– شنفتی چه می گم؟ حواست پرته فکر کنم
چشم می دزدم و لب می جنبانم.
– چی اضافه کردین شما؟
– می گم، اشکال نداره سرِ راه کارم و انجام بدم.. زیاد طول نمی کشه، قول می دم
– معلومه که نه.. شما به کارتون برسین
چند بار گوشی اش زنگ می خورد.
با یکی کمتر و با یکی کمی بیشتر حرف می زند.
وارد پارکینگ مرکز خرید می شود.
ماشین را خاموش می کند.
– می شه با من بیای؟
– اره، حتماً
پیاده می شوم و نمی دانم چرا من را با خود می برد!
پشتِ ویترین یک مغازه می ایستد و تماشا می کند.
تای ابرویم را بالا می برم.
من چرا فکر کردم کارِ واجب دارد!
شانه به شانه اش وارد مغازه می شوم.
فضا اکنده از بوی عطرهای گران قیمت است.
برای لحظه ای حسرت به قلبم ناخون می کشد.
آدمیزاد میان فرش و عرش معلق است.
یک روزگار در آسمان بال می زند و ممکن است روزگار دیگر زمینِ خدا را جارو کند.
– نظرت چیه، بوش خوبه؟
نگاهم سمت سید می دود.
بو می کشم و ابرو بالا می اندازم.
– نه زیاد.. اون یکی رو می شه بو کنم
– چرا نشه، خانم.. بفرمایین
دلم غنج می رود از خانم گفتنش.
ولی باز گریه می کند برای نداشتنش.
– من می گم این.. اما باز خودتون می دونین.. بعداً نگید مریم زور کرد، موندم تو رودربایستی
گوشه ی لبش چین می خورد.
نگاه باریکش در صورتم می چرخد.
– خب شاید من بدم نیاد یکی زورم کنه، بعد هی بهش غُر بزنم اون واسم بخنده.. نمی شه؟
حریفِ لبخندی که روی لبم نقش بسته، نمی شدم.
– یعنی اینقدر واستون مهمه؟!
رندانه لب می جنباند.
– خب.. بستگی داره کی واسم بخنده.. بعضیا وقتی می خندن، یا حتی یه لبخند کوچیک، سخت می شه جلوی خودت و بگیری، نگی تو فقط واسه من بخند
آخر این مرد جانم را می گحرکت کرد، می دانم.
مگر می شد او را آرزو نکرد، حتی به محال.
گاهی ولی یک دنده می شد و زورش به قلب می نشست.
مثل وقتی که با یک اجبار شیرین می میل داشت محبت ریز و زیرکانه اش را به کرسی بنشاند.
وقتی از مغازه خارج می شوم که بعد از مدت ها صاحب یک عطر گران قیمت شدم.
من اصلاً فکرش را نمی کردم که یک روز قلبخوشی هایم انقدر کوچک شود که امروزگارم را زیر و رو کند.
از گوشه ی نگاه نگاهش می کنم.
تبسم محوی که روی لبش قرار گرفته را پاک نمی کند.
از خودش راضی ست یا من، نمی دانم.
هر چه هست کم و بیش اخلاقش کف دستم می آید.
پیاده می شوم، و باز تشکر می کنم.
– شما بیشتر از این ارزشمندی، مریم خانم.. چیزی لازم داشتی، زنگ بزن
فقط کم مانده چشمک بزند، لعنتی.
من ولی می دانم که خط قرمزش را رد نمی کند ابداً.
تعریف او از صمیمیت مثل بهشدت ها نیست.
حد و مرز می شناسد، مردانگی را یاد گرفته.
نگاهی می گویم و خداحافظی می کنم.
پشتِ در کفش هایم را از پا می کَنم.
دستگیره در را پایین می کشم.
صوتی بی بی خانم می آید.
– شده حکایت یه گوش در و اون یکی دروازه.. تا می خوای باهاش حرف بزنی، مردِ گنده قلبقک بازی در می آره.. همش می گه دیر نشده بی بی، صبرت کجا رفته
ناضافه کرده می دانم حرفِ سید را می زند.
جلو می روم و سلام می کنم.
صوتی زری خانم من را از افکارم بیرون می کشد.
– دیر کردی، مادر.. خوش گذشت؟
– جاتون خالی، بسیار خوب بود.. شما چی؟
می گوید “اره” و آه می کشد.
می روم به اتاقم و لباس عوض می کنم.
فضا پُر می شود از بوی عطر.
موهایم را بالای سر می بندم.
زنی که مقابل آینه از حرکت ایستاده لُپ خودش را می کشد.
– خوشحالی الان؟
برای من سر تکان می دهد.
– می شه نباشم؟! اون منو دوست داره، اما هیچی نمی گه
من انگار می خواهم خودم را به همین کم راضی کنم.
– کی می دونه، شاید بعداً بیشتر دوسم داشت.. اصلاً شاید..
حرفم را تمام نمی کنم.
دروغ چرا، کمی می ترسم.
کنار بی بی و رو به روی زری خانم می نشینم.
قلبم برایش می سوزد وقتی از یوسف می گوید و هر از گاه حرفِ سید را وسط می کشد.
– دیشب بهش می گم، امیر حسین، پس کِی می خوای سر و سامون بگیری مادر؟ آخه این شد زندگی! من اگه نخوام تو فکر من باشی به کی باید بگم.. هان؟
دنبال حرفش را بی بی می گیرد.
قلبش پُر است از تنها مردی که برایش مانده.
می گوید ابوالفضل اگر بود شاید جور دیگر می شد.
دخترِ انسیه را برای سید می گحرکت کرد و نوه ی اشرف سادات را برای ابوالفضلش.
دلم تیر می کشد، چفت دهانم را باز نمی کنم.
حق است اگر بگویم من چرا فکرِ بی خود می کنم.
گوشم از صوتی زری خانم پُر می شود.
– می گه برم آبجیِ یوسف و بگیرم، خوبه؟ راضی می شی حاج خانم؟
و من در سکوت بی بی را تماشا می کنم.
– می خواست بگی چی ازین بهتر،خونواده شم می شناسم.. بَده مگه؟
اخمِ نازکی میان ابروهای زری خانم می نشیند.
– شما اصلاً می دونی فرشته دو تا بچه داره، فکر کنم دو سالی می شه طلاق گراهی شده.. اینو می گه که من بگم نه، می دونه راضی نمی شم
جمله ی آخرا را با قاطعیت ادا می کند.
کورسوی امید آدم چه زود می شد که خاموش شود.
سید اگر من را می تمایل داشت، مادرش هرگز تن نمی داد.
در خیالم زنی را بغل می گیرم که باز احساس تنهایی می کند.
فقط انگار همان است که هر از گاه تکان می خورد و می اظهار کرد یادت حرکت کرد که من هستم!
لبخند ناراحتی می زنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن