل داشت اامان ناهار مشترکمون رو کنار هم و با قلب خوش بخوریم.
تبسم زدم و عقب راهی شدم.
نمیشه کسی دیدهش به همچین میزی بیفته و تبسم رو لبش نیاد!
کف دستمال توی دستم رو گذاشتم روی میز و بعد قدم زنان مسیر افتادم و راهی شدم سمت حموم.
پشت در حموم توقف کردم.چند ضربه آروم به در زدم و اظهار کردم:
-فرزام…ف….ر….زام…
سر انگشتام رو با ریتم خاصی روی در حرکت دادم.و حتی گوشم و سمت چپ صورتم رو چسبوندم به در.
تبسم زدم و بهآرامی جوری که صوتم فقط به گوش خودم برسه اظهار کردم:
“با من مهربون باش فرزام.اگه بدونی چقدر دوست دارم…اگه بدونی…”
تا درو باز کرد تعاقلبم رو از دست دادم و خواستم بیفتم که البته خودش به موقع منو تو بغلش گراهی شد و بعدهم بااخم سؤال کرد:
-تو اینجا چیکار میکنی؟!
کف دستهامو دور کمر لخت و خیسش حلقه کردم و بعد تو همون حالت نامیزون سرمو بالا گحرکت کردم و با خیره شدن به چشمهاش اضافه کردم:
-فرزام…خب میخواستی بری حموم میاظهار کردی منم بیام.دوتایی یبیشتر حال نمیداد؟!
پوزخندی زد و بعد گفت:
-بیا برو اونور حوصله ندارم…
هلم داد کنار.کمرم خورد به دیوار و نگاههام ثابت موندن رو قد بالاش که هی لحظه به لحظه دور و دورتر میشد.
ناباورانه صداش زدم:
-فرزام ؟!
مکث کرد و آهسته چرخید سمتم.گوشه حوله رو دور کمرش نگه داشته بود که نیفته .چرخید سمتم و پرسشی و بااخم نگاهم کرد و جویا شد:
-چیه!؟
راهی شدار فرزام با من اونقدر بد بود که باورم نمیشد خودش باشه یا اینکه رفتارهاش جدی باشن.
با همون حالت وا حرکت کرده سؤال کردم؛
-جدی جدی هلم دادی یا شوخی!؟
پوزخندی زد و بدون اینکه جوابم رو بده به سمت اتاق خواب راهی شد.
لبخند محوی زدم. نه…
این یه شوخیه.اون محاله با من اینطوری صحبت بکنه.محاله!
قبل از اینکه بره توی اتاق دویدم سمتش و با تبسم گفتم؛
-فرزام…
نرسیده به قاب در ایستاد و چرخید سمتم و جویا شد:
-باز چیشده!؟
تیکه از دیوار برداشتم و اظهار کردم:
-ناهار درست کردم.پایین منتظرت می مونم تا بیای یاهم ناهار بخوریم…
چززی ناظهار کرد و راهی شد توی اتاق و درو هم پشت سرش بست…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن