آه از نهادم بلند می شود.
کاش این یکی را خودش گردن می گحرکت کرد.
– می گم، قبلش خودت بهش بگی، آماده باشه بد نیستا.. دخترت و که می شناسی، یهو جوش میاره
چپ چپ نگاه می کند.
تای ابرو بالا می برد.
– خوشم باشه،سید.. از کِی تا حالا پشتِ دختر من حرف می زنی.. ها!؟
کف دستانم را به حالت تسلیم بالا می برم.
– بگم غلط کردم، می گذری مامانش اینا
سر به دو طرف تکان می دهد.
جلوی خنده اش را نمی گیرد.
برای مریم دل می سوزاند.
انگار نصیب گرگ بیابان شده، شایدم بدتر.
مریم از اتاقش بیرون نیامده.
از مادرم خجالت می کشد، نمی دانم.
از پله های ایوان پایین می روم.
حدسم درست است، پشت پنجره از حرکت ایستاده و من را تماشا می کند.
ولی انگار یادش حرکت کرده باید من را با یک تبسم آدمکش راهی کند.
پنجره باز می شود و سلام می کند.
– علیک سلام خانم خوش خواب! نمی گی زودتر پاشم آقامون و مسیری کنم.. چه وضعشه آخه!
سر کج می کند، زبان روی لبش می کشد.
بار اول است که با اینهمه ناز و ادا حرف می زند.
– فکر نکن نمیل داشتم، نه بخدا.. فقط از مادر جون خجالت کشیدم.. الآنم موندم چجوری به روم نیارم و مثلاً بگم چیزی نشده
نفسم را رها می کنم.
نمی دانم این حس بی دست و پایی و عاجز شدن در مقابل زنی که تا چند روزگار دیگر نامحرم می شد، از کجا می آید!
زیر لب استغفراللهی می گویم.
– خودت و اذیت نکن، حاج خانم خودش بلده چجوری باهات برخورد کنه.. بعدشم کی بود اضافه کرد، می خوای جا بزنی! الان اون منم یا جنابعالی..ها !؟
نگاه خیره اش قلب آدم را می ریزد.
نفست انگار ذره ذره بالا می آید.
– می دونی خیلی می خوامت؟
لعنتی خوب بلد است با منی که کف دستم به جایی بند نیست، بازی کند.
پسرک شیطان درونم اما کم نمی آورد.
چشمک ریزی می زنم.
– شاید بخوام جدی تر ثابت کنی.. بیام امشامگاه پیشت؟
می خواهم سر به سرش بگذارم.
به تلافی قلببری زنانه اش.
هین خفه ای می کشد.
کف کف دستش به دهان می چسبد.
تک خند می زنم به قیافه بامزه اش.
– چی شد.. خوشت نیومد! زودتر بیام چی، اونوقت خوشت میاد؟
بدجنسی حواله ام می کند، می خندد.
دستی بالا می برم و خداحافظی می کنم.
صوتی اذان می آید که گوشی ام زنگ می خورد.
می میل داشتم بعد از نماز ظهر با الهه صحبت کنم.
اما انگار به گوشش رسیده، پیش دستی می کند.
سلام می کند و حالم را می پرسد.
به آنی نکشیده می گوید.
– می تونی بیای بیرون،داداش؟ من اونور خیابون تو ماشین نشستم
ابروهایم بالا می پرد.
الهه انقدر کف دستپاچه است که وارد شده تا حرفش را رو در رو بزند!
عباس را پشت صندوق می گذارم.
از خیابان رد می شوم و الهه را می بینم که پشت فرمان قرار گرفته، با خیرگی نگاهم می کند.
در ماشین را باز می کنم.
روی صندلی می نشینم، نیم چرخی به سمتش می زنم.
– خیر باشه ابجی! زنگ می زدی بیام، تو چرا اینهمه مسیر اومدی!
پوزخند کم صوتیی می زند.
– خیر و شرش و تو باید بگی.. حالت خوبه،داداش! مولین چی می گه! می خوای ازدواج کنی،بکن.. ولی چرا با اون.. چرا، امیر حسین!؟
با اخم نگاه می کند به نگاهانم.
می خواهم بگویم چه عیبی دارد مگر، حالا که من فقط او را می خواهم.
یا مگر نهایت میل داشته ی من چیزی جز آرامش است!
می خواهد باز دنبال حرفش را بگیرد،نمی گذارم.
– می ذاری بگم یا می خوای حرف خودت و بزنی؟
سر تکان می دهد.
– نه، داداش.. تو بگو یهو چی شد که خواستی بهش رحم کنی و از..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن