با گوش دادن صدای بسته شدن در به کتابهای کمک درسی فنری شدهای که پایین تختش چیده شده بود نگاه کرد.
زورِ ساواش به او میچربید!
دلش میمیل داشت تمام کتابها را پایین بریزد تا بلکه اندکی از حرصش کم شود ولی نمیشد.
سرانجام بعد از کمی خودخوری کردن، پتو را تا روی سرش بالا کشید و زیر لب فحشی رکیک نثار ساواش کرد.
در سه روزگاری که ساواش برنامه اش را ریخته بود حتی لای کتاب هم باز نکرد
انگار ساواش هم میاطلاع داشت و فقط برای کنار وارد شدنش با خودش سه روزگار وقت داده بود که کاری به کارش نداشت
روز چهارم ولی صبح زود بالای سرش بود
پرده را کشید و دخترک را به زور بیدار کرد
– این برنامه هفتگیته.
یک خورده مغزتو آکبند نگه داشتی واسه همین بیان کردم از کم شروع کنی بهتره.
برگه را چند بار جلوی دیدههای بهت زدهی لادن تکان داد و ادامه داد:
– از امروزگار باید شروع کنی.
برگه را روی تخت گذاشته و سمت میزش برگشت.
سینی صبحانه را از روی میز برداشت و همین که سمت لادن برگشت خشکش زد.
با شنیدن صدای بسته شدن در به کتابهای کمک درسی فنری شدهای که پایین تختش چیده شده بود نگاه کرد.
زورِ ساواش به او میچربید!
قلبش میمیل داشت تمام کتابها را پایین بریزد تا بلکه اندکی از حرصش کم شود ولی نمیشد.
سرانجام بعد از کمی خودخوری کردن، پتو را تا روی سرش بالا کشید و زیر لب فحشی رکیک نثار ساواش کرد.
در سه روزگاری که ساواش برنامه اش را ریخته بود حتی لای کتاب هم باز نکرد
انگار ساواش هم میدانست و فقط برای کنار رسیدنش با خودش سه روز وقت داده بود که کاری به کارش نداشت
روزگار چهارم ولی صبح زود بالای سرش بود
پرده را کشید و دخترک را به زور بیدار کرد
– این برنامه هفتگیته.
یک خورده مغزتو آکبند نگه داشتی واسه همین بیان کردم از کم شروع کنی بهتره.
برگه را چند بار جلوی دیدههای بهت زدهی لادن تکان داد و ادامه داد:
– از امروز باید شروع کنی.
برگه را روی تخت گذاشته و سمت میزش برگشت.
سینی صبحانه را از روی میز برداشت و همین که سمت لادن برگشت خشکش زد.
دخترک با خونسردی مشغول ریز ریز کردن برگه بود.
سینی صبحانه را روی تخت گذاشت ، دندان قرچهای کرد و به ارامی لب زد
– اندیشیدی اینو پاره کنی یعنی دِ برو که رفتیم؟
نه عزیزم!
تبسمی حرص درار روی لب نشاند و ادامه داد
– غصه نخور دوباره واست مینویسم.
دستش به ارامی پیشروی کرد و موهای لادن را که روی صورتش پخش شده بود، کنار زد.
نگاهش را به ارامی به نگاههای لادن دوخت
– حالا هم صبحونتو بخور کار داریم باهم
بخور سر صبحی چرخ دنده های مغزت به کار بیفته.
– چرا هرروزگار صبحانه میاری؟
خوشامگاهختانه فقط تونستی پاهامو فلج کنی کف دستام سالمن!
به دنبال حرفش کف دست راستش را روی دستهی ویلچرش قرار داد و به زور آن را جلو کشید.
دل ساواش با متوجه شدن این صحنه به درد آمده بود!
لبهای لادن از ناتوانی روی هم فشرده شد و با کلافگی موهایش را از روی صورتش کنار زد.
زورِ زیادی برای جلو کشیدن ویلچرش نداشت!
ساواش اهسته نزدیک رسید و صنقلبی را روبروی تخت گذاشت
– کمکت میکنم بشینی
با تخسی جواب داد
– نمیخوام
با کمک کف دستهایش کمی خودش را روی تخت جابهجا کرد.
با زاویه ای که ویلچر قرار داشت برایش سخت بود که بتواند به تنهایی رویش بنشیند
از روی خشم و استیصال بغض به گلویش چنگ انداخت.
برای کنترل کردنِ بغضش محکم لب پایینش را به دندان گراهی شد و مجدداً تلاش کرد.
کف دست ساواش به ارامی روی شانهاش جای گرفت
– بذار کمکت کنم!
تمایل داشت مخالفت کند که دستهای ساواش از زیر بازوهایش رد شده و به ارامی دور کمرش حلقه بست.
آوای جیغ خفهاش که قد بلند شد، ساواش با احتیاط تنش را از روی تخت کشیده کرد و کنار گوشش پچ زد
– هیش… تموم شد
به آهستهی لادن را روی صنقلبی گذاشته و پایین پایش خم شد.
هر دو پایش را با احتیاط روی صنقلبی گذاشت و بدون اینکه نگاهش کند گفت:
– بریم دست و صورتتو بشور
پشتِ لادن توقف کرد و کف دستههای صندلی چرخ دار را در کف دستش گراهی شد.
آهسته صندلی را به سمتِ توالتی که داخل اتاق بود هدایت کرد و درب را باز کرد.
ویلچر را داخل فرستاد
– من بیرونم کاری داشتی صدام بزن
لادن از داخلِ آینه به خودش چشم دوخت.
دیگر هیچ خبری از شور و شوقِ داخل نگاهش نبود در عوض دختری ضعیف و افسرده میمتوجه شد!
لبش را به ارامی گزید و شیر اب را باز کرد.
چند مشت آب به صورتش پاشید و سعی کرد بغض منزل خراب کنش را پایین بفرستد.
بعد از شستنِ کف دست و صورتش ارام در را باز کرد
ساواش روبرویش از حرکت ایستاد
– تموم شد کارت؟
– به تو مربوط نمیشه
– سر میز میری صبحونتو میخوری یا تو اتاق
کف دستهایش را روی چرخهای صندلی قرار داد
– اینم به تو مربوط نیست!
به کمک کف دستهایش صنقلبی را به راه انداخت و از اتاق خارج شد.
ساواش هم پشتِ سرش دست به جیب از اتاق بیرون آمد.
دخترک سرتقی تمام وارد اشپزمنزل شد و تکه نانی از جا نانی برداشته و خالی خالی خورد!
حتی قلبش نمیتمایل داشت یک بار دیگر هم از ساواش کمک بگیرد
نمیخواست ساواش به ضعف و ناتوانیاش پی ببرد.
صدای قار و قورِ شکمش بلند شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن