رمان ماجان من از نسترن رضوانی یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان انتقامی|رمان خانوادگی|رمان عاشقانه|رمان معمایی می باشد که سال ۱۴۰۰ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمتوجه شدترین اثر نسترن رضوانی، رمان ماجان من :
روی ایوانِ سرپوشیده و پنهان از نگاهِ غریب و اجنبی، زیرِ لب شعر را خواندم و کتاب را بستم.
چشم دوختم به خوشحالی پرهیایوی فرشتگانِ روی زمین و به صوتی بازی کودکانهشان که میچرخیدند و شعر میخواندند خیره شدم.
کف دستهای لرزانم که نشان از گذرِ عمر میداد را، روی عصا گذاشتم و چانهام را رویش قرار دادم.
عمری از من گذشته بود،خط پایان فرا میرسید و زنگِ خطر بیداد میکرد که ای پیرزن وقتِ حرکت کردن است. به قدرِ کافی عمر کردهای، صدای خطِ پایان راست میگفت، عمری که به هزار و یک سختی و آسانی، خنده و غم گذشته بود وقت تمام شدنش بود.
_عزیز عزیز نگاه این توپ من رو میگیره.
سری تکان داده و به صورتِ غرق در عرق کودک خیره شدم.
طفلهای معصومی که نسبتِ خونی بین مان نبود؛ ولی قلب به من بسته و با وجودِ سنِ بالایم هر روز زمانی از بازیشان در خانهی من میگذشت. شاید لطفِ خدا بود که محبوب شان بودم، شاید هم توتها و کشمشهایی که همیشگی در جیبم جاخوش کرده بود برایشان کافی بود.
عصایم را بالا بردم و با اخمی تصنعی داد زدم.
_اگر هم رو اذیت کنید، عزیز دیگه دوست تون نداره.
کافی بود، همین کلامم کافی بود که بهسرعت روی هم را ببوسند و به بازی بپردازند.
چه میشد اگر بچههای خودم…!
نفسی عمیق کشیدم و نگاه بستم. تشری به خود زده و دستهای لرزانم را متوجه شد زدم.
_بچههای خودت گرفتارن، خونه زندگی دارن، زن و حیات دارن، نمیشه که همش کنارِ تو باشند.
خودم جوابی به خود دادم.
_نخواستم همیشگی بیان؛ ولی بیان. گاهی بیان، نگاهم به در خشک شد.
بغض کرده و مغموم از جا قد بلند شدم. وقتِ حرکت کردن رسیده بود و بچهها خوب میدانستند باید در را محکم ببندند تا بسته شود.
به داخلِ منزل حرکت کردم و نگاه گرداندم.
_هی پیرزن، عمرت توی این خونه حرکت کرد یا نه شایدم تو اینجا نبود. اینجا فقط خندیدی، قلببری کردی و عاشقی، عاشقی که به عمر اضافه میکنه.
قرصهایم جلوی چشمانم میرقصیدند و هرکدام التماس میکردند تا سروقت خورده شوند.
با پاهای لنگان، به سمتِ کیسه سرپوشیده حرکت کردم و بازشان کردم.
_کاش شماها مشکی رنگ بومتوجه شد، آخه صورتی و قرمز و سفید هم شد رنگِ قرص؟
به حرفِ خود خندیدم و آوای خندههای غیرواقعیام در خونه طنین انداز شد.
با یک لیوان آب همگی را قورت دادم و به سمتِ صنقلبی گهوارهای راهی شدم، آوای او در گوشم زنگ میزد.
_ماجان خانوم تو باید روی این بشینی تا من یه قلبِ سیر جذابییهات رو نگاه کنم.
دستی به موهای سفید شدهام کشیدم و لب زدم.
- نیستی، نیستی ببینی ماجانت دیگه نمیخنده، کاش بودی، کاش میموندی بی معرفت، فقط تو میتونستی از غم نجاتم بدی.
آوای گریههایم در منزل پخش شد و آوای زنگ تلفن، خطِ بطلان بر زارهای همیشگیام کشید.
با پاهایی خسته به سمتِ تلفن رفتم.
_الو مولین؟ ما مرخصی گراهی شدیم آخر هفته میایم پیشت، قرارِ عروسِ جدید رو ببینی.
پوزخندی روی لبهایم جان گرفت. پسرکِ من، خود را گم کرده بود و شهرنشینی به مزاجش خوش نیامده بود، به حتم عروسش هم مثل او بود. سرد و خشک و عاری از احساس…
بر خلافِ فکرهایم گفتم:
_دردت به جونم پسرم، بیایید قدم تون سرِ نگاه.
تلفن را قطع کردم و همانجا روی زمین قرار گرفتم، اثرِ قرصهای رنگیام دیدهانم را تار کرد.
یادش بخیر روزگارگاری بود که حیات میکردم، زیستن نه مثل حال که فقط نفس میکشیدم؛ من زنده بودم به امیدِ وجودِ او و کاش تمام نمیشد.
نگاه بستم و روزگار شمردم، به امیدِ روزِ متوجه شدارِ پسرهایم، روز به شامگاه و شب به صبح رساندم تا بالاخره بعد از چهارروزگار سر رسیدند.
دیدههایم برای متوجه شدن شان دودو میزد و دستهایم برای به آغوش کشیدن شان از هم باز شده بود.
مجیدم را در آغوش کشیدم و سر و صورت شان را غرقِ بوسه کردم.
_کجا بودی مادرم؟ کجا بودی سیقت بام.
بوسههایم را با عشق جواب داد و دستی به سوی علی کشاند.
_علی رو آوردم مادر، اینم عروسش.
نگاهی به صورتِ گِرد دخترک انداختم، لبخند به لب داشت و با دیدنِ نگاهانِ خیرهام به سمتم آمد و کف دست بوسید. روی شانههایش فشار آوردم.
_نکن خوم بومه نذرت، نکن.
صورتِ سفیدش را بوییدم و بوسیدم. علی من او را دلبسته شد و مگر میشد من نداشته باشم؟
_خوش اوممتوجه شد، خوش اومدید بفرمایید.
عروسِ بزرگ مثل همیشه با فیس و افادهی خاص اش سمتم رسید و به کف دست دادن بسنده کرد.
_سلام مادرجون.
نگاهی با تاسف به او انداختم و خود به سمتش حرکت کردم؛ صورتش را بوسیدم و کف دستی به شکمش کشیدم.
_بزرگ شده.
تکهام را متوجه شد، او نمیمیل داشت من متوجه بارداریاش شوم و مجید خود به من بیان کرده بود تا دمی شادم کند.
به سمتِ منزل روانهشان کردم ولی کسی داخل نشد.
علی : خسته نیستیم مادر، یکم رو ایوون باشیم که دلم عجیب اینجا رو میخواست.
غمگین سر تکان دادم و کنارشان جای گرفتم.
سماور بخار میکرد، کمی خود را به سمتِ سماور کشاندم و برای هرکدام در لیوانِ کمرباریک چای ریختم و جلوی شان گذاشتم.
_ کاش بیشتر به من سر میزمتوجه شد.
_ما هم تهران کار داریم مادرجون، نمیتونیم هر دقیقه بیایم اینجا که.
به صورتِ بی حسِ آتنا خیره شدم و مجید اخمی به او کرد.
برخلافِ آتنا، عروسِ جدید چای را بو کشید.
_ولی من هنوز نیومده عاشقِ اینجا شدم، بهتون قول میدم من یکی رو زیاد ببینید، مگه نه علی؟
پسرکم سر تکان داد و مجید خجالتزده از راهی شدارِ زنش سر به زیر شد.
تبسمِ تلخی زدم و مقداری خرما در ظرف ریختم.
_هرکسی بیاد قدمش سرِ دیده، اونی که نمیاد هم حتما کارش زیاده، خدا براتون بسازه.
همگی تایید کردند و چای خوردند. قلبم برای دیدن شان پر میزد و با دیدههایی لرزان و تک به تک خیرهشان میشدم.
علی من موهایش را بلند کرده بود و با اینکه بابِ میلم نبود؛ ولی عجیب به صورتِ او میآمد. بینیاش مثل پدرش کمی غوز داشت و مردانه و جذاب بود؛ ولی مجید صورتش با من مو نمیزد، شاید دلیلِ خوب نبودنِ همسرش با من همین بود.
مجید:مادر با اجازهتون ما فقط تا شامگاه هستیم اما قول میدم زود بیاییم.
از این زود وارد شدنها یادی خوشی نداشتم؛ اما چیزی نبیان کردم. متوجه شدنِ اشارههای آتنا کارِ سختی نبود، او میخواست که بروند و چه بهتر که بروند تا پسرم عذاب انتخاب بین زن و مادرش را نکشد.
_ولی ما میمونیم. مگه نه علی؟ اگرم تو بری من میمونم.
نگاهی به صورتِ پر خندهی دخترک کردم و کف دستی به پایش کشیدم.
_اسمت رو نمیدونم.
با این حرفم شوکه شد، شاید توقع نداشت بچههایم تا این حد با من غریب باشند.
_محدثه مادر، اسمم محدثهست.
اسمش را چند بار زیر لب زمزمه کردم و گفتم:
_خدا به قدرِ دلِ آدمها بهشون میده، عاقبت به خیر بشید عزیزانم.
انگار این حرفم به مزاجِ آتنا خوش نیامد که، ابرو در هم کشید و به جای شب پا در کفش کرد که بروند.
مجید با خجالت نگاهم کرد که تبسم زدم.
_برو مادر، زنت بارداره مهمتره.
دولا شد و کف دستانِ چروکم را بوسید.
_کاش به ححرکت کرد گوش داده بودم.
از من فاصله گرفت و هنوز نیامده حرکت کردند.
نگاهم به قدمهایشان خیره ماند، که محدثه صورتم را بوسید.
_غصه نخورید، ما هستیم.
_آخه نیمساعت هم نموندن.
با تمامِ غصه حرفم را زده بودم و دیدههای چین خوردهام را با کف دست فشار دادم تا اشکم سرازیر نشود. بیقرارِ پسرم بودم و هنوز از دیدنش سیراب نشده بودم.
علی عصبی به داخلِ ماشینش حرکت کرد و چند لحظه بعد با سازی برگشت که اشک را بی اجازه به نگاهانم مسیر داد.
ساز را بالا گراهی شد.
_درک که رفتن، برات ساز حیات آوردم مادر.
خنده و اشکم باهم قاطی شد، این ساز نِی جان میداد انگار.
علی کنارمان قرار گرفت و چشمکی به من و بعد دور از دیدهم به محدثه زد که باعث خندهام شد.
صوتی پر سوزِ ساز دلم را به درد آورد، یادِ روزگاران قدیم بر وجودم نشسته بود و در جهانی خود فرو حرکت کرده بودم.
ساز زده و دلِ من بی قرار شده بود. متوجهِ تمام شدنِ ساز و رفتنِ علی به داخل نشدم و همچنان به گوشهای زل زده بودم.
_مادرجون خوبید؟
نگاه گرداندم و به صورتِ محدثهی مضطرب دوختم.
_خوبم عزیزم خوبم، شما عقد هم کردید؟
سر به زیر شد، غم روی صورتش بیداد میکرد.
_خانوادهی من اونقدرا هم بی هویت نیستن مادرجون، من کاری به آقا مجید و زنش ندارم؛ ولی بدونِ حضورِ شما هیچ ازدواجی انجام نمیشه.
سرش بینِ کف دستانم گرفتم و عمیق بوسیدم.
_تو خوبی، فقط خوب بمون.
بی توجه به نگاهِ خیرهاش چای ریختم و کتابم را باز کردم. در جهانی شعر غرق شدم و متوجه رفتنِ محدثه نشدم،. خواندم و خواندم آنقدر که سپیده زد و من برای درست کردنِ صبحانه از جا بلند شدم.
با وجودِ درد در تمامِ بدنم، صبحانهای آماده کردم. نانِ تازهای از بیرون خریدم و به انتظارِ بیدار شدنشان جای گرفتم.
علی با صورتی مثل بچگیهایش سمتم رسید و من بی دلیل خندیدم.
_هنوزم صورتت رو نمیشوری؟ برو بشور.
با خنده نگاهم کرد و با غرغر کشیده شد.
محدثه با لباسهایی جمتوجه شد و شالی که کلِ موهایش را پوشانده بود از اتاقش بیرون وارد شد و پر انرژی سلام داد.
_وای مادرجون، بمیرم الهی همه کارا رو کرمتوجه شد که؟
روبرویم نشست و تکه نانی از جا کند و پر حض گفت:
_وای چقدر نون با نون فرق داره، بوی بهشت میده.
با تبسم، به مسروری کلامش خیره شدم و اشارهای به مربا کردم.
_بخور همه رو خودم درست کردم، کف دستام هم تمیز بوده.
کف دست به لب کشید و استغفراللهی بیان کرد.
_شما کل وجودتون تمیزه، این چه حرفیه؟
سری تکان دادم و تکه نانی را با کره پر کردم.
_اثراتِ حرفِ عروس.
نگاهش متاسف شد و کمی به سمتم خم شد.
_اون احمقه مادرجون، احمق.
_اما همون احمق باعث شد من سالها بچهام رو نبینم، نمیگم بچهام مقصر نیست؛ اما هرچی باشه اون هم تحت تاثیر زنشِ، نگاهِ منِ مادر خشک شد به این در تا یکی شون بیاد.
پرخجالت سر به زیر شد؛ اما سریع تغییر حالت داد.
_به جاش قول میدم من زود به زود بیام. باشه مادرجون؟ من مادر نداشتم خوب قدر میدونم.
لبخندی به صورتش زدم و کف دستم برای پاک کردنِ صورتم پیش رفت.
_توروقرآن قلبتون از علی نگیره خب؟ بخدا درگیرِ کاراشِ که بتونه بابای من رو راضی کنه، حتی الان هم بابای من نمیدونه باهمیم.
چشمگسرخوش کردم و با ترس بر گونه کوبیدم.
_خاک بر سرم نمیدونه؟
با این حرفم نگاهی به داخلِ منزل انداخت.
_توروخدا از من دلتون نگیره، ما محرم شدیم اما خب بابامگفته تا شما نیایید و تا علی یه کارِ خوب پیدا نکنه از عقد خبری نیست.
جانم گراهی شده شد انگار، پس برای همین دخترک به من محبت میکرد؟ برای راضی شدنِ پدرش به ازدواج؟
ناامید نگاهش کردم و نفس عمیقی کشیدم، هیچ چیز نگفتم و محدثه کمی نزدیکم شد.
_مادرجون بخدا میدونم اشتباه فکر میکنید، ما از قبل قرار بود شما رو ببینیم؛ اما بخدا من یه میل داشتگار سمج دارم، هراسیدم بابام من رو به اون بده برای همین همه چیز هولهولکی شد.
چشم بستم و گذشتهی دور خود را تصور کردم، چقدر دوستش داشتم. چقدر برای او جان میدادم و در آخر؟!
آوای علی که تلفن به کف دست به ما نزدیک میشد، از فکر و خیال جدایم کرد. داد میزد و بی توجه به ما حرفهایی بر زبان میآورد که من به جای او خجالت کشیدم و با تشر صوتیش زدم.
_علی؟ چته مادر؟
با خجالت اشارهای به محدثه کردم و علی تلفنرا قطع کرد. کنارمان نشست و کف دستی به موهای پر و قد بلندش کشید.
_ مرتیکه مهلت نمیده.
_چیه مادر؟ چته؟
نگاهی به من انداخت و آرام اظهار کرد:
_نمیخوام شما رو با مشکلاتم دخیل کنم، مهم نیست حلش میکنم.
من حالتِ پسرکم را خوب میشناختم، او کم آورده بود و برای اندک پول کف دست و پا میزد.
_کور بشه مادری که بچهاش رو نشناسه.
این را اضافه کردم و از گردنم زنجیر و پلاکی که ارزشش را خوب میاطلاع داشتم بیرون کشیدم.
_ با این حل میشه؟
نگاهش مات شد. باورش نمیشد انگار؛ ولی این خاصیتِ مادرانه بود، از خودگذشتن برای کسی که روزی به دنیا آوردهای.
حالِ مرا فقط یک مادر میفهمید و بس… انگار بیخود نبود بهشت را برایمان وعده گراهی شده بودند.
علی پیشِ پایمنشست و کف دست بوسید، جان کند انگار اما کف دست آخر با بغض اظهار کرد:
_نوکرتم مادر بخدا که نوکرتم.
سرش را بوییدم و بعد بوسیدم. آنها جانِ من بودند گردنبند ارزشی نداشت!
دیده بستم و به روزی که جهان آوردمشان فکر کردم. چقدر شاد بودم از اینکه پسر هسسریع و من…
با صدای علی که پر شتاب محدثه را صوت میزد از جا پریدم.
_میخوایید شما هم برید؟
محدثه پر غصه نگاهم کرد و به داخل رفت.
علی با ساکی که هنوز باز نشده بود بیرون رسید و شرمنده سر به زیر انداخت.
_ بیان کردی میایید و میمونید، اون یکی که هیچ، تو دیگه چرا علی؟
نگاهش تاب خورد و بی تاب شد. کف دستی به موهایش کشید و هممدت با چشم دوختنش به محدثه اظهار کرد:
_برمیگردم مادر، محدثه میمونه. چک دارم به والله اگر نرم هرچی رشتهام پنبه میشه، برمیگردم.
باگریه به حالتش خیره شدم و رفت. علی هم حرکت کرد، شاید هم فقط وارد شده بود کمک بگیرد و برود.
محدثه کنارم جا خوش کرد و دیده به حوضِ داخل حیاط دوخت.
_مادرم همیشگی میگه اگر یک روزی برسه ما احوالش رو نپرسیم روزش شب نمیشه، شما خیلی قوی هستید مادرجون.
دلسوزی من را میکرد انگار.
دیدهانش برق اشک میزد و به سمتم برگشت و نزدیکم شد.
_مادرجون؟ دارید گریه میکنید؟ به پایِ این بی معرفتها؟!
سر پایین انداختم و اشک ریختم، برایشان از جان مایه گذاشته بودم و حالا چقدر راحت خار شده بودم.
_همهی بچهها همینن، شاید هم آهِ بابام گرفت که همچین بچههای بی معرفتی نصیبم شد.
چشم بستم و آه کشیدم، کاش میشد سوتِ پایانِ زندگی زده میشد.
_مادرجون؟ من که هستم، ها؟ علی میاظهار کرد مادرم بهشدت درد کشیده. خیلی سختی کشیده؛ ولی هنوزم مهربونِ، چی به شما گذشته؟
دیده گرداندم و نفسِ عمیقی کشیدم، حسرتهایم یک به یک از هم پیشی میگراهی شدند، این که من چه کشیدهام در دایره لغات نمیگجنید. من اعتماد را در پی بی اعتمادی مشاهده کرده بودم و حرف زدن از گذشته دردی از من دوا نمیکرد.
_تورو خدا بگید، میگن وقتی از غصه میگید روح آروم میگیره. شما بگید من قول میدم آروم بگیرید.
نگاهی به صورتِ مشتاقش انداختم، زندگی من برای او یک قصهی ناتمام بود و برای من دلیلِ تمامِ سختیهایم…
دیده بستم. همیشه آرزو داشتم یک نفر از منِ پیرزن بپرسد چه بر سر تو وارد شده که در سنِ کم چنین مو سپید کردهای؟ حالا وقتش بود، دخترکِ مهربانم میجویا شد و او فرقی با دخترِ نداشتهام نداشت.
_پس بشنو؛ اما قبل از اون بدون زندگی من فیلم و رویا نیست، سراشیبیاش من رو تو خودش حل کرده… من ماجانم.
دیده بستم و بالهای خیالم را به پرواز وادار کردم، راحت نبود؛ ولی دلِ بی قرارم با دیدنِ گوشهای شنوا، عجیب میل به حرف زدن داشت.
اگر رمان ماجان من رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمتوجه شد، مسرور میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم نسترن رضوانی برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان ماجان من
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن