” علیرضا ”
هر چه تماس میگیرم، جواب نمیدهد.
قلبم به شور میافتد و با خودم فکر میکنم شاید به منزلی خودمان برگشته.
اما پاسخ تلفن منزل را هم نمیدهد.
نمیخواهم تا وقتی خاله آنجاست به مادر زنگ بزنم و مقابل خاله از مادر بپرسم که لیلیان کجاست.
ولی دیگر کلافه شدهام و قلبم هزار و یک جاده میرود.
آنقدر که پدر هم متوجه میشود و سمتم می آید و می پرسد:
– چی شده علی، بابا؟
میگویم:
– به لیلیلان زنگ میزنم، جواب نمیده.
میگوید:
– یه زنگ به مادرت بزن، ازش بپرس، اینکه قلب نگرونی نداره.
انگار چارهای جز همین کار ندارم.
با مادر تماس میگیرم و میگوید لهراسب آنجا بوده بعد هم لیلیان شال و کلاه کرد و به دنبالش راهی شده.
عصبانی میشوم.
شاکیام از اینکه چرا جواب زنگهایم را نمیدهد و شاکیترم از اینکه چرا بدون اطلاع دادن به من آنجا راهی شده؟
شمارهی تلفن خانهی حاج ابوذر را میگیرم.
مادرش، لعیا خانم، جواب میدهد.
گرم حال و احوال پرسی میکند و وقتی میگویم:
– میشه لطفاً گوشی رو بدید به لیلیان؟
لیلیام را صوت میزند و صدای او را از آن سمت میشنوم که میگوید:
– بهش بگو بعداً من خودم زنگ میزنم، الان دستم بنده.
پیش از اینکه بخواهد جملهی لیلیان را نقل قول کند میگویم:
– باشه خیلی ممنون، مرسی، خدانگهدار.
تلفن را قطع میکنم.
پیشانیام داغ شده، ضربان گراهی شدن رگ هایم را حس میکنم.
سمت پدر میروم و میگویم:
– اگر با من کاری ندارید من یه سر برم تا جایی و بیام.
میگوید:
– نه هستم، امروزگار هم که سرمون خلوته.
برو به سلامت.
به سرعت خودم را به ماشین میرسانم.
پشت فرمان می.نشینم و پیش از اینکه حرکت کنم، مینویسم:
– لیلیان جواب بده.
به نفعته قبل از اینکه من طور دیگهای باهات راهی شدار کنم، جواب بدی.
بلافاصله به گوشیاش زنگ میزنم.
باز هم جوابی نمیگیرم و نمیدانم مجدداً چه اتفاقی افتاده اما بوی جنگ و دعوا به مشامم میرسد.
خودم را در شلوغی وسط روز، از این سر شهر به آن سر شهر میسانم آن هم فقط به خاطر اینکه او جواب زنگهایم را نمیدهد و قصد دارد با بچه بازیهاش من را جَری کند.
خوب میداند که زود به نقطهی جوش میرسم، اما میخواهد عصبیام کند.
در این چند روزگار که میانمان آتش بس برقرار بود.
پس چرا میخواهد دعوایی به راه بیندازد تا تشنج اعصاب درست کند؟
اینبار چه کار کردهام که خودم خبر ندارم؟
آنقدرفکر میکنم و آنقدر در سرم با خودم و با او میجنگم که برآشفتهتم هم چندین برابر میشود و حالا مانند یک انبار باروتم که با متوجه شدن لیلیان میتوانم به انفجار برسم.
دستم را روی زنگ خونه میگذارم، در باز می شود و داخل میروم.
” لیلیان”
مادر پر تعجب میگوید:
– لیلیان، سیدعلیرضاست که!
چرا نگفتی ناهار میاد؟
خب میگفتی تا من یه غذایی بهتر درست کنم.
آخه زشت نیست آش بذارم جلوی دومادم؟
دلم یکهو به پیچ و تاب میافتد.
میشناسمش، جواب زنگهایش را ندادم و به اینجا رسیده.
ولی عصبیام، بدون اینکه قلبیلس منطقی و قطعی داشته باشم، خشمگینام.
رو به مامان برای حفظ ظاهر تبسم میزنم و میگویم:
– خوبه دیگه، داماد رو که نباید زیادی پررو کنی.
لب میگزد و میگوید:
– سید علیرضاستها، این چه حرفیه؟
از دلشوره به مهدی پناه میبرم.
او را در آغوش میکشم ولی درواقع منم که محتاج آغوش کوچک او هستم.
تا او فاصلهی در حیاط تا خونه را طی کند دلم هزار راه میرود که اگر جلوی مادرم رعایت نکند و صدایش را بالا ببرد و قلب مضطربیهای مادرانهی او را تحریک کند، چه کار کنم؟
داخل خونه میشود و پیش از من، مامان به استقبالش میرود، طوری که گرم و با خوشرویی سلام و احوالپرسی میکند، کمی ساکتم میکند.
اما نگاهش به من یک طورسست، یک طوریست که دل بیچارهام حق فرو ریختن دارد.
مقابل چشمهای مادر، نه میشود استرسم را بروزگار بدم نه بهخاطر شک و بدگمانیای که به جانِ مغزم افتاده، ابرو در هم فرو ببرم.
با تبسمی که میدانم زیادی تصنعیست سلام میکنم و دست جلو میبرم.
پاسخم را با تبسمی پر از حرف و حرص میدهد و کف دستم را طوری محکم در کف دست فشار میدهد که دندان بر هم میسایم تا جیغ نزنم.
مهدی با اشتیاق نگاهش میکند.
کمی خم میشود، ساکت با انگشتش لپهایش را نوازش میکند و پشت کف دستش را میبوسد و میگوید:
– جونم بابا؟ خوبی پسرم؟
نمیدانم چرا اما در این بلبشوی احساساتم، لحظهای دلم برای محبت او نسبت به پسر کوچولوی دلبسته شدنیمان غنج میرود.
بدون اینکه نگاهم کند و حرفی به من بزند، مهدی را از آغوشم میگیرد و او را سمت مادرم میبرد و میگوید:
– لعیا خانوم، میشه لطفاً نگهش دارید؟
من با لیلیان جان کار دارم.
نگاه مولین برای لحظهای معنیدار میشود ولی سعی میکند خودش را با مهدی سرگرم نشان بدهد.
مچم که اسیر کف دست های مردانه اش میشود و سمت اتاق سابق خودم میکشدم هم مقابل چشمهای مولین خجالت میکشم و هم اضطراب بیشتری به جانم سرازیر میشود.
در را می بندد و کنج لبم را میگزم و میگویم:
– واقعاً خیلی خیلی زشت و خجالتآوره که جلوی نگاههای مولینم من رو میاری تو اتاق.
الان با خودش چی فکر میکنه؟
سرش را به چپ و راست تکان میدهد و لب میزند:
– تو ذهنت منحرفه، ولی لعیا خانم هم با خودشون چه فکری میکنن؟
اینکه قراره مثلاً من زنم رو بغل کنم و ببوسم یا حالا انگولکش کنم؟
اگر قراره کسی همچین فکری بکنه، خب بذار بکنه.
پر اخم به صورتش نگاه میکنم، جلو میآید و وقتی که کمر من به دیوار میچسبد، یک کف دستش را بالای سرم به دیوار میزند کف دست دیگرش را به کمرش و میپرسد:
– چرا جواب تلفن من رو ندادی؟
این چه اخلاق گندیه که تو داری؟
برای چی بی خبر پاشدی اومدی اینجا؟
می خواهم خودم را نبازم که میگویم:
– من برای جایی حرکت کردن نیازی به اجازه گرفتن از کسی ندارم.
خصوصاً برای اومدن به خونهی بابام.
با کلافگی جواب میدهد:
– ناضافه کردم اجازه بگیر، دارم میگم چرا اطلاع ندادی؟ چرا بهم نگفتی که داری میای اینجا؟
برای چی جواب تلفنم رو نمیدی؟
مگه من چیکارت کردم؟
ما که مشکلی نداشتیم با هم، ما که همین دو سه ساعت پیش با هم تلفنی حرف زدیم.
من که به خاطر تو زنگ زدم به خالهام و
انگار منتظر گوش دادن همین یک کلمه هستم که عصبی و هیستریک میخندم و میگویم:
– آره زنگ زدی به خالهات، منتها من بهت گفتم زنگ نزن، بدترش نکن.
بیان کردم اینا همینجوری هم از من بدشون میاد.
خاله جونت هرچی از دهنش در اومد به من اضافه کرد.
کف دستی به تهریشهایش میکشد و میگوید:
– لا اله الا الله!
لیلیان ولشون کن اونا رو!
یعنی تو اینقدر بی منطقی، به خاطر اینکه خالهی من یه حرفی زده، با من قهر کردی؟
پاشدی اومدی اینجا، جواب زنگ های من رو نمیدی؟
میخواهم بگویم دردم چیز دیگریست و بپرسم نگار قضیهی ما را از کجا میداند؟
ولی نمیگویم، انگار زبانم به سقف دهانم چسبیده.
کف دستش را از روی دیوار برمیدارد و شانهام را تکان میدهد و میگوید:
– خب حرف بزن، بگو دردت چیه؟
چرا هیچچیز توی حیات کوفتی ما نرمال نیست؟
چرا ما مثل بقیه نیستیم؟
عصبی شانهام را عقب میکشم و با بغض و عصبانیت میگویم:
– آره راست میگی، هیچ چیز توی این زندگی نرمال نیست.
بهشدت چیزها روشن نشده و نمیشه.
سوالی نگاهم میکند و میپرسد:
– مثلاً؟
با حرص پوزخند میزنم و میگویم:
– میدونی سید؟ دارم به این فکر می ٫کنم که چرا وقتی من داییام رو، کسی که به هم محرم هست رو، بغل کردم، اونطور جار و جنجال به پا کردی که نتیجهاش شد تصادفی که خدا بهشدت بهمون رحم کرد که اتفاقی بدتر از شکستن سر من نیفتاد.
ولی در مورد خودت
و باز هم لال می شوم.
عصبی و با صوتیی کنترل شده میپرسد:
– در مورد من چی؟ چرا حراهی شد رو کامل نمیکنی؟ چرا یه چیزی میگی که آدم به خودش شک کنه؟
باز هم پوزخند میزنم و میبینم که خشمگینتر میشود و میگویم:
– آره خب، آدم که تا ریگی به کفشش نباشه به خودش شک نمیکنه.
شقیقههایش را محکم فشار میدهد و زمزمه میکند:
– داستان جمتوجه شد، خدا رحم کنه!
تمام تنم گر میگیرد، حسادت زنانه به جان روحم افتاده.
– چرا اون روز، نگفتی که نگار توی هجره چی کار داشت؟
جویا شدمها، اما جواب نگراهی شدم.
با ابروهایی بالا حرکت کرده نگاهم میکند.
– هیچ معلوم هست چت شده؟
بعد از این مدت، یاد اون روز افتادی؟
عصبیتر میشوم، تا جایی که نمیتوانم ریزش اشکهایشم را کنترل کنم و لب میزنم:
– میبینی؟ میبینی باز هم داری جواب سر بالا میدی؟
چرا یه کلام نمیگی اومده بود چیکار؟
اصلاً من که توی خونهام، از کجا بدونم همون یکبار بوده یا نه؟
از کجا معلوم کار همیشگیاش نباشه و هروقت که بدونه حاج سید میرحسن هجره نیستن، نیاد؟
دو کف دستش را پشت گردنش قلاب میکند، چند قدم عقب عقب میرود و ناباور میخندد و میگوید:
– توی این وضع گل و بلبل رابطهی دلبرمون، فقط شکاک شدنت رو کم داشتیم لیلیان خانوم.
مانند یک کودک تخس و لجباز، یک پایم را به زمین میکوبم.
– خب پس توضیح بده، انکار کن، بگو که دارم اشتباه میکنم، چرا از زیر جواب دادن قسر در میری؟
سرش را به چپ و راست تکان میدهد.
قلبخورم اما دوست دارم بغلم کند تا آرام شوم.
اما او چه میکند؟
او دستهایش را مشت کرده و میگوید:
– هرطور مایلی فکر کن، توضیحی ندارم که بدم.
این را میگوید و پیش چشمهای متعجبم در را باز میکند و از اتاق بیرون میرود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن