برای لحظه ای مکث می کند.
– بگم بعداً بیاد؟ بپرسم باهاتون چیکار داره؟
دگمه آستینم را می بندم و لبم را تر می کنم.
– نه، لازم نیست.. کارش حتماً واجبه که دنبالم می گرده
کنار می ایستد و من رد می شوم.
– تا بچه ها سهمتو نخوردن برو.. من خودم هستم
پشت سرم می آید و نگاهی می گوید.
از همان فاصله نگاهش می کنم.
پشت به من توقف کرده و بیرون را تماشا می کند.
دستی لای موهایم می کشم.
نفسم را محکم فوت می کنم.
زرین چرا کف دست برنمی دارد، نمی فهمم!
انگار عقلش را از کف دست داده و کم مانده بی آبرویم کند.
جلو می روم و صدای پایم را متوجه شده که سر می چرخاند.
– چه عجب!
در خاموشی نگاهش می کنم.
– پادوی مغازه ت اظهار کرد داری نماز می خونی.. راست بیان کرد یا می خواست منو کف دست به سر کنه.. هان؟
زرینِ امروزگار را اصلاً انگار نمی شناسم.
شاید هم دیروزگار همین بود و منِ ناپخته نشد که بشناسمش!
– کسی اینجا پادویی نمی کنه، اشتباه درک کردی خانم دکتر
مکث می کنم و نگاهم را پایین می کشم.
– ما حرفامون رو زدیم فکر کنم.. برای چی باز اومدی؟
انگار حرفم را نشنیده که حرف خودش را می زند.
– شنیدم عروس حاج صادق رو آوردین خونه تون.. درست گوش دادم آ سید؟
نگاهم را یک ضرب بالا می کشم.
– گیرم درست شنیدی.. که چی؟
جوری حق به جانب می گویم که شاید رویش را کم کنم.
– یه سر رفتم خونه ی الهه، اونجا متوجه شدمش.. نمی دونستم حامله س
انگشتان سفیدش را بندِ چانه اش می کند.
– عجیب نیست زنی که شوهرش تو زندان بود الان حامله س!؟
چشمانش را بهم می کشد.
– نکنه حاجی شک کرد و انداختش بیرون.. اره؟
تیز نگاهش می کنم.
– حرفِ دهنتو بفهم، زرین.. مریم خانم کاری نکرده که کسی بخواد بهش شک کنه
تای ابرویش را بالا می برد.
– واقعاً!؟ پس چرا نموند خونه ی حاجی، اومد خونه ی شما؟ تا کِی می خواد بمونه، امیر حسین، تا کِی؟
زیر لب استغفرالله می گویم.
انگار بدم نمی آید نقره داغش کنم.
شاید به تلافی گذشته ای که امروزگار افسوسش را نمی خوردم.
سر جلو می کشم و خیره در نگاهش لب می جنبانم.
– تا هر موقع که من بخوام.. من بگم
خودش را نمی بازد.
کم نمی آورد باز.
پوزخند زشتی می زند.
– بسلامتی ایشالله.. فقط، بپا یه وقت گناه یکی دیگه نیفته گردن شما آقا امیر حسین
حرصش را خالی می کند انگار.
من اما خونسردی ام را حفظ می کنم.
یک نفر وارد مغازه می شود.
نگاهش در اطراف می چرخد و می پرسد.
– دانمارکی ندارین، آقا؟
– تموم کردیم جناب.. شیش اگه بیایید از فر در اومده
سر تکان می دهد و خداحافظی می کند.
و باز من می مانم و زرینی که دیده از من برنمی دارد.
– نمی خوای بدونی دادمیل داشت طلاقم چی شد؟ یعنی اصلاً برات مهم نیست، امیر حسین!؟
گوشه ی لبم را به دندان می کشم.
حس می کنم یک نفر چماق به سرم کوبیده و کم مانده مغزم منفجر شود.
مثل خودش پوزخند می زنم.
– باید مهم باشه!
دستی به لبه ی شالش می کشد.
نازِ آوایش دل نمی بَرَد دیگر.
– بایدش رو تو باید بگی آقا سید
دندان روی هم می فشارم.
دست خودم هست یا نیست، نمی دانم ولی صوتیم از حد معمول خارج می شود.
شاید هم شتابزدهی می کنم.
– نیست خانم.. نیست.. نه الان، نه هیچوقتِ دیگه
آب دهانم را قورت می دهم.
– اون فرصتی که قبلاً داشتی رو خیلی وقته که از کف دست دادی.. بقول گفتنی کوپنت سوخت، می فهمی چی می گم!
در سکوت نگاهم می کند.
شاید برای حرفی که تا پشت لبش وارد شده ترمتوجه شد می کند!
گوشم از صوتی عباس پُر می شود.
– آقا.. گوشیتون داره زنگ می زنه
با کف دست اشاره می زنم برو.
– الانم دنبال کسی می گردی که با خودت می گی شاید بی خیال همه چی شه و یه فرصت دوباره بهت بده.. من اون آدم نیستم، زرین… چرا.. چون خیلی وقته که تو برام تموم شدی..
از همون شامگاه که پشت تلفن اظهار کردی مثل هر دختری حق انتخاب داشتی.. که از من میل داشتی به انتخابت احترام بذارم و برم دنبال زندگی خودم
می پرد وسط حرفم.
– خب.. من که اظهار کردم اشتباه کردم.. تو نمی خوای قبول کنی
من اما حرفِ خودم را می زنم.
– من چیکار کردم.. رفتم دنبال حیاتِ خودم
چانه اش می لرزد انگار.
من اما دلم نمی لرزد.
– الان که فکرش رو می کنم می بینم بهتر که راه من و شما از هم سوا شد.. چون اصلاً دلم نمی خواست جایِ اون آقا دکتر باشم و قرار باشه دخترم رو بدم کف دست زنِ دمدمی مزاجی مثل تو
از کوره در می رود و مشتش را به سمت من پرتاب می کند.
عقب می کشم و اخم می کنم.
حدقه ی دیدهانش خالی و پُر می شود.
– سنگ گذاشتی تو سینه ت، امیر حسین!؟ قلب تو یه روز واسه من می زد، یادت حرکت کرده!؟
نگاهم را از صورتش برمی دارم.
با خودم می گویم دلی که زیر خروارها خاک مدفون شده به چه دردش می خورد آخر!
خط و نشان می کشم شاید این بار، بار آخرش باشد.
– یه بار دیگه اینجا ببینمت شک نکن زنگ می زنم به حاج آقا، می گم بیاد دخترش رو برداره ببره
– داری تهمشاهده کردم می کنی، امیر حسین..اره!؟
– نذار به اونجا بکشه
برای لحظه ای کوتاه نگاهش می کنم.
– نکن.. خودتو کوچیک نکن.. به ولله دیگه من اون آدم سابق نیستم.. حتی اگه بخوام…
حرفم را قطع می کند.
– چرا؟ زیرا دارم طلاق می گیرم و یه بچه دارم دیگه منو نمی خوای؟
پوف کشیدهی می کشم
اصلاً نمی فهمم چرا حرف از یک آدم خیالی می زنم!
مثل همان نیست در جهانِ بچگی.
– می خوام ازدواج کنم.. می فهمی؟
می زند زیر خنده.
انگار حرفم را باور نکرده که لب می جنباند.
– کاش.. کاش دروغ اضافه کردن رو.. بلد بودی امیر حسین
انگشتش در هوا تاب می خورد.
– کور خوندی آقای شریعت.. زرین آدم کنار کشیدن نبوده و الانشم نیست.. تا وقتی هم که تو رو به خودت نیارم کف دست بر نمی دارم
– داری اشتباه می کنی، زرین.. برو دنبال حیات خودت
جواب نمی دهد و رو از من برمی گرداند.
نگاهم پشت قدم های پُر شتابش می دود.
عرق پیشانی ام را پاک می کنم.
یادم به حرف پدرم می افتد و کف دستانم مشت می شود.
– زنِ شوهردار عینِ مادر خواهر خودِ آدمه، بابا جان.. حتی وقتی خودش بخواد باز شما نباید بخوای.. نباید بذاری قلبت فرمون بده و عقلت رو بزنه کنار
کف دستی لای موهایم می کشم.
عباس را آوا می کنم.
– جانم آقا؟
– حواست به مغازه باشه، من می رم اون پشت
چشمی حواله ام می کند.
وارد فضای پشت مغازه می شوم و سیگار روشن می کنم.
خیرگی نگاهم به حلقه های دود است و با خودم می گویم زرین امروزگار چرا هیچ شامگاهاهتی به دختری که می شناختم، نداشت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن