روی تخت دراز کشید و در خودش جمع شد.
نگاه گریاناش را به پنجرهی مقابلش دوخت.
تمام خونه غرق تاریکی بود و تنها نورِ منزل، همان نورِ اندک ماه بود که مستقیم به صورتاش میتابید.
کف دست دراز کرد و آوای آهنگ موبایلاش را تا ته کرد تا اگر عمو یا زنعمویش پشت در منزلاش وارد شدند، صدای گریههایش را نشنوند.
«گرید به حالم… کوه و در و دشت
از این جدایی، می نالد از غم
این قلب دمادم…
فردا کجایی
سفر بخیر ، سفر بخیر
مسافر من
گریه نکن ، گریه نکن
بخاطر من
باران میبارد امشامگاه
قلبم غم دارد امشامگاه
ساکت جان خسته
ره میسپارد امشامگاه…»
تمام بالشتاش خیس اشک بود و دیدههی جوشانِ اشکاش قرار نبود به همین راحتی خشک شود.
دلاش که نه، تمام قفسهی سینهاش تیر میکشید.
و این میان دعا میکرد که دلِ بیمارش دوام نیاورد …
روزی که خبرِ زنده بودن یاسر را به آنها دادند فکرش را هم نمیکرد چند روزگار بعدش چنین آسمان بر سرش خراب شود…
خیال میکرد بعد از آمدن یاسر، او و ادریس منزلشان را جدا میکنند و به زیستنِ غیر مشترکشان ادامه میدهند.
نمیدانست ناف او را با بدبختی بریدند…
نمیدانست قرار است برگردد به همان زندگی سرد و بیحسِ سابقاش…
« در نگاهت، مانده نگاهم…
شاید از فکر سفر برگردی امشامگاه
از تو دارم یادگاری..
سردی این بوسه را پیوسته بر لب…
قطره قطره اشک نگاهم
میچکد با نم نم باران به دامن
بسته ای بار سفر را
با تو ای عاشقترین بد کرده ام من
رنگ دیدهت رنگ دریا
سینه من دشت غمها
یادم آید زیر باران
با تو بودم با تو تنها
زیر باران با تو بودم
زیر باران با تو تنها…»
کف دست چپش را بالا آورد و نگاه گریاناش را به حلقهی تک نگین ازدواجش دوخت.
باید درش میآورد و حلقهی یاسر را جایگزیناش میکرد…
مثل ذهناش… مثل دلاش…
بدون آن که عواقب کارش برایش مهم باشد، کف دستگیره در اتاق را آهسته پایین کشید.
در قفل نبود… گمان میکرد که شاید ادریس قفلاش کرده باشد.
همزمان با باز کردن در، موجی از عطر ادریس به مشامش رسید.
چشمهایش بسته شدند و حض برد از آن بویِ ممنوعه…
وارد اتاق شد و در را به همان ملایمی که گشوده بود، پشت سرش بست.
نگاه غمگیناش را به اطراف انداخت.
همه چیز همانگونه بود…
تم سورمهای اتاقش… نظم بیش از حد وسایل و تقارن بینشان.
روی تخت قرار گرفت و قاب عکس روی عسلی را برداشت.
تبسم تلخی روی لبش نشست.
عکس مال نوروزگار سه سال پیش بود.
وقتی که هنوز نسبتی جز یک دخترعمو، با یاسر و ادریس نداشت.
وقتی که دلش پنهانی شیدایِ ادریس شده بود و هر کاری میکرد تا شاید ذرهای به چشماش بیاید…
غافل از اینکه عمویش سال بعد، کف دستور ازدواج او و یاسر را صادر کرد…
او ماند و یک عشقِ خفتهی ناکام…
آهی کشید و با بیقراری نگاه عمیقتری به عکس انداخت.
عمو و زنعمویش روی صنقلبی نشسته بودند.
یاسر بالای سر عمویش از حرکت ایستاده بود و ادریس بالای سر زنعمویش…
او نیز با تبسم عمیقی میان دو برادر توقف کرده بود و به دوربین نگاه میکرد.
هرچند اگر کسی دقت میکرد متوجه میشد که به عمد، بیشتر به ادریس نزدیک شده بود.
تلخ خندید.
حتی لباسهایش هم با لباسهای ادریس ست بودند!
چگونه این همه دلدادگی به دیده ادریس نیامده بود؟
آه سنگین دیگری کشید و قاب عکس را روی عسلی گذاشت.
از روی تخت قد بلند شد و به سمت کمد آرایشیاش حرکت کرد.
دو ادکلن و یک اسپری بدن اینجا داشت که تقریبا خالی شده بودند اما… بویِ ادریس را میدادند!
عمیق و به نوبت تمامشان را بویید و آن ادکلنی که بیشتر استفاده میکرد را برداشت.
بهشدت بزرگ نبود و توانست راحت داخلِ سوتیناش پنهاناش کند.
برای رفع دلتنگی نیازش داشت…
صوتی بستهشدن در را از حیاط متوجه شد.
به سرعت به سمت پنجره راهی شد و پرده را کشید.
ادریس جلوی در منزلشان، به هممسیر دو چمدان ایستاده بود و به ساعتاش نگاه میکرد.
و لیالیِ بیچاره، مات و غمزده نگاهش به چمدانها بود…
به معنای واقعی دیگر تمام شده بود… ادریس داشت میراهی شد.
از پشت پردهی اشک، نگاهش کرد و قدمهایی که سمت در حیاط بر میداشت را با بغض شمرد.
یک قدم…
پنج قدم…
هفت قدم… و رسید!
بیشک تا ابد از عدد هفت متنفر میماند.
همچنان با گریه داشت به ادریس نگاه میکرد که به آنی سمت خونهی عمویش چرخید و نگاهش مستقیم او را شکار کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن