بعد از خوردن ناهار نیلی جون و سوره میز و جمع کردن و نذاشتن من کف دست به سیاه و سفید بزنم. وقتی هم که اصرار کردم، کف دست منو گراهی شد توی یکی از دستاش، کف دست آرتان و هم گحرکت کرد توی اون کف دستش و راه افتاد سمت اتاق آرتان. نمی دونستم قصدش چیه. در اتاق آرتان و باز کرد. ما دوتا رو هل داد توی اتاق و در حالی که در اتاق و می بست اضافه کرد:
– برین یه کم استراحت کنین. واسه عصرونه صوتتون می کنم.
این و اظهار کرد و درو بست. اَه اَه، همین و کم داشتم. آرتان با خونسردی قرار گرفت لب تخت و در حالی که ساعت مچیش و که همون ساعتی بود که من براش خریده بودم رو ازکف دستش باز می کرد گفت:
– خدا خیرش بده نیلی جون رو. خیلی خسته بودم……….
راستش منم خیلی خوابم می یومد. زیر نگاهی نگاهی به آرتان کردم. خیلی خونسردانه از لب تخت بلند شد رفت سر کمد و برای خودش لباس راحتی در آورد. پشتش و کرد به من تا لباسش و عوض کنه. منم از موقعیت استفاده کرده، سریع شیرجه زدم توی تخت و لحاف و کشیدم روی خودم. نگاهام و هم بستم. برام مهم نبود که آرتان هم بخوابه . با صدای نچ نچی که شنیدم دیدهام و باز کردم. آرتان کنار تخت کف دست به کمر ایستاده بود و زل زده بود به من. منم زل زدم توی نگاهاش و و اضافه کردم:
– هان؟ چیه؟
تبسمی زد و جای گرفت لب تخت و گفت:
– هیچی.
زدم به دنده بی خیالی و بار دیگر چشمام و بستم. دیدم آوای خنده اش میاد. با حرص چشم باز کردم و نگاش کردم. دراز کشیده بود. کف دستش و به صورت قائم گذاشته بود روی پیشونیش و همین طور که زل زده بود به سقف، داشت می خندید. غرغر کردم:
– چته تو؟ چرا می خندی؟!
– خندیدنم توی مملکت شما مالیات داره؟
– نخیر، بفرما بخند. ولی حواست باشه به من نخندی که بد می بینی.
انگشتم و به نشونه تهدید گراهی شده بودم سمتش و تکون می دادم.
– می تونم بپرسم چیه من خنده داره؟
تبسمش عمیق تر شد. کف دستم و ول کرد و اظهار کرد:
– بگیر بخواب.
– وا! من که داشتم می خوابیدم.
پررو پررو پشتم و کردم بهش و نگاهام و بستم. برام عجیب بود که آرتان این قدر راحت می تونه بخوابه و هیچ خطایی ازش سر نزنه. عجب آدمی بود این آرتان! توی همین فکرا بودم که دیدهام سنگین شد و خوابم برد.
وقتی نگاه باز کردم حس کردم توی یه جا گیر افتادم. نه کف دستام و می تونستم تکون بدم نه پاهام رو. دیدهام و کامل باز کردم و یه تکون به خودم دادم که بفهمم چرا این جوری شدم. یا باب الحوائج! به ساعت مچیم خیره شدم. ساعت نزدیک چهار بود. وقت داشتیم، پس می تونستم از این موقعیت استفاده کنم. نمی دونم چقدر گذشته بود که کسی به در ضربه زد و به دنبالش آوای نیلی جون قد بلند شد:
– آرتان مولین؟ ترسا؟
آرتان تکانی خورد. تمایل داشتم جواب نیلی جون رو بدم که صدای آرتان کشیده شد:
– میایم الان مامان.
پس بیدار بود! عجب! سعی کردم خودم و به خواب بزنم که فکر کنه چیزی نفهمیدم. یه کم که گذاشت دستاش و باز کرد .. لباسش و که عوض کرد آروم اضافه کرد:
– تری؟
جونم؟! تری؟! چه مخفف کرد منو! تا حالا کسی اسمم و مخفف صوت نکرده بود. تبسمی جای گرفت گوشه لبم. همه چیز این بشر برای من خاص بود! تکونی خوردم و لای یکی از نگاهام و باز کردم ولی اون قدر کم که فقط بتونم ببینمش و اون منو نبینه. پایین تخت ایستاده بود و در حالی که داشت ساعتش و می بست به مچ کف دستش بار دیگر آوام کرد:
– ترسا پاشو. کم کم باید بریم خونه تون.
دکمه های پیجادهنش باز بود و پیمسیرنش هم افتاده بود روی شلوارش. بعد از بستن ساعتش مشغول بستن دکمه هاش شد و مجدداً اظهار کرد:
– تری بیدار نشی میام قلقلکت می دما. تو که این قدر خوابت سنگین نبود.
داشت خنده ام می گرفت. پیراهنش رو شتابزده تند کرد توی شلوارش و اومد قرار گرفت لب تخت. از ترس این که قلقلکم بده سریع چشمام و باز کردم و نشستم. با دیدین حالت من خنده اش گحرکت کرد و بیان کرد:
– سلام عرض شد بانو.
– سلام. ساعت چنده؟
– مگه ساعت نداری؟
به ساعتم چشم دوختم و اظهار کردم:
– خسیس. نتمایل داشتم.
از لب تخت قد بلند شد و گفت:
– پاشو تا عصرونه مولین و بخوریم و بریم طول می کشه. نمی خوام بابات غمگین بشه.
این اخلاقش و خیلی عاشق شدم. به شدت مقید احترام به بزرگترا بود. حتی چند باری از عزیز شنیده بودم که قبل از راهی شدن به مطبش راهی شده و بهشون سر زده. رفت سمت در. در و باز کرد و نگاهی به سمت من انداخت:
– نمیای؟!
بلند شدم و همراه هم از اتاق رفتیم بیرون.
عصرونه رو کنار نیلی جون و پدر جون خوردیم و بعد از این که پدر جون عیدی هامون و که نفری چند تا تراول تا نخورده بود بهمون داد و آرتان و نمی دونم ولی منو کلی مسرور کرد، از خونه شون اومدیم بیرون و رفتیم سمت خونه ما. آرتان اصلا به روی خودش نمی آورد ، منم چیزی نگفتم. داشتم با ضبط ماشین ور می رفتم و دنبال یه آهنگ زیبا می گشتم که آرتان کف دستم و پس زد و خودش با ریموت ضبط چند تا آلبوم و ترک رو عقب جلو کرد تا به آهنگ مورد نظرش رسید. ای خدا! بازم قرار نبود! زیر نگاهی نگاش کردم. خونسردانه داشت رانندگیش و می کرد. کاش می شد ازش بپرسم چرا تب این آهنگ تو رو گراهی شده ول نمی کنه؟ چی توی آهنگه که تو این قدر دوسش داری؟ ولی لال شدم. آرتان یه چیزی می خواست با این کاراش به من بگه ولی من دلم نمی میل داشت پیش پیش قضاوت کنم. پیش خودم تصور کردم که الان دستم و می برم جلو، ضبط و خاموش می کنم و می گم:
– آرتان، چی قرار نبود؟ آیا واقعا تو به خاطر من نگاهات خیس شده؟ آیا واقعا هر چیزی که نباید می شده الان شده؟ آرتان اگه منو دوست داری بهم بگو.
بعد آرتان یه ذره عاقل اندر سفیهانه نگام می کنه و می گه:
– فکر نمی کردم این قدر بی جنبه باشی. از یه آهنگ معمولی چه برداشتایی پیش خودت کردی. وقتشه یه کم بزرگ شی ترسا. از اولم بهت گفتم تو دختری نیستی که من بتونم عاشقش بشم!
وای که اون موقع ممکن بود هر بلایی سر خودم بیارم. مثلا در و باز کنم بپرم پایین. یا جیغ بکشم و بزنم زیر گریه. شایدم آرتان و با گازهام تیکه پاره می کردم بعدم خودم و می انداختم جلوی یکی از ماشینا. از فکرای خودم خنده ام گراهی شد و بی آوا خندیدم. آهنگ تموم شد. آرتان مجدداً زد از اول بخونه. گیر داده بـــــودا. جلوی در خونه ماشین و پارک کرد و پیاده شدیم. سرم و انداختم زیر داشتم می رفتم به سمت خونه، که آرتان اضافه کرد:
– کجا؟! با هم باید بریم.
دوتایی باهم راهی شدیم و زنگ و زدیم. در باز شد. دست تو کف دست هم رفتیم تو. عزیز و بابا اومدن استقبالمون. آرتان با دیدن بابا کف دست منو ول کرد. شاید یه احترامی بود به بابا. فراغ بال پریدم توی بغل عزیز و گونه های چروکیده اش و بوسیدم. چقدر دوسش داشتم فقط خدا می دونست. بعد از عزیز حرکت کردم توی بغل بابا و بوسیدمش. جدیدا هی براش بیقرار می شدم. بعد از تبریکات عید چهارتایی رفتیم تو که دیدم آتوسا و مانی هم هستن. با خنده بیان کردم:
– به به. جمعتون جَمعه، فقط گلتون کمه ها.
خندیدن و مانی تایید کرد. من قرار گرفتم کنار آتوسا، آرتان هم قرار گرفت کنار مانی. بابا و عزیز هم به جمعمون پیوستن و حسابی بحث گل انداخت. داشتیم از هر دری حرف می زدیم که یهو آتوسا یواشکی بیان کرد:
– ترسا طرلان کیه؟
– هان؟!
– چرا تعجب کردی؟!
– دختر خاله آرتانه. تو طرلان رو از کجا می شناسی؟
با تبسمی موذیانه گفت:
– ماجمسیرا داره.
– چی شده؟
– نیما…
– خب؟
– تهمینه جون امروزگار که حرکت کردیم اون جا برام تعریف کرد که نیما داشته با گوشیش با دختری به اسم طرلان حرف می زده. گویا دختره سر یه سری مسائل داشته نیما رو پس می زده و نیما هم می میل داشته هر طور شده قانعش کنه. تهمینه جون که بعد از جریان تو خیلی نگران نیما بود، دلش طاقت نمیاره و تا تماس نیما تموم می شه میره توی اتاقش و ازش می خواد که بگه طرلان کیه. نیما هم فقط میگه توی تولد تو باهاش آشنا شده ولی دیگه آمار خاصی نمی ده.
– عجب! نیمای آب زیر کاه. شماره طرلان رو از کجا آورده؟ فکر نکنم طرلان بهش پا بده.
– وا! قلبشم بخواد. مگه نیما چی کم داره؟
– ببین آتوسا، طرلان مشکلات زیادی داشته. می ترسم تهمینه جون وقتی می فهمه حرفایی بزنه که قلبش بشکنه. من مضطرب این رابطه ام. باید حتما با نیما حرف بزنی.
– چه مشکلی؟ چی شده مگه؟ چرا من بگم؟ خودت بگو!
– گوش کن یه دقیقه.
و شتابزده تند شمه ای از اون چیزی که می دونستم رو برای آتوسا تعریف کردم. تا حرفام تموم شد آتوسا با حیرت آهی کشید و اضافه کرد:
– آخی حیوونی.
– حالا آتوسا تو برو اینا رو برای نیما بگو که یه وقت خدایی نکرده وقتی شنید یهو جا نزنه. بعدشم اول مامانش رو راضی کنه بعد بره سراغ طرلان. آرتان تازه طرلان رو به زندگی عادی برگردونده ها.
– چرا خودت بهش نمی گی؟ تو که با نیما صمیمی تری.
چی باید می گفتم؟ می اظهار کردم آرتان رو نیما حساسه سرم و می ذاره لای گیوتین؟ سرم و تکون دادم و اضافه کردم:
– تو زودتر از من می بینیش. بعدم من دوست ندارم خبر بد بهش بدم. شاید ناراحت بشه.
آتوسا قانع شد و گفت:
– خلی خب، خودم بهش می گم.
بحث و عوض کردم و گفتم:
– آتوسا زود باش این جینگیل خاله رو به دنیا بیار دیگه. قلبم آب شد.
به دنبال این حرف کف دستم و گذاشتم روی شکمش. دستش و گذاشت روی کف دست من و اضافه کرد:
– سه چهار ماه دیگه باید بصبری عزیزم. ببینم خودت نمی خوای منو خاله کنی؟
تمایل داشتم یه چیزی بگم که متوجه خاموشی جمع شدم. انگار این حرف آتوسا حرف قلب همه بود که زل زده بودن به من. به آرتان نگاه کردم. انگار عصبی بود. اخماش شدید تو هم بود. خب بابا! چته حالا؟ انگار چی بهش اضافه کردن که این قدر بهش برخورده. دلت هم بخواد که من مولین بچه ات باشم. به کف دست آتوسا ضربه ای زدم و اظهار کردم:
– یه حساب سر انگشتی که بکنی می بینی تازه نزدیک شش ماهه که عروسی کردم. فکر کنم یه کم زود باشه، نیست؟!
خندید و اضافه کرد:
– از الان که بهت بگم شاید تا سه سال دیگه به خودت بجنبی.
مجدداً به آرتان چشم دوختم. سرش و انداخته بود زیر و هنوزم اخماش در هم بود. کاش می شد برم ازش بپرسم چه مرگته؟ وای نه قلبم نمیاد بهش بگم چه مرگته! فقط بپرسم چته؟! چرا اخم کردی؟ آزرده شدی از این که همه ازمون بچه می خوان؟ ناراحت نشو. وقتی من برم همه چیز براشون مشخص می شه. بی اختیار بغض گلوم و گحرکت کرد. کاش آرتان هم مثل من فکر می کرد. کاش می شد فقط برای یه لحظه برم توی ذهنش یه چرخی بزنم و بیام بیرون. کاش به قول سهراب مردم دانه های قلبشون پیدا بود؛ عین انار. کاش آرتان این قدر مرموز نبود. ولی از حق نگذریم، دیوونه این مرموز بودنش بودم.
شام و توی جمع خونواده خودم خوردیم و بعد از شام هم ما و هم آتوسا اینا پا شدیم که دیگه بریم خونه مون. بابا هم بهمون عیدی داد و من دیگه خیلی خوش به حالم شد. بعد از خداحافظی از مولین اینا و مانی اینا سوار ماشینا شدیم. آرتان بوقی برای مانی زد و راه افتاد. هنوز چیزی از خونه فاصله نگحرکت کرده بودیم که داد آرتان هوا رفت:
– تو چرا به خواهرت نمی گی؟
با تعجب گفتم:
– هان؟
– ترسا، من حوصله این مسخره بازیا رو ندارم.
– چی می گی آرتان؟ من متوجه نمی شم.
– ببین ترسا خواهش می کنم ازت قضیه حرکت کردنت رو به خواهرت بگو.
داشتم کم کم عصبی می شدم. با خشم اضافه کردم:
– خودت چرا به نیلی جون نمی گی؟ چرا بهش نمی گی این عروس براش موندنی نیست؟ چرا نمیگی نباید از من نوه اش و بخواد؟
آرتان با کلافگی نگام کرد. انگار می میل داشت داد بزنه. ماشین و کشید کنار خیابون و نگه داشت. پرید پایین. می دیدمش که چطور با کلافگی کف دست می کشه توی موهاش. این کار آرومش می کرد. تا حالا چند بار این کار و کرده بود. تا عصبی می شد می پرید از ماشین بیرون. انگار نیاز به هوای آزاد پیدا می کرد. یه ربعی دور و اطراف ماشین قدم زد. معلوم نبود چشه! خب لامصب اگه حرفی داری بیا بگو. اگه هم نه، که پس این همه به هم ریختنت واسه چیه؟ یه کم دیگه که گذشت، اومد سوار شد و مسیر افتاد. آروم تر شده بود. از چهره اش هم مشخص بود. داشتم پوست لبم و می جویدم که گوشیم زنگ زد. از توی کیف درش آوردم. شامگاهنم بود. نگاه آرتان هم روی صفحه گوشیم بود. فکر کنم اسم شامگاهنم رو دید که با بیخیالی نگاش و دزدید. خوب شد حالا توی این موقعیت نیما بهم زنگ نزد! وگرنه گوشی و پرت می کرد از شیشه برون. حوصله نداشتم ولی جواب دادم:
– الو؟
– ای خره قلبم واسه هان اضافه کردنت تنگ شده.
خنده ام گرفت و گفتم:
– هان؟
– هان و درد به گورت.
– اَ؟ بیشعور!
غش غش خندید و بیان کرد:
– ترسا کف دستم به شلوارت به دادم برس.
– چی شده باز؟ مشاور کم آوردی؟
– بدجور.
– ارقلبان باز چه خاکی تو سر من کرده؟
– از کجا فهمیدی ارقلبانه؟
– آخه تو فقط واسه اردلان این جوری به بال بال زدن میفتی. این که دیگه در ذهنش گذراندن نداره.
خندید و اضافه کرد:
– ترسا تا همین الان خونه مادربزرگم بودیم. طبق معمول محل سگ بهش نذاشتم ولی اون برعکس همیشه انگار خیلی کلافه بود. حتی وقتی مادربزرگم می خواست سینی چایی رو دور بگردونه ازش گحرکت کرد که یعنی کمکش کنه، ولی اول از همه آورد سینی رو طرف من.
– به به! خب؟
– منم بدون این که نگاش کنم اضافه کردم نمی خورم.
زدم زیر خنده و اظهار کردم:
– بابا ایولا داری.
قیافه آرتان خیلی بامزه شده بود. پیدا بود می خواد سر از حرفامون دربیاره، به خصوص که اسم جدیدی بین حرفام شنیده بود. بیچاره اردلان. الان آرتان تو ذهنش گورش و هم کنده با کف دستای خودش. از عمد صوتی گوشیم و قد بلندتر کردم تا آوای شبنم و با اون گوشای تیز شده اش بشنوه. بیان کرد:
– حالا اینا همش به جهنم؛ الان تازه اومدیم خونه مون داشتم لباسام و عوض می کردم که برام اس ام اس اومد. هنوزم باورم نمی شه ترسا، ارقلبان بـــــود.
گوشی رو گرفتم اون طرف. همچین جیغ کشید که پرده گوشم یه بندری زد برای خودش. جیغش که تموم شد گفتم:
– اولا که کرم کردی بوزینه! دوما من مطمئن بودم این روزگار می رسه.
– حالا چه خاکی بریزم توی سرم؟
– خاک لازم نیست بریزی تو سرت. یه آجر بزن تو سرت بلکه عقلت بیاد سر جاش.
– یعنی چی؟
– یعنی خبر مرگ من! خب معلومه الان باید چی کار کنی دیگه.
– من نمی فهمم منظورت رو. ببین این به من اس ام اس داده فردا باید ببینمت حتما!
– بگو گذاشتم برات!
– هان؟
– شبنــــــم خنگ شدی؟ خب بهش بگو کار دارم نمی تونم بیام. اصلا تو با من چی کار داری؟
– وا! من این قدر تو سرم زدم ارقلبان برگرده، حالا که برگشته براش طاقچه بالا بذارم؟
– خب واسه همین می گم خنگی دیگه. تو اگه الان جوابش و بدی و خیلی راحت هم باهاش قرار بذاری، براش تبدیل میشی به یه آدم راحت الوصول؛ ولی اگه برای راضی کردن تو به آب و آتیش بزنه اون وقت قدر تو رو می دونه. آدم اگه یه چیزی رو راحت به کف دست بیاره زود هم از کف دستش می ده. براش هم اهمیتی نداره. ولی اگه به سختی به کف دستش بیاره اون وقت برای نگه داشتنش از جون مایه می ذاره.
یه کم خاموشی کرد و بعدش اظهار کرد:
– آره حق با توئه. باشه همین و می گم.
– باریکلا برو ببینم چی کار می کنی. ولی خودمونیما، این پسرخاله تو هم عجیب سفته ها! بعد از هفت ماه تازه خودش و یه ذره ول کرد.
– بد چیزیه. بدجور مغروره.
– تو هم غرورش و گرفتی که راضی شد مجدداً بیاد جلو.
– ترسا خیلی ازت ممنونم.
– خب دیگه برو. واژه های عجیب غریب هم به کار نبر. من عادت کردم از تو و بنفشه فقط فحش بشنوم.
غش غش خندید و گفت:
– از بس دوستت داریم خره.
– آره معلومه. برو جواب اس ام اسش و بده دیر شد.
– باشه، باشه، فعلا خداحافظ.
– خداحافظ.
داشتم به شامگاهنم هم حسودی می کردم. اونم به محبتش رسید. خوش به حالش! کاش منم می تونستم آرتان و واسه همیشه داشته باشم.
صوتی آرتان منو از توی فکر بیرون کشید:
– مشاوره می دی به دوستات؟
نگاش کردم و اضافه کردم:
– ایرادی داره؟!
– نه، راحت باش. ولی یه چیزی نگو که بعد برات دردسر بشه.
– نخیر حواسم هست.
– انشاا… .
ماشین و جلوی در پارک کرد و دوتایی پیاده شدیم. از فردا دوباره زندگی یکنواخت و خسته کننده من شروع می شد. کلاس زبانمم پنج روزگار اول عید تعطیل بود و باید از صبح تا شامگاه فقط درس می خوندم. حالا خوبه همه اش و یه بار خونده بودم و فقط داشتم یه جورایی دوره می کردم. ولی کمکای آرتان فوق العاده بود! نکاتی رو بهم می بیان کرد که واقعا ریز و خیلی خیلی مهم بودن. خودم می دونستم اگه تا دم کنکور همین جور ادامه بدم یه چیزی می شم. ولی قبول شدنم بدون داشتن آرتان چه فایده ای داشت؟ ترجیح می دادم برم که دیگه هیچ کدوم از جاهایی که منو یاد آرتان می انداختن رو نبینم. دوتایی سوار آسانسور شدیم و رفتیم بالا. آرتان خمیازه می کشید و معلوم بود خسته است. تا حرکت کردیم توی خونه، بدون این که کلمه ای حرف به من بزنه سرش و زیر انداخت و حرکت کرد توی اتاقش. در اتاق و هم بست. شونه ای بالا انداختم و منم راهی شدم توی اتاقم. ترجیح می دادم بخوابم. لباسام و عوض کردم. نگاهی به عکسام انداختم و رفتم توی تختم. خیلی خسته بودم. این قدر که دیگه جونی برای اندیشیدن نداشتم. دیدهام و بستم و به خواب فرو رفتم.
***
– چه عید مسخره ای!
این جمله رو به خودم با صوتی بلند اضافه کردم. بعد از روزگار اول که حرکت کردم مهمونی دیگه توی خونه حبس بودم. جواب تلفنای همه رو هم آرتان می داد و اجازه نمی داد هیچکس بیاد خونه مون مهمونی. حالا همه می دونستن من دارم برای کنکور می خونم ولی هیچکس از راهی شدنم خبر نداشت. آرتان روزگار به روزگار داشت بداخلاق تر می شد و دیگه از اون نرم خویی خبری نبود. همش غر می زد. به درس خوندنم ایراد می گحرکت کرد. زیاد از حد سختگیر شده بود. امروزگار روزگار دوازده فروردین بود. آرتان در کمال بی رحمی بهم اظهار کرد فردا برای سیزده بدر جایی نمی ریم. الان هم راهی شده بود توی اتاقش داشت طبق معمول قرار نبود رو گوش می کرد. منم که کارم شده بود طی کردن مسیر اتاق مطالعه ام و آشپزخونه و کف دستشویی. خسته شده بودم. قلبم می خواست داد بزنم. یازده روزگار بود که کارم شدهبود درس خوندن. دیگه مغزم کشش نداشت. عاشق شدم گریه کنم. باید از خونه می رفتم بیرون وگرنه می مردم.
قرار گرفتم روی کاناپه و بی اختیار زدم زیر گریه. حالا گریه نکن کی گریه بکن. صدام اون قدر قد بلند بود که از صدای زمزمه های آهنگ اتاق آرتان رد بشه و به گوشش برسه. یهو در اتاق آرتان باز شد و پرید بیرون. من عین روزگاری که مولینم مرده بود داشتم زار می زدم. آرتان دوید سمت من. قرار گرفت کنارم روی کاناپه.. با مضطربی اظهار کرد:
– ترسا، ترسا چی شده؟ چرا گریه می کنی؟ کسی زنگ زد؟ کسی حرفی بهت زد؟
سرم و به نشونه نفی تکون دادم. شونه هام رو تکون داد و اظهار کرد:
– پس چته؟ چته عزیزم؟ چرا داری گریه می کنی؟ حرف بزن ترســــا.
آب دهنم و قورت دادم تا هق هقم قطع بشه و بتونم بگم چه مرگمه.
– من… من حوص… حوصله ام سر حرکت کرده.
آرتان صورتم و گرفت بین دستاش و زل زد توی چشمام:
– همین؟!
بار دیگر گریه ام شدت گرفت و سرم و بردم بالا و پایین. یهو آرتان زد زیر خنده. و با لحن کش داری بیان کرد:
– عزیـــــــزم.
اظهار کرد:
– عزیزم، خسته شدی؟ درس خسته ات کرده؟ عوضش نتیجه خوبی می بینی از این خستگی. باور کن من صلاحت و می خوام.
– نمی خوام دیگه درس بخونم. یازده روزگاره پام و از خونه نذاشتم بیرون.
با همون تبسم منو از خودش جدا کرد و اظهار کرد:
– حق با توئه. یه کم زیاده روی کردیم. قول می دم برات یه برنامه خوب بچینم که خستگیت در بره و دوباره انرژیت برگرده.
داشتم نگاش می کردم که تلفن زنگ زد. آرتان از جاش کشیده شد. راهی شد سمت تلفن و جواب داد:
– الو؟
– سلام آتوسا خانوم. خیلی ممنون. شما خوبین؟ مانی خوبه؟
– بله، بله هست. گوشی خدمتتون. سلامت باشین.
گوشی رو گرفت به سمت من و بیان کرد:
– ترسا، پاشو خواهرته.
از جا کشیده شدم. اشکام و پاک کردم و گوشی و گرفتم:
– سلام.
– سلام خواهری. خوبی؟
– مرسی، تو خوبی؟ نی نی خوبه؟ مانی چطوره؟
– همه مون خوبیم. ترسا جونم فردا چی کاره این؟
سعی کردم بخندم:
– هیچ کاره.
– خب، پس برنامه خاصی ندارین؟
– نه.
– چه خوب! فردا همه باغ بابای مانی دعوتیم. باید شما هم بیاین، خوش می گذره.
با ذوق بیان کردم:
– باغ بابای مانی؟!
عاشقش بودم. پارسال هم برای سیزده بدر حرکت کردیم اون جا و حسابی خوش گذشت. باغ زیبای بود. آتوسا اظهار کرد:
– آره، می دونستم دوسش داری، برای همینم زنگ زدم بهت. ولی یه کار دیگه هم باید بکنی.
– چی؟
– اولا که من با نیما حرف زدم، اونم خوب به حرفام گوش کرد و بعدم گفت همش و می دونه. گویا خود طرلان براش بیان کرده بود و برای همینم راضی نشده بوده با نیما رابطه ای داشته باشه. نیما هم در این مورد با تهمینه جون حرف زده. وقتی هم تهمینه جون خواسته مخالفت کنه، نیما بیان کرده ببین مولین! منم قلبم پیش کس دیگه ایه. برام مهم نیست زنم هم یه گوشه از قلبش پیش شوهر و بچه مرحومش باشه. همین طور که بعدا از اونم می خوام کاری به یه گوشه کوچولو از قلب من نداشته باشه. منم دیگه پسر کاملی نمی تونم برای یه دختر باشم و خلاصه این قدر تو گوشش خونده که راضی شده. حالا تهمینه جون ازم خواسته به تو بگم بی زحمت خاله آرتان و هم دعوت کنی باغ.
آه کشیدم. آرتان گفته بود سیزده به در نمی ریم.
آرتان وقتی قیافه پکر منو دید، با دستش اشاره کرد چی شده؟ جلوی دهنی گوشی رو گحرکت کردم و بیان کردم:
– آتوسا میگه فردا بریم باغ بابای مانی. برای سیزده بدر، ولی تو که…
پرید وسط حرفم و گفت:
– دوست داری بری؟
با تعجب گفتم:
– هان؟
از قیافه من خنده اش گراهی شد و بیان کرد:
– میگم دوست داری بری؟!
– معلومه که دوست دارم، از خدامه!
– پس می ریم.
عاشق شدم از سرخوشی بمیرم. زودی به آتوسا اضافه کردم :
– باشه آتوسا میایم. به اونا هم زنگ می زنم اگه برنامه ای نداشتن میگم با ما بیان.
– اوکی، پس گوشی و بده دست آرتان تا با مانی هماهنگ کنه.
گوشی رو پرت کردم سمت آرتان و بیان کرد:
– مانیه.
آرتان گوشی و گراهی شد و مشغول صحبت با مانی شد. دیگه کف دست خودم نبود. باید یه جوری شادیم و خالی می کردم. ای خدا الهی قربونت برم که نذاشتی زیاد غصه بخورم. پریدم سمت ضبط و روشنش کردم. یه آهنگ شاد آوردم و همون وسط شروع کردم به رقصیدن. حالا نرقص کی برقص. نگام افتاد به آرتان. با دهن باز داشت به من نگاه می کرد و در جواب مانی فقط می بیان کرد:
– باشه… نه… آره… حتما.
خنده ام گحرکت کرد. توی گوشم اضافه کرد:
– همیشه وقتی خیلی مسرور میشی این جوری می رقصی؟
سعی کردم عادی باشم. گفتم:
– آره، همیشه.
– کیا این عکس العمل تو رو دیدن تا حالا؟
باز داشت عجیب غریب می شد. با خنده گفتم:
– شامگاهنم، بنفشه، آتوسا، عزیز…
پرید وسط حرفم و گفت:
– توی مردا…
بدجنس می تمایل داشت از زیر زبون من حرف بکشه. خاک بر سر من که بلد نبودم دروغ بگم. بیان کردم:
– بابام، مانی، بابای مانی، نیما…
. این چش شده بود؟! همون جا سر جام ایستادم و با کف دست بدنم و نوازش کردم. خیلی دردم گحرکت کرده بود. دوباره انرژی گرفته بودم برای درس خوندن. فکر فردا ذوق زده ام می کرد؛ اون قدر که عکس العمل آرتان برام کمرنگ می شد.
ساعت هفت صبح از صوتی آنشرلی پریدم بالا. گوشی رو برداشتم با غیض صداش و خفه کردم و اضافه کردم:
– من غلط کردم اظهار کردم می خوام برم سیزده بدر.
میل داشتم بار دیگر بخوابم ولی دیگه خوابمم نمی برد. بلند شدم نشستم. لجم گحرکت کرده بود. رفتم از اتاق بیرون. صوتی آب می یومد. فکر کنم آرتان حموم بود. راهی شدم توی کف دستشویی و بعدش بساط صبحانه رو آماده کردم. داشتم توی سبد مخصوص پیک نیک وسایل مورد نیازمون رو می ذاشتم که آرتان اومد توی آشپزخونه و با قیافه ای داغون اضافه کرد:
– بیدار شدی؟
– پَ نَ پَ…
اومد وسط حرفم و با خنده اضافه کرد:
– خیلی خب، فهمیدم سوالم بی مورد بود. حاضری؟
– ساعت چند قرار داریم؟ نه، من حاضر نیستم.
– ساعت هشت. میان این جا با هم می ریم. بدو حاضر شو.
تند شتابزده صبحانه ام رو خوردم و رفتم توی اتاقم. یه تی شرت تنگ مشکی با یه شلوار جین سورمه ای پوشیدم. مانتوی سفیدم و هم تنم کردم و روسری سفید و سورمه ایم و کشیدم روی سرم. دیدهام و سرمه زدم و از خیر بقیه اش گذشتم. می دونستم نیما هم هست. نمی تمایل داشتم آرتان حساس بشه. نیما؟! وای خاک تو سرم. طرلان و یادم حرکت کرد بگم! کیفم و برداشتم رفتم بیرون و نالیدم:
– آرتـــــان؟
آرتان هم حاضر و آماده از اتاقش اومد بیرون. یه شلوار گرمکن مشکی تنش بود با یه تی شرت مشکی. قربونش برم که این قدر خوش تیپ بود. نگاهی به سرتاپای من انداخت و گفت:
– بله،. چیزی شده؟
– یه چیزی یادم راهی شد.
– چی؟
باید به آرتان می گفتم؟! جهنم و ضرر.
– آرتان، دیروزگار آتوسا بهم اظهار کرد خونواده خاله ات رو هم دعوت کنم، ولی یادم رفت! حالا فکر می کنن از عمد ناضافه کردم.
سبد پیک نیک و از روی اوپن برداشت و اضافه کرد:
– مانی هم به من گفت. خودم دیروز بهشون اضافه کردم. میان.
– ای وای مرســــــی. داشتم سکته می کردما.
یه دفعه دم در وایساد. برگشت به طرفم و اضافه کرد:
– برای این چیزای مسخره سکته کنی؟ بار آخرت بود از این حرفا زدیا.
چنان اخماش در هم شده بود که ترسیدم و بیان کردم:
– باشه.
امروزگار از اون روزایی بود که آرتان اخلاق نداشت و بد اخلاق شده بود. خدایا خودم و به خودت می سپارم با این خوش اخلاق. وسایل رو که گذاشتیم توی ماشین، مانی اینا و خاله اش اینا هم اومدن و همه با هم جاده افتادیم سمت باغ مانی اینا.
تمام طول مسیر خودم و زده بودم به خواب. حقیقتا حوصله اخلاق گند آرتان رو نداشتم. با توقف ماشین دیده باز کردم و متوجه شدم جلوی در باغ ایستادیم و منتظریم در باز بشه. صاف نشستم و کش و قوسی به بدنم دادم. آرتان عینکش و از نگاهاش برداشت گذاشت روی موهاش و اضافه کرد:
– ساعت خواب.
– خیلی خسته بودم.
– آره مشخص بود.
همون موقع در توسط نیما باز شد و آرتان با دیدن نیما پوفی کرد و پاش و فشار داد روی گاز. نیما برامون کف دست تکون داد و من با سرخوشی جوابش و دادم. ولی آرتان به تکون دادن سر اکتفا کرد که باعث شد نگاه نیما بدجنس بشه. خبر نداشت کهدیگه نیما به من فکر نمی کنه و الان هم که اومده استقبال، قلبیلش فقط و فقط طرلانه. همه دنبال هم از جاده شنی گذشتیم. یه جاده شنی طولانی که از بین یه عالمه درخت پر شکوفه می گذشت و بعضی از این درخت ها سایبون این جاده شده بودن و منو یاد کارتون آنشرلی می انداختن. لبخندی زدم و گفتم:
– چقدر دلنشینـــــه!
آرتان نفس عمیقی کشید و اضافه کرد:
– آره، قشنگه. ولی از همین الان می دونم که امروز اصلا به من خوش نمی گذره.
ماشین جلوی ساختمون وسط باغ متوقف شد. آوای شر شر آب به وضوح شنیده می شد. پشت ساختمون یه آبشار مصنوعی بود که صدا از اون جا می یومد. می دونستم که اون پشت یه بهشت مجسم وجود داره. زل زدم توی دیدهاش و گفتم:
– بهت خوش می گذره اگه همه چیز و به خودت سخت نگیری.
ای نو اضافه کردم و پریدم پایین. همه داشتن از ماشینا پیاده می شدن. آتوسا توپ والیبال مانی رو پرت کرد طرفم و اضافه کرد:
– بگیرش ترسا.
توپ رو توی هوای قاپیدم. خود آتوسا نمی تونست ورجه وورجه کنه، برای همین رو به نیما که داشت نگام می کرد گفتم:
– وایسا نیما.
و توپ رو براش انداختم. سریع اومد جلوم و زد زیر توپ. والیبالمون شروع شد. جفتمون در حد عالی بازی می کردیم و شاید ساعت ها هم می تونستیم توپ رو مهار کنیم که روی زمین نیفته. چند پاس بیشتر به هم نداده بودیم که یهو توپ از بالای سر من وقتی که پریدم بالا تا بزنم زیرش ناپدید شد. با تعجب برگشتم عقب و آرتان رو دیدم که با خشم توپ رو پرت کرد اون طرف و اضافه کرد:
– این بچه بازی ها رو بذار برای بعد. فعلا بیا وسایل رو ببریم داخل. یه سلامی هم بکنیم، زشته!
سری تکون دادم و به نیما اضافه کردم:
– باشه واسه بعد.
ولی نیما فقط خندید و سرش و تکون داد. با تهمینه جون و بابای مانی و نیما سلام احوالپرسی کردیم. مانیا هم بود. دختره نکبت افاده ای! فقط به یه سلام خشک و خالی بسنده کردم. ولی آرتان حسابی گرم باهاش سلام و احوالپرسی کرد که لجم و در آورد و وقتی می تمایل داشتیم بریم تو از عمد وقتی کفشش و در آورد، پام و گذاشتم روی پاش. چون من با کفش بودم و اون بدون کفش، دردش گحرکت کرد، ولی به روی خودش نیاورد و فقط گفت:
– خانومم حواست و جمع کن. پای منو انگار ندیدی.
بازم توی جمع بودیم و محبت آرتان قلمبه شده بود. با تبسمی زورکی اظهار کردم:
– اوا ببخشید.
خم شدم بند کفشام و باز کنم که صوتی بوق اومد. برگشتم ببینم کیه، که دیدیم بابا و عزیزن با پدر جون و نیلی جون. به به، پس جمعمون جمع بود! بار دیگر سلام و احوالپرسی ها از سر گرفته شد و وسایل اون ها هم به داخل منتقل شد. داشتم از توی صندوق عقب ماشین بابا بساط قلیونش رو در می آوردم که صوتی بوق دوباره نگاهم رو به سمت جاده کشید. ای بابا!
این بار سه تا ماشین دیگه بودن. یه ماشین پر از دختر و دو تا ماشین پر از پسر. دوستای نیما بودن! چه خبر بود! همه ریختن پایین و با این که کسی، کسی رو نمی شناخت همه با هم مشغول بگو بخند و سلام احوالپرسی شدیم. آرتان کنار گوشم غرید:
– پارتی می خواد راه بندازه توی این باغ؟
– من چه می دونم؟ تازه مگه بده؟ هر چی شلوغ تر باشه بیشتر خوش می گذره.
آرتان وسایل رو از کف دست من گرفت و در گوشم دوباره گفت:
– ترسا، یه لحظه هم از من فاصله نمی گیری.
– بیخیال آرتان! گانگستر که نیستن.
– همین که اظهار کردم. می دونی که حرفم یه کلامه.
فقط نگاش کردم. همه حرکت کردیم داخل ساختمون و قرار گرفتیم به میوه خوردن و تخمه شکستن. پسرهای جمع قلیون درست کردن و جلو هر سه نفر یه قلیون گذاشتن. جلوی من و آرتان و مانی هم یه دونه گذاشتن. آرتان سریع هلش داد طرف مانی و گفت:
– ما اهلش نیستیم داداش. خودت زحمتش رو بکش.
اعتراض کردم:
– اِ، آرتان من می خوام.
چپ چپ نگام کرد و گفت:
– چند بار بگم از دود بدم میاد؟
– تو بدت میاد من که بدم نمیاد.
– ترسا؟.
همچین صوتم کرد که لال شدم. چی می اظهار کردم؟ یه کلمه دیگه اعتراض می کردم کف دست منو می گرفت و برم می گردوند. سیزده بدرم زهرمارم می شد. وقتی میوه و تخمه و قلیون تموم شد همه کشیده شدن که بریم بیرون بازی. من اول از همه پریدم بیرون و منتظر بقیه شدم. به دو کف دسته تقسیم شدیم و قرار شد وسطی بازی کنیم. آرتان کنار کشید و ترجیح داد فقط نگاه کنه. من و طرلان توی گروه مانی افتادیم و نیما توی تیم مقابل بود. ما وسط ایستادیم و بازی شروع شد. همه پسرا سعی داشتن منو بزنن و منم حسابی تر و فرز چنان جا خالی می دادم که همشون مبهوت شده بودن. همه خوردن جز من و طرلان. طرلان زبر و زرنگ نبود ولی از خوش شانسیش بود که هنوز وسط بازی بود. توپ و دادن به نیما که ترتیب یکی از ما دو تا رو بده. نیما یه نگاه به من کرد یکی به طرلان، تبسم موذیانه ای به من زد و با لحن خاصی اظهار کرد:
– طرلان؟
طرلان هم با تعجب نگاش کرد و اضافه کرد:
– بله؟
ولی همین حواس پرتی طرلان برای نیما کافی بود تا با بدجنسی توپ رو بزنه به پاش و طرلان مهلت جا خالی دادن پیدا نکنه. فریاد هـــــورای همه قد بلند شد. طرلان چپ چپی به نیما نگاه کرد و راهی شد بیرون.
حالا من مونده بودم بین یه گروه که از قضا شش تا پسر بودن و یه دختر. همشونم خیلی بد نگام می کردن. اولین ضربه به سمتم روانه شد که جا خالی دادم. توپ افتاد دست نیما مجدداً. توپ رو خیلی نرم انداخت به سمتم، منم خیلی راحت از روش پریدم. صوتی فریاد همه قد بلند شد:
– اِ؟ نیما این چه وضع زدنه؟
– مگه می خوای نازش کنی؟!
– دیگه توپ رو به نیما ندین. ده تا ضربه که بیشتر نداریم، دوتاش رفته تا حالا.
همه داشتن داد و فریاد می کردن که یهو آرتان اومد وسط. راهی شد توی تیم حریف و گفت:
– توپ رو بدین به من.
داشتم با تعجب نگاش می کردم. نیما با خنده اظهار کرد:
– آرتان خان نظرتون عوض شد؟
– نه، می خوام نشونتون بدم این زبل منو چطوری باید زد.
توپ رو دادن به آرتان. روبروم ایستاد. فریاد تشویق هم گروهی هام داشت گوشام و کر می کرد. آرتان توپ رو چند بار زد روی زمین و گراهی شد. زل زده بود توی چشمام. منم توی چشمای اون. خیز گحرکت کرد. توپ رو برد عقب و با یه حرکت سریع پرتش کرد. اومدم بچرخم که از پشت کمرم رد بشه، ولی چرخیدن همان و فرود اومدن توپ توی شکمم همان. دردم گراهی شد. شکمم و و گرفتم و گفتم:
– آخ.
آوای هوار هوارشون بلند شده بود و داشتن بالا و پایین می پریدن؛ ولی آرتان اومد به سمت من. نمی میل داشتم نگاش کنم. نه به نیما که اصلا قلبش نیومد منو بزنه، نه به آرتان که با اون شدت توپ رو زد توی شکمم. با اخم نگاش کردم و راه افتادم به سمت بیرون از زمین. کسی حواسش به من نبود. آرتان با سرعت خودش و به من رسوند.. با آزردهی اضافه کرد:
– خوبی؟!
غریدم:
– برات مهمه؟ می میل داشتی محکم تر بزنی. چیه؟ می خواستی بگی می تونی منو بزنی؟ می خواستی دخترا تشویقت کنن؟!
آروم بیان کرد:
– قصدم این نبود.
– پس قصدت چی بود؟
انگار فهمید یه دردی توی جونم افتاده. لبخندی گوشه لبش پدیدار شد و گفت:
– دوست نداشتم و تک تنها بین شش تا پسر ورجه وورجه کنی. دوست نداشتم اونا بزننت. خواستم زودتر از اون زمین کوفتی بکشمت بیرون. همین!
فقط نگاش کردم. چه استقلبالایی داشت برای خودش.
– خیلی محکم زدم؟!
سرم و تکون دادم و گفتم:
– نه خیلی، ولی دردم گراهی شد.
…
قرار گرفتم کنار آتوسا و نفس عمیقی کشیدم. آتوسا نگام کرد و بیان کرد:
– چرا سرخ شدی؟!
– از بس دویدم خسته شدم.
– بازیت حرف نداشت آبجی کوچیکه، ولی خوشم میاد می بینم هر چی هم زبل باشی شوهرت از تو زبل خان تره.
غش غش خندید. منم خنده ام گراهی شد و دلم برای آرتانم لرزید. چقدر خوب بود که توی همه چی اون از من سرتر بود. این بهم لذت می داد. بهم احساس غرور و اطمینان می داد، ولی چه فایده اون که مال من نبود! آرتان هم برگشت. تبسم رو لباش بود. مطمئنم فهمیده بود من روی شکمم در حد مرگ حساسم! نشست کنار بابا و مشغول صحبت با بابا شد. وقتی کنار آتوسا بودم خیالش از بابت من راحت بود. بعد از این که بازی بچه ها تموم شد، هر کس به سمتی راهی شد ولی بیشتر پسرها جمع شدن تا جوجه معروف سیزده بدر رو درست کنن. آرتان هم به جمعشون پیوست. دراز کشیدم روی صنقلبی. از این مقلب صنقلبی ها بود که کنار استخرا می ذارن، میشه روش دراز کشید. با کلاسیم دیگه. چه کنیم؟ کلاه حصیری رو هم گذاشتم روی صورتم. هنوز از حرکت آرتان منگ بودم. انگار اونم همین و می میل داشت که انرژی منو بگیره و بنشونتم یه جا.
یه کم که گذشت آتوسا صوت کرد:
– ترسا؟
تو همون حالت بیان کردم :
– هان؟
کلاه و از روی صورتم کشید و گفت:
– بشین می خوام باهات حرف بزنم.
یه کم خودم و کشیدم بالا و بیان کردم:
– بگو.
– این طرلان خیلی نازه ها.
نگاهی به طرلان که کنار مولینش نشسته بود کردم و گفتم:
– آره خیلی.
– به نیما میاد.
– واقعا!
– راستش نیما هر چی باهاش حرف می زنه زیر بار نمی ره.
– خب، معلومه! نمی تونه گذشته اش رو نادیده بگیره.
– می شه آرتان باهاش حرف بزنه؟!
– که چی؟!
– آخه حرف آرتان و خیلی قبول داره. تو بهش بگو در مورد نیما باهاش حرف بزنه راضیش کنه. به خدا که این دو تا زوج محشری می شن.
– نیما که چیزی به من ناضافه کرده.
– نمی دونم چرا به تو نمیگه ولی به من میگه.
– مطمئنه که می خواد با طرلان ازدواج کنه؟
– آره بابا. از نگاهاش که پیداست. هر وقت طرلان و می بینه چشاش پروژکتور می شه. بعدشم چند بار اون موقع تا حالا دیدم که اجازه نمی ده هیچ کدوم از دوستاش به طرلان حتی نزدیک بشن.
– ولین از عشق.
– محبت نیست! آدم فقط یه بار عاشق میشه، این دلبسته شدنه.
– و از دلدادگی زیبا تره.
– تو، عاشق آرتانی؟
نگاهام و بستم و بدون رودربایسی گفتم:
– می میرم براش.
دروغ چرا؟ آتوسا که از چیزی خبر نداشت. بذار حداقل اون بدونه. خندید و اظهار کرد:
– هیچ فکر نمی کردم خواهرم یه روزگاری عاشق یه مرد بشه. از بس همیشه باهاشون بد بودی.
– چون همیشه فکر می کردم مردا دیو دو سرن. خوبی ازشون ندیده بودم.
– آرتان خوبه؟
– ماهه، خوب براش کمه.
کف دستم و گراهی شد توی دستش و اظهار کرد:
– خداروشکر که آبجی کوچیکم خوشبخت شد.
اشک توی دیدهام جمع شد. چه خوشامگاهختی؟ آتوسا تو از چیزی خبر نداری. نمی دونی قلبم پر از درده. بعد از این که از این جا برم، بدبخت ترین آدم دنیا می شم. من بدون آرتان هیچی نیستم آتوسا، هیچی! ولی لال شدم. چی می تونستم بگم؟! همون بهتر که کسی از بدبختی من خبر نداشته باشه. آرتان با سیخی به کف دست به ما نزدیک شد و گفت:
– به به، دو تا خواهر دارین با هم توطئه می چینین؟
با لبخند گفتم:
– آره، داریم نقشه قتل تو و مانی رو طراحی می کنیم که از دستتون راحت بشیم.
خندید و اظهار کرد:
– شما همین جوری ما رو کشتین، دیگه نیازی به نقشه نیست.
به دنبال این حرف تکه بالی از سیخش جدا کرد و گحرکت کرد سمت من. گحرکت کردم و گفتم:
– ممنون. باز سیزده به در شد و بال دزدی پسرا شروع شد؟
با تبسم یه تیکه هم داد کف دست آتوسا و گفت:
– چی کار کنیم دیگه؟ باید یه جوری این شکمای گرسنه رو سیر کنیم.
آتوسا خندید و من فقط نگاش کردم. چقدر برام کاراش زیبا بود. این که یه سیخ بال برای من و آتوسا آورده و داره عین نی نی ها تیکه تیکه می کنه می ده کف دستمون. چقدر محبت های آرتان و عاشق شدم. سه تا بالی که به سیخ آویزون بود رو تموم و کمال داد به ما دو تا و ما هم میون شوخی و خنده خوردیم. خودش یه تیکه هم نخورد. اظهار کردم:
– پس خودت؟
– من سر سفره می خورم.
– اُ، زرنگ خان! می میل داشتی ما رو سیر کنی خودت بیشتر بخوری؟
خندید و گفت:
– نه، شما اون جا هم باید بخورین. آتوسا خانوم که بدنش الان نیاز داره، تو هم به خاطر این که خیلی انرژی صرف درس خوندن می کنی باید دو برابر من بخوری.
با مارموذی اضافه کردم:
– که چاق بشم؟ بعد طلاقم بدی بگی زن چاق دوست ندارم؟
نگاهی به آتوسا کرد که به ما خیره شده بود و اضافه کرد:
– کور بشی، کچل بشی، چاق بشی، هر چی بشی مطمئن باش محاله دست از سرت بردارم عزیز قلبم. این و توی گوشت فرو کن.
این و گفت دیدهکی زد و پاشد رفت. آه کشیدم. کاش حرفاش واقعیت داشت.
آتوسا سقلمه ای زد توی پهلوم و گفت:
– چه عاشق!
تبسم تلخی تحویل آتوسا دادم و مجدداً چشمام و بستم. نمی میل داشتم دردم و از توی دیدهام بخونه. آوای پسرها که همه رو سر سفره دعوت می کردن باعث شد چشمام و باز کنم و همجاده آتوسا بریم سر سفره. آرتان اومد کنارم نشست و مشغول خوردن شدیم. زیاد اشتها نداشتم ولی آرتان مدام ازم پذیرایی می کرد و هر چی هم اعتراض می کردم به گوشش فرو نمی رفت. وادارم کرد دو تا سیخ جوجه رو کامل بخورم. داشتم می ترکیدم؛ ولی غذا خوردن آرتان اشتهام و باز می کرد. با لذت پنج تا سیخ جوجه رو خورد. اون هیکل باید هم یه جوری پر می شد. بعد از ناهار و جمع شدن سفره، همه مجدداً مشغول خنده و بزن و بکوب شدن. نیما به یکی از دوستاش بیان کرد:
– شروین بدو.
شروین با حالت خنده داری بلند شد و دوید. همه دخترا و پسرا زدن زیر خنده. نیما رفت دنبالش زد پس گردنش و بیان کرد:
– خودت و لوس نکن.
شروین هم خندید و حرکت کرد به سمت یکی از ماشینا. مونده بودم اینا منظورشون چیه؟! وقتی با گیتارش برگشت تازه فهمیدم قضیه چیه! شروین قرار گرفت وسط و همه دورش حلقه زدیم. کف دستی روی سیمای گیتارش کشید و بیان کرد:
– چی بخونم؟!
نیما:
– هر چی محبتته. فقط زیادی عاشقانه نخون که بد می شه.
– دلدادگیش به عاشقانه شه.
دخترا تایید کردن و هر کی یه چیزی گفت.
آخر سر شروین کف دستاش و بالا گحرکت کرد و گفت:
– خب بسه قال نکنین. هر چی آهنگ خزه دارین پیشنهاد می دین. خودم می دونم باید چی بخونم.
این و گفت و کف دستاش و کشید روی سیم ها. آهنگی که می زد برام آشنا بود. وقتی شروع کرد به خوندن، تازه فهمیدم آهنگ کیه.
چراغا رو خاموش کن
هوا هوای درده
دوست ندارم ببینی
دیدهی که گریه کرده
چراغا رو خاموش کن
سرگرم گریه باشم
می خوام به روم نیارم
باید ازت جدا شم
فکر نبودن تو
دنیام و می سوزونه
چراغا رو خاموش کن
نگاه و چراغ خونه
یه خورده آرومم کن
نشون نده که سردی
حالا وقت دروغه
بگو که بر می گردی
از شرم اشکای من
راهی شدی چرا یه گوشه؟
ازم خجالت نکش
چراغا که خاموشه
اگه قلبت هنوزم
باهام یه کم رفیقه
یه خورده دیرتر برو
فقط یه چند دقیقه
فکر نبودن تو
دنیام و می سوزونه
چراغا رو خاموش کن
نگاه و چراغ خونه
یه خورده آرومم کن
نشون نده که سردی
حالا وقت دروغه
بگو که بر می گردی
چه شعری هم خوند لامصب.. قربون کلامت رضا جون. آهنگت درد دل منه. یعنی میشه آرتانم پیش خودش بگه اینا حرفای قلبشه؟! وقتی آهنگ تموم شد همه جیغ و داد جاده انداختن و با هم اظهار کردن:
– بار دیگر، بار دیگر.
شروین قد بلند شد و در حالی که با ریتم کف دست بقیه قر می داد با ناز و عشوه زنونه بیان کرد:
– دیگه نگین مجدداً، مزه اش به اون یه باره.
همه خندیدن و آهنگای دیگه درمیل داشت دادن، ولی من دیگه حواسم به هیچی نبودم.. جالب بود. حتی به کف دستبند چرمی که توی کف دستاش بود حسادت می کردم. حلقه اش هم جز لاینفک دستش شده بود. هیچ وقت ندیده بودم از کف دستش درش بیاره. حلقه خودمم توی کف دستم بود. کاش این حلقه ها همیشه می موندن توی کف دستامون؛ کاش.
نگاهم افتاد به نیما. زل زده بود به من. نگاهش عین قدیما گویای خیلی حرفای درونیش بود. منم نگاش کردم. قلبم برای نیما می سوخت. کاش طرلان جای منو توی دلش بگیره. این جوری عذاب وجدان دارم. توی همین فکرا بودم که یه دفعه آرتان از پیشم بلند شد و حرکت کرد. وای خاک بر سرم! نکنه نگاه من به نیما رو دیده باشه؟! باید می رفتم دنبالش؟ برگشتم ببینم کجا راهی شده که دیدم به درخت پشت سرم تکیه داده و اخماش حسابی درهمه. باید هر چه زودتر قضیه طرلان و نیما رو بهش می بیان کردم تا از افکار واهی خلاص بشه. شروین داشت یه آهنگ دیگه می خوند. این بار شاد بود و چند تا از دخترا داشتن باهاش می رقصیدن. آرتان سر جاش وایساده بود و اصلا به دخترا نگاه هم نمی کرد. منم همونج ا که نشسته بودم کف دست می زدم و با ریتم آهنگ خودم و تکون می دادم. شروین چهار پنج تا آهنگ که خوند گیتار و انداخت اون ور و گفت:
– برین گمشین بابا. انگار اومدن کنسرت! دستم درد گرفت. برین ضبط روشن کنین قر بدین.
همه خندیدن و یکی از پسرا سیستم ماشینش و روشن کرد و یه آهنگ سرخوش گذاشت. همه از خدا تمایل داشته ریختن وسط. حالا نرقص کی برقص. خیلی قر داشتم توی کمرم. قلبم می خواست برم برقصم ولی تنهایی بهم حال نمی داد. حتما باید با یکی می رقصیدم. شبنم و بنفشه که نبودن، آتوسا هم که نمی تونست برقصه، با نیما هم که جرئت نداشتم برقصم. آرتان هم که اصلا فکر کنم بلد نبود برقصه. فقط تانگو رقصیدنش و دیده بودم که محشر بود! همون جا سر جام ایستادم و در حالی که دست می زدم با پام ضرب گحرکت کردم روی زمین. نیما با خنده از جلوم رد شد و گفت:
– چرا وایسادی؟ برو بتکون.
سریع گفتم:
– نیمایـــــی.
– جونم؟!
آرتان اومد کنارم. حتی یه لحظه نمی خواست اجازه بده من با نیما تنها باشم. بی توجه به حضورش گفتم:
– برامون تکنو می رقصی؟
خندید و اظهار کرد:
– اِ؟ اون وقت در ازاش تو چی کار می کنی؟
– هیچی، برات کف دست می زنم. سوت می زنم. جیغ می زنم.
راهی شد سمت سیستم ماشین دوستش. چند تا ترک عقب جلو کرد تا رسید به یه آهنگ تکنو. همه جیغ زدن و وسط و برای نیما خالی کردن. نیما همین طور که آستیناش و بالا می زد، اومد وایساد جلوی من:
– اینا کمه. باید عربی برقصی.
با خنده اضافه کردم:
– نیمــــــا؟
– همین که اضافه کردم.
بدک نبود! یه کم قرای توی کمرم خالی می شد. برای همینم سرم و تکون دادم و گفتم:
– باشه.
نیما حرکت کرد وسط. آرتان دستم و گحرکت کرد و با خشونت اضافه کرد:
– برو خداحافظی کن بریم.
نگام از نیما کنده شد. با تعجب نگاش کردم و گفتم:
– بریم؟ چرا؟ تازه ساعت سه شده.
– همین که گفتم. برای این که آبروریزی نشه یه بهونه جور کن بریم.
– ولی من می خوام برقصم.
از اون نگاه ترسناکاش ول کرد طرفم و گفت:
– می تونی برقصی تا ببینی چی میشه.
با لجبازی بیان کردم:
– چی می شه؟!
دندون قرچه ای کرد و اضافه کرد:
– این باغ و روی سر همه اونایی که نگات می کنن خراب می کنم، فهمیدی؟!
هنگ کردم. جونم غیرت! باید دیگه لال می شدم ولی نمی شد. پرسیدم:
– مگه بار اولمه می خوام برقصم؟!
دستم و با خشونت کشید و گفت:
– رقص معمولیت به درک، ولی نه عربی!
آهان از اون لحاظ! می دونستم اگه پا فشاری کنم آبرو برام نمی ذاره. فقط مظلومانه اضافه کردم:
– بذار حداقل نیما رو نگاه کنم.
پوزخندی زد و اضافه کرد:
– این قدر برات مهمه؟
– رقصش و دوست دارم.
کف دستم و ول کرد و گفت:
– ببین، ولی زود بیا. من می رم وسایل رو جمع کنم.
کوفتت بشه آرتان که سیزده بدرم و کوفت کردی بهم. آخه الان وقت خونه رفتنه؟ کف دست به سینه وایسادم و بقیه رقص نیما رو دیدم. دخترا داشتن براش خودکشی می کردن. پسرا هم همین طور. طرلان با لذت نگاش می کرد. رقصش که تموم شد اومد به طرفم. نفس نفس می زد. گفت:
– میری؟!
– کجا؟!
– خونه؟
با تعجب بیان کردم:
– تو از کجا فهمیدی؟!
– عزیزم، من مردم. می فهمم حال آرتان رو. می دونستم اجازه نمی ده زنش برای یه گله مرد عربی برقصه. برای همینم از عمد این حرف و زدم. الانم می خواد تو رو ببره خونه تا یه موقع وسوسه نشی. برو دنبالش. نذار حرص بخوره.
– نیما خدا بگم چی کارت کنه!
– برو، فقط بگو خوبم کنه.
با خنده از جمع فاصله گرفتم و راهی شدم سمت بابا و عزیز و نیلی جون و آتوسا و پدرجون. سریع تند اظهار کردم درس دارم و دیگه باید بریم خونه. همشون آزرده شدن ولی خب مخالفتی هم نکردن. با بقیه هم خداحافظی کردم و سوار ماشین شدم. آرتان هم خداحافظی کرد و سوار شد.
باید از کف دستش غمگین می شدم ولی نشدم. هر چیزی که اون می خواست منم می تمایل داشتم. شاید اینم یکی دیگه از جنبه های عشق بود که من، ترسا، دختر لجباز و یک دنده، این جوری رام یه مرد شده بودم. ازباغ که دور شدیم آرتان گفت:
– می تمایل داشتی جدی جدی براشون عربی برقصی؟
جوابی ندادم. خاموشیم و که دید اظهار کرد:
– چرا جواب نمیدی؟
بازم هیچی ناضافه کردم. می میل داشتم هر طور که شده این بحث و عوض کنم. حوصله داد و فریاداش و نداشتم. یهو بیان کردم:
– آرتان؟ نیما از طرلان میل داشتگاری کرده ولی طرلان زیر بار نمی ره. میشه تو باهاش حرف بزنی؟
چنان زد روی ترمز، که اگه کمربندم و نبسته بودم شوت می شدم توی شیشه. خوبه کنار جاده بودیم وگرنه له می شدیم زیر ماشینای دیگه. با تعجب نگاش کردم و خواستم چیزی بگم که اون پیش کف دستی کرد و گفت:
– چی؟!
– این قدر تعجب داشت؟ داشتی به کشتن می دادیمون.
– جدی جدی نیما می خواد با طرلان ازدواج کنه؟
– وا! حالت خوبه؟ چرا می خندی؟
– مگه… مگه نیما از تو… میل داشتگاری نکرده؟
– تمایل داشتگاری کرده بود. منم اظهار کردم نه. اونم زن می خواد. حالا از طرلان خوشش اومده.
– ولی من فکر می کردم…
حرفش و ادامه نداد. پرسیدم:
– فکر می کردی چی؟
تبسمی زد و چیزی نگفت. گفتم:
– حالا حرف می زنی باهاش؟
– آره، حتما، چرا که نه؟ نیما پسر خیلی خوبیه.
اِ! حالا شد خوب؟! آرتـــــان خدا بگم چی کارت کنه. آب زیر کاه. گفتم:
– آره، خیلی پسر گلیه.
تبسمی زد و بیان کرد:
– یه چیزی بگم نه نمی گی؟
– چی؟!
– اول بگو قبول می کنی.
– ای بابا آخه همین جوری؟
– آره، بگو.
مثل بچه های تخس شده بود. زیاد از حد شاد بود. خداروشکر که اخلاقش خوب شد. بیان کردم:
– باشه قبول.
– الان که می ریم خونه برای من عربی برقص.
جانـــــــم؟! با تعجب فقط نگاش کردم. خندید و گفت:
– اون جوری نگاهات و گرد نکن. قبول کردی دیگه.
– ولی آخه…
– ولی نداره.
چی می تونستم بگم؟ مگه می شد به آرتان بگم نه؟! حرفش و تحت هر شرایطی به کرسی می نشوند. نفسم و با صدا فرستادم بیرون و بیان کردم:
– باشه، ولی تو در ازاش چی کار می کنی؟!
منم به وقت خودش خوب بدجنس بودمــــا. سریع گفت:
– دیگه شرط و شروط نداریم. قبول کردی.
– ای بابا، من کی شرط گذاشتم؟ می گم من می رقصم، تو هم باید یه کاری بکنی.
کمی فکر کرد و سپس تبسمی زد و اظهار کرد:
– باشه.
– چی کار می کنی؟!
– سوغاتی های طلسم شده ات رو می دم. نمی دونم چرا هیچ وقت فرصت نشد بهت بدمشون.
لبخند زدم. به کل سوغاتی ها از یادم راهی شده بود. سرم و به نشونه موافقت تکون دادم. نمی دونم چرا استرس داشتم. این همه تا حالا برای همه عربی رقصیده بودم، ولی برای آرتان… یه جوری بود. تا حالا برای یه نفر تنها نرقصیده بودم. حس خوبی نداشتم. رسیدیم خونه. وسایل رو برداشتیم و رفتیم بالا. یه راست رفتم توی اتاقم. وای خدا جون عجب غلطی هم کردم! حالا چی کار کنم؟ کاش می شد بپیزیرامش. من چه جوری جلوی این برقصم؟! چاره ای نبود. داشتم فکر می کردم چی بپوشم که آرتان آوام کرد. حرکت کردم بیرون. یه بسته کف دستش بود. گرفت سمتم.
– بیا، اینم سوغاتیات. مرده و حرفش.
استرسم فراموشم شد. با ذوق نشستم روی مبل و سریع تند بسته رو باز کردم. خدای من! یه لباس دکلته قرمز رنگ خیلی کوتاه بود که یه کت حریر کوتاه روش می خورد. با جورابای ساپورت مانند کلفت مشکی که مشخصی بود برای زیرش خریده. به اضافه ست کامل لوازم آرایش. خیلی زیبا بود! با قدردانی نگاش کردم و اضافه کردم:
– ممنونم.
یه تشکر لازم بود، نبود؟! منتظر جوابش نشدم. لباس و لوازم آرایشا رو برداشتم و پریدم توی اتاقم و در اتاق و بستم. خودم و به خدا سپردم. توی ذهنم این بود که لباس مخصوص لباس عربیم و بپوشم. یه لباس قرمز لباسِ از این لباسایی بود که همش بازه، فقط یه ذره منگوله بهش آویزونه..
حرکت کردم جلوی آینه. خط چشم و برداشتم. بسم ا… اضافه کردم و کشیدم. می میل داشتم خودم و شکل زن عربا بکنم. یه کم کف دستم لرزید ولی بازم خوب بود. با دستمال دورش و صاف کردم و اون یکی دیدهم و کشیدم. وای! چه کــــــردم! بعدش ریمل، سایه، رژگونه و در آخر تیر خلاص. رژ لب .
. در اتاق و باز کردم. آرتان لباس عوض کرده بود. یه پیرهن آستین کوتاه تنش بود با یه شلوار راحتی. داد زدم:
– چشات و ببند.
برگشت به طرفم. سریع پشت در قایم شدم. گفت:
– برای چی؟
– ببند تا اضافه کردم باز کن.
– خیلی خب باشه بستم، ولی می خوام فیلمت و بگیرم.
وای فیلمم می خواست بگیره بکنه آینه دق من؟! به درک. بذار هر کاری دوست داره بکنه. من به خودم مطمئن بودم، رقصم حرف نداشت. راهی شدم بیرون. دلم شتابزده سریع می زد. آرتان دوربین به دست با پاش ضرب گراهی شده بود روی زمین. اونم استرس داشت انگار. ضبط و روشن کردم. سی دیم رو گذاشتم توی ضبط و صداش و بلند کردم. ایستادم جلوی نگاهاش. آب دهنم و قورت دادم و اظهار کردم:
– باز کن چشمات رو.
آرتان قبل از این که نگاهاش و باز کنه، دکمه دوربین رو فشار داد و سپس چشماش و آروم باز کرد. آهنگ نانسی به نرمی شروع به ضرب گراهی شدن کرد و من نرم نرم شروع کردم به رقصیدن. زل زده بودم توی چشمای آرتان. یکی از قوانین رقص عربی این بود که توی دیدهای مخاطبت نگاه کنی تا تاثیر بیشتری روش بذاری و بعد برقصی. نگاهای آرتان دیدنی شده بود. گمسرور اندازه بشقاب. دستش روی دوربین می لرزید. لرزش کف دستش این قدر زیاد بود که فکر کنم بیشتر از این که منو بگیره داشت در و دیوار رو می گحرکت کرد. تمام عکس العملاش زیر ذره بینم بود. مرتب آب دهنش رو قورت می داد و با کف دست آزادش دست می کشید توی موهاش.. حرکت کردم جلوش و از پشت سر خم شدم و اضافه کردم:
– نمی خوای شاباش بدی بهم؟
یهو آرتان از جا پرید. دوربین و پرت کرد روی مبل و شیرجه رفت سمت در. چنان دوید که پاش به پادری گیر کرد و نزدیک بود پخش زمین بشه ولی زود خودش و جمع کرد. فکر کنم دمپایی پاش کرد. در و محکم کوبید به هم و رفت.
سر جا خشک شدم. این چرا همچین کرد؟!. دوربین و برداشتم و دکمه قطع رو فشار داد. چه فیلمی هم گرفت از من. گذاشتمش داخل کیفش و بردم گذاشتم توی اتاقش. حرکت کردم توی اتاقم. لباس و درآوردم و پرت کردم توی کمدم. زیر لب غر غر کردم:
– خودت اصرار کردی برات برقصم. این چه برخوردی بود آخه؟ حداقل یه تعریف خشک و خالی ازم می کردی قلبم نمی سوخت.
بیشتر از این که دلخور باشم نگرانش بودم. با بد وضعی زد از خونه بیرون. یه پیرهن آستین کوتاه، یه شلوار راحتی، یه جفت دمپایی رو فرشی، دکمه های باز. کجا رفت آخه؟ ساعت پنج بود. یه کف دست لباس راحتی تنم کردم و نشستم پای تلویزیون. حال درس خوندن نداشتم. دعا دعا می کردم زود بیاد. کجا راهی شده بود؟! بی اختیار تلفن رو برداشتم و زنگ زدم روی گوشیش، ولی هر چی بوق خورد جواب نداد. زدم تو سر خودم و اضافه کردم:
– خاک بر سرت، این با این وضع که رفت بیرون گوشی کی وقت کرد با خودش ببره؟ حتما گوشیش توی اتاقشه.
بیخیال تلفن شدم. تلوزیون فیلم سینمایی داشت. جای گرفتم به خیره شدن بلکه وقت بره جلو و آرتان برگرده.
ساعت نه شامگاه بود ولی هیچ خبری ازش نبود. خدایا باید چی کار می کردم؟ حرکت کردم توی اتاقش. موبایلش روی میز بود. با پام کوبیدم توی در و اظهار کردم:
– لعنتی، حالا من چه خاکی تو سرم کنم؟
صلاح نمی دونستم به کسی زنگ بزنم. الکی نگران می شدن، کاری هم از کسی بر نمی یومد. اومدم از اتاقش بیرون و رفتم توی اتاق خودم. در اتاق و بستم و ولو شدم روی تخت. با این که خیلی مضطرب بودم ولی خسته هم بودم. اصلا نفهمیدم چی شد که خوابم برد.
گلوم می سوخت. خیلی تشنه بودم. گرمم بود شدید. دیدهام و باز کردم و کف دست کشیدم روی عسلی کنار تخت. لعنتی! لیوان آب خالی بود. همش و خورده بودم. حال نداشتم پاشم برم توی آشپزخونه، ولی باید کشیده می شدم هم لباسم و عوض می کردم، هم می راهی شدم آب می خوردم وگرنه خوابم نمی برد. کشیده شدم. چراغ و روشن نکردم زیرا نورش نگاهم و اذیت می کرد. راهی شدم سر کشوی لباسام. اصلا نمی دیدم دارم چی می پوشم. بلوز شلوارم و در آوردم پرت کردم یه گوشه و اون و پوشیدم. آخی خنک شدم! نشستم لب تخت. گوشیم و از زیر بالش در آوردم و نگاهی به ساعتش انداختم. ساعت دو بود. یهو سیخ شدم سر جام. آرتان! شقیقه هام و مالیدم و فکر کردم تا یادم بیاد کی خوابیدم. ساعت نه بود فکر کنم. از جا پریدم و راهی شدم بیرون. دویدم پشت در اتاق آرتان. در اتاقش بسته بود. پس اومده بود! چون مطمئنم در اتاقش و باز گذاشته بودم.. خیالم راحت شد. آهی کشیدم و از در فاصله گرفتم.
داشتم می رفتم سمت آشپزخونه که نگام افتاد به میز وسط سالن. دوربین فیلمبرداری روش بود. با تعجب حرکت کردم سمت دوربین و نگاش کردم. پس آرتان نه تنها اومده بود، بلکه نشسته بوده این جا به فیلم خیره شدن! خدا می دونه چند بار فیلم منو نگاه کرده! تبسم زدم. دوربین رو گذاشتم سر جاش و حرکت کردم توی آشپزخونه. پاهای برهنه ام روی سرامیکا حس خوبی رو بهم منتقل نمی کرد. داشتم مور مور می شدم. دمپایی هام و هم نمی دونم کجا کنده بودم که توی دسترسم نبودن. راهی شدم سر یخچال. بطری رو گذاشتم دم دهنم و به فکر فرو رفتم. چقدر قلبم می میل داشت برم یه سر به ارتان بزنم. سالم بود؟ نکنه بلایی سرش اومده باشه؟ می دونم واسه چی از خونه راهی شد بیرون… ولی آخه چرا راهی شد؟! دلیلی نداشت بره. من تو حسرت اون، اون شاید توی تب من. پس فرار برای چی؟ شاید به خاطر قراری که با هم داشتیم؛ ولی خیلی وقته که انگار دیگه هیچی روی قرار پیش نمی ره. نه احساس من به اون، نه دخالت هایی که توی کارای هم می کردیم، نه غیرت اون، نه حسادت من. هیچی سر جاش نبود. پس چرا این یکی باید سر جاش باشه؟
– به منم بده.
جیغ کشیدم و شیشه از دستم افتاد روی زمین. برگشتم. آرتان پشت سرم به اوپن تکیه داده بود. با دیدن حالت من دستاش و آورد بالا و سریع گفت:
– نترس ترسا. نترس منم.
چراغ و روشن کرد. دستم و گرفتم جلوی دیدهام. انگار داشتم کور می شدم. رنگم پریده بود فکر کنم. حالا خوبه آرایشم هنوز روی صورتم بود وگرنه آرتان هم با دیدن من یاد روح می افتاد و پا به فرار می گذاشت. کم کم نگاهام به نور عادت کرد و کف دستم و آوردم پایین. آرتان با نگاهای گخوشحال شده خیره شده بود به من. نگاهی به خودم کردم. وای خدای من!. آب دهنم و قورت دادم و اومدم پا به فرار بذارم که سریع اضافه کرد:
– نـــــه. دمپایی پات نیست خرده شیشه میره توی پات.
سر جام وایسادم. راست می گفت. تنها جای امن فعلا همون جایی بود که توش قرار داشتم. سریع از آشپزخونه حرکت کرد بیرون. لحظاتی بعد دمپایی پوشیده برگشت. اندیشیدم حرکت کرده برای من دمپایی بیاره. اومد طرفم. وارد اتاق که شد ایستاد. نگاهام و باز کردم تا ببینم برای چی ایستاده. مات مونده بود روی عکسا. یکی یکی همه رو از نظر رد می کرد، ولی عصبی نبود. دیگه نمی تمایل داشت داد بزنه. نمی تمایل داشت عکسا رو جمع کنه. اتاق تاریک بود و آرتان توی تاریک روشن اتاق فقط یه هاله ای از عکسا رو می دید. نگاهش روی همون عکس من یه کم بیشتر توقف کرد. چند لحظه ای که گذشت آهی کشید و بالاخره حرکت کرد طرف تخت خواب. منو خوابوند روی تخت و زل زد توی دیدهام. آب دهنش و قورت داد و اضافه کرد:
– خوبی؟
این قدر شوکه بودم که هیچی نبیان کردم. فقط سرم و تکون دادم. آرتان آباژور کنار تخت رو روشن کرد و گفت:
– با این لباس که تو پوشیدی و اون مقلب خورد شدن شیشه جلوی پات، ممکنه زخمی شده باشی. شیشه ها پاشیده شد به سمت بالا.
. صدای آرتان ناله مانند کشیده شد:
– چطور می گی خوبم؟! پات از چند جا بریده.
این صوتی غمگین به خاطر من بود؟! سریع راهی شد از اتاق بیرون و لحظاتی بعد با شیشه ای الکل و یه موچین و تکه ای پنبه برگشت. پاهام و کامل دراز کرد و قرار گرفت لب تخت. با موچین خورده شیشه ها رو کشید بیرون. تازه پام داشت می سوخت، ولی شدتش زیاد نبود. کارش که تموم شد پنبه رو الکلی کرد. زل زد توی دیدهام و گفت:
– ممکنه یه کم بسوزه.
هیچی نمی فهمیدم. فقط سرم و تکون دادم. همین که پنبه رو گذاشت روی پام، جیغم کشیده شد و از زور درد اشک از دیدهام زد بیرون. انگار داشتم می مردم. آرتان با کلافگی کف دستش و آورد بالا. گحرکت کرد جلوی دهنم و بیان کرد:
– هر وقت دردت زیاد شد کف دست منو گاز بگیر.
میون گریه دستش و پس زدم و بیان کردم:
– چی می گی دیوونه؟! من این کار و نمی کنم.
آرتان اخم کرد. پنبه رو دوباره الکلی کرد و کشید روی اون پام. جیغم که قد بلند شد آرتان با یه حرکت گوشه دستش و کرد توی دهنم و منم بی اراده با تموم توانم گازش گحرکت کردم که باعث شد دهنم طعم خون بگیره. لعنتی! سریع کف دستش و در آوردم. آرتان مشغول جمع آوری وسایلش شد و بیان کرد:
– حالا دیگه ضد عفونی شد. دردش تا چند لحظه دیگه کامل از بین میره.
اشکام و پاک کردم و اظهار کردم:
– آرتان ببخشید. نمی خواستم…
وسایل رو گذاشت روی عسلی. بیان کرد:
– هیـــــش، این جوری درد منم کمتر شد.
. زمزمه وار اظهار کرد:
– منو ببخش.
ببخشم؟! من؟! آره، باید تو رو به خودم ببخشم. چرا فکر می کنی من غمگین می شم آرتان؟! من از خدامه.
یهو گوشیم زنگ زد. سرم و چرخوندم سمت گوشی. بنفشه بود. از این کرمای شبونه زیاد می ریخت. می دونستم فقط آزار داره. آرتان گوشی رو برداشت. یه دفعه آوای خرد شدن چیزی اومد و صدای گوشیم قطع شد. لای پلکم رو به سختی باز کردم. گوشیم و زده بود توی دیوار. مهم نبود.
لنگ ظهر بود که نگاه باز کردم. اصلا موقعیت خودم و به یاد نداشتم. سرم و به چپ و راست چرخوندم. روی تخت خودم خواب بودم. چرا گوشیم ساعت شش زنگ نزد؟! من درس داشتم.
از یادآوری دیشب تبسم نشست روی لبم. آرتان فوق العاده بود. درست همون طوری که تصور می کردم، اما… ولی با این که دیشامگاه یکی از بهترین خاطرات عمرم شد یه چیزی کم داشت. دلدادگی… من عاشق آرتان بودم. اما اون چی؟! حتی یه بار هم به من ناضافه کرد دوستم داره. نبیان کرد که منو برای همیشه می خواد. حس می کردم شدم عروسک خیمه شامگاه بازیش. این خیلی برام سخت بود. حس می کردم همه چی با این کار تموم می شه. آرتان اعتراف می کنه که دوستم داره، ولی همچین کاری نکرد. همه چیز اون طور شد که اون می تمایل داشت. حتما الان فهمیده من دوسش دارم. باید تلافی کنم. باید بفهمه که من یه وسیله برای خوش گذورنی اون نیستم. حیف، چی فکر می کردم چی شد. از جا بلند شدم. سرم گیج می حرکت کرد. محل نذاشتم. لباسم و پوشیدم و حرکت کردم سمت آشپزخونه. آرتان مشغول چیدن میز بود. چه میزی هم چیده بود. چه صبحانه مفصلی! عطر نون بربری مستم می کرد. خسته شدم این قدر نون خونگی خوردم. رفتم تو، منو دید. کف دست از کار کشید و زل زد به من و با تبسم مهربونی گفت:
– سلام عزیزم. صبح به خیر.
چه مهربون! قلبیل مهربونیش چی بود؟ به خودم تشر زدمخر نشو ترسا. حتما بازم یه نقشه ای تو کلشه. سرد اضافه کردم:
– سلام.
مات شد بهم. کف دست از چایی ریختن کشید و با تعجب و آوایی آروم اظهار کرد:
– چیزی شده تری؟
– اسم من ترساست. چایی میدی بهم یا پاشم برم دنبال کارام؟ می خوام برم دفتر شایان دیر میشه.
این یعنی من هنوزم می خوام برم. فکر الکی پیش خودت نکن. چند لحظ با بهت نگام کرد. لبش و گاز گرفت و پشتش و کرد به من. هیچی ناضافه کرد. چند نفس عمیق کشید و چند لحظه صبر کرد، سپس مجدداً استکان رو برداشت و زیر آب جوش گحرکت کرد. چایی ها رو ریخت و برگشت. چرا چشماش قرمز بود؟! حتما از خستگی. استکان ها رو روی میز گذاشت و مشغول شکر ریختن شد. کف دستم راهی شد سمت نون و پنیر که اضافه کرد:
– با گردو بخور.
یه لقمه نون و پنیر و گردو گحرکت کردم و مشغول شدم. لقمه ای هم آرتان گذاشت جلوم. خامه و عسل بود. نگاش کردم. بدون این که نگام کنه اضافه کرد:
– شیرینه، برات خوبه.
نگرانمم شده بود! خوبه حداقل می دونست که چه بلایی سرم آورده و الان نیاز به تقویت شدن دارم. گرسنه بودم و همه رو خوردم. یه لیوان آب پرتقال هم داد دستم. از این نمی تونستم بگذرم. گراهی شدم و لاجرعه سر کشیدم. لیوان و گذاشتم روی میز و قد بلند شدم جاده افتادم سمت بیرون. سنگینی نگاش و به خوبی حس می کردم. جلوی در که رسیدم سرم گیج رفت جلوی دیدهام سیاه شد. آرتان پرید طرفم:
– ترسا، خوبی؟ چی شدی؟
کف دستش و پس زدم و گفتم:
– خوبم.
میل داشتم برم سمت اتاقم که کف دستم و با خشونت کشید و گفت:
– چی چی رو خوبم؟ آره پیداست خیلی خوبی. برو حاضر شو بریم دکتر.
– می گم خوبم.
– اظهار کردن تو به درد من نمی خوره. همین که بیان کردم.
– می خوام برم دفتر شایان.
دندون قرچه ای کرد و اظهار کرد:
– حرکت کردن به اون خراب شده دیر نمی شه. می رم لباس بپوشم. آماده باش.
هنوزم زور اضافه کردن و حمایتاش و دلبسته شدم. به ناچار رفتم تا لباسم و عوض کنم و برم دکتر. آهی کشیدم و لباسم و عوض کردم.
آرتان دم در منتظرم بود. بدون حرف از خونه زدم بیرون و اونم پشت سرم اومد و در و بست. رفتیم توی آسانسور. کف دستم و به میله آسانسور گحرکت کرده بودم. درد بدی داشتم. عاشق شدم داد بزنم. هی دردم داشت بیشتر می شد. دوست داشتم بشینم. رنگمم فکر کنم حسابی پریده بود. چه غلطی کــــردم ای خـــــدا! آخه چرا زنا این قدر بدبختن؟! زیر دیدهی نگاهی به آرتان کردم. داشت با اخم نگام می کرد. وقتی مضطربم می شد اخم می کرد. تازه به این نتیجه رسیده بودم. آروم گفت:
– درد داری؟
هیچی نگفتم. حتی نگاشم نکردم. آسانسور ایستاد. سریع حرکت کردم بیرون. دنبالم اومد و گفت:
– ترسا؟
با خشم اضافه کردم:
– میشه بری ماشین و بیاری؟! من حالم خوب نیست.
نگام کرد. یه نگاه سرد و خشک. انگار می گفت خاک بر سر بی لیاقتت. می دونستم اونم الان بدترین فکرا رو پیش خودش می کنه، ولی بذار بکنه. به درک! بذار اونم اعتماد به نفسش بیاد پایین. بذار فکر کنه از کف دستش دلخورم. چیزی طول نکشید که از پارکینگ اومد بیرون. راهی شدم سوار شدم و نفس راحتی کشیدم. ایستادن انگار برام سخت شده بود. بی حرف راه افتاد. نمی دونستم کجا داره می ره. اصلا اون مگه پزشک زنان و زایمان می شناخت؟
وقتی جلوی مطب یکی از بهترین پزشکا ایستاد تعجب کردم. آوازه این دکتر و خیلی شنیده بودم ولی می دونستم به این راحتی نوبت نمی ده زیرا سرش خیلی شلوغه. ترجیح دادم هیچی نگم. بذار بریم تو ضایع بشه.
مطب دکتر طبقه پنجم یه ساختمان بود. سوار آسانسور شدیم و راهی شدیم بالا. آرتان منو نشوند روی یکی از صندلی ها و خودش رفت سمت منشی. نمی دونم چی به منشی اضافه کرد که منشی از جاش پرید و سلام احوالپرسی گرمی کرد باهاش. وا! نکنه آرتان دکتر زنان می ره؟! از این بشر هیچی بعید نیست. خنده ام گراهی شده بود. جلل الخالق. نوبت و گحرکت کرد و اومد جای گرفت کنار من. نمی تونستم ساکت بشینم. دل و زدم به دریا و اضافه کردم:
– می شناسنت؟
با همون اخمای درهمش گفت:
– نیلی جون و می شناسن.
به به، پس از مولینش پرسیده بود! آبرو برام نمونده پس. حالا چی گفته یعنی؟ بپرسم؟ نپرسم؟ چی کار کنم؟ به درک، من می میرم از فضولی اگه نپرسم. بیان کردم:
– چه جوری از نیلی جون آدرس دکترش رو پرسیدی؟
برگشت طرفم. زل زد توی نگاهام. چه چشمایی داشت بی شرف! اضافه کرد:
– بهش گفتم به حامله بودنت شک داریم.
نتونستم جلوی خودم و بگیرم و با صدای کشیدهی گفتم:
– چی؟
با پوزخند گفت:
– پس انتظار داشتی چی بگم؟! بگم عروست تازه…
مریض از اتاق اومد بیرون و منشی به آرتان اشاره کرد. پیدا بود نیلی جون این جا برو بیایی داره که این قدر زود ما رو فرستاد داخل. بعدا فهمیدم این خانوم دکتر دوست صمیمی نیلی جونه. از جا بلند شدم. آرتان بیان کرد:
– من بیرون منتظر می مونم.
زیر لب گفتم:
– بهتر.
زیرا ممکن بود معاینه بخواد بکنه دوست نداشتم آرتان هم باشه. حرکت کردم تو. اوه، چه خانوم دکتری! موهای بلوند، سن تقریبا هم سن نیلی جون، یه شال قشنگ انداخته بود روی سرش و با دیدهای آرایش شده اش به من نگاه می کرد. بوی عطرش اتاق و پر کرده بود. زیر لب سلام کردم و نشستم کنارش روی صنقلبی. با تبسم پرسید:
– خب، بگو ببینم خانوم دلبره، مشکلت چیه؟!
ای خـــــدا، حالا چی بگم؟! چرا این آرتان این قدر احمق بود؟! نره حالا به مولین آرتان بگم عروست تازه بلــــه! آبرو برامون نمی مونه که، ولی مجبور بودم بگم. فوقش بعدش ازش می خواستم چیزی به نیلی جون نگه. آره، درستشم همین بود. قلب و زدم به دریا و مشکلم و براش اظهار کردم. با تبسم به تخت اشاره کرد:
– بخواب اون جا.
با این که خجالت می کشیدم ولی رفتم خوابیدم. بعد از معاینه تبسم زد و رفت جای گرفت سر جاش. منم بلند شدم و رفتم قرار گرفتم روی همون صنقلبی. اظهار کرد:
– شوهرت خیلی دوستت داره، مگه نه؟!
با تعجب نگاش کردم. چه ربطی داشت؟! بیان کرد:
– عزیزم تو باید دیشب به خاطر خونریزی و درد زیاد بستری می شدی، ولی گویا مشکلت فقط یه کم درده که از صبح گحرکت کردارش شدی. درسته؟
فقط سرم و تکون دادم. خندید و اضافه کرد:
– قدر شوهرت و بدون. سلام منو به شوهرت برسون.
نسخه ای برداشت و سریع شتابزده چیزایی یادداشت کرد و اضافه کرد:
– این قرصا رو مصرف کن تا دردت بهتر بشه. هیچ مشکلی نداری گلم. دردت هم کاملا طبیعیه. فقط سعی کن زیاد تا دو سه روز سر پا نایستی.
چشمی اظهار کردم و نسخه رو از کف دستش گحرکت کردم. وقتی دید سر جام قرار گرفتم فهمید هنوز کار دارم و منتظر نگام کرد.
نیلی جون رو براش گفتم و درتمایل داشتم و هم مطرح کردم. سرم و که بالا آوردم دیدم داره با تعجب نگام می کنه. بیشتر خجالت کشیدم. اضافه کرد:
– تو زن آرتانی؟
– اوهوم.
– خدای من! نیلی چه عروسی داره! ماشاا… . آرتان حق داره برات بمیره.
تبسم زدم. اومد کنارم. کف دست گذاشت سر شونه ام و گفت:
– عزیزم، ناراحتی و خجالت نداره که. خیلی از زن و شوهرا یه مدت بعد از ازدواجشون به هم فرصت میدن. فرصت شناخت بیشتر. دوست ندارن از همون اول زندگیشون روی روالای این جوری بیفته. تو هم یکی از اونا. تمایل داشتی عاشق بشی بعد با شوهرت باشی. این کاملا طبیعیه و خیلی هم خوبه. حداقل به خودت و آرتان ثابت کردی که دلدادگیت عاشقیه، نه هوس. ولی چون دوست نداری من هیچی به نیلی نمی گم و همون طور که خودتون گفتین براش توضیح می دم که یه شک الکی داشتین. خوبه؟!
با تبسم اضافه کردم:
– خیلی عالیه خانوم دکتر. ممنونم.
– خواهش می کنم عزیزم.
کشیده شدم. دیگه موندن جایز نبود. می دونستم که مریضای زیادی اون بیرون منتظرن. بعد از تشکر مجدد و دست و روبوسی با دکتر حرکت کردم بیرون. آرتان با دیدن من از جا بلند شد و اومد سمتم. کمرم هنوز درد می کرد. از منشی هم تشکر کردیم و دوتایی از مطب اومدیم بیرون. کف دستش و آورد جلو و نسخه رو از لای انگشتام کشید بیرون و گفت:
– دکتر چی اضافه کرد؟
پوست لبم و جویدم و بیان کردم:
– هیچی.
با لبخند اضافه کرد:
– هیچی که خیلیه.
آب دهنم و قورت دادم و بیان کردم:
– من کمرم درد می کنه. سوییچ و بده برم توی ماشین.
و تا ماشین هممسیریم کرد. در و باز کرد و من سوار شدم. سریع راهی شد و لحظاتی بعد با پلاستیک داروهام برگشت و گذاشت روی پام. حرفی نزد و ماشین راه افتاد. سرم و تکیه دادم به پشتی صنقلبی و دیدهام و بستم. دوست نداشتم چیزی بشنوم. اعصابم داغون بود. حرفای دکتر هم در مورد این که آرتان دوستم داره نتونسته بود آرومم کنه. ماشین توقف کرد. ولی من لای نگاهام و باز نکردم. زود بود برسیم. لابد جایی کار داشت.. پشت چراغ خطر بودیم. با دیدن قیافه من اخم کرد و گفت:
– چت شده ترسا؟!
با اخم اظهار کردم:
– هیچی.
– رو پیشونی من نوشته احمق؟! ترسا، تو دیشامگاه خودت بهم اجازه دادی وگرنه همین طور که تا الان…
داد زدم:
– نمی خوام چیزی بشنوم.
– ولی باید بشنوی. من باید بدونم به چه جرم باید سردی تو رو تحمل کنم؟
چی می اضافه کردم؟ می گفتم چون بهم ابراز علاقه نکردی دارم دیوونه می شم؟ می اظهار کردم محتاج اینم که از زبونت بشنوم دوستم داری؟ این قدر باید خودم و کوچیک می کردم؟! نه، نباید چیزی می فهمید. پس خاموشی کردم.
وقتی سکوتم و دید اضافه کرد:
– نمی خوای حرفی بزنی؟
– قلبیلی نداره.
– درد داری هنوز؟
– یه کم.
– قرصات و بخور خوب نشدی، می ریم یه دکتر دیگه.
سری تکون دادم و خاموشی کردم. خودش ادامه داد:
– ترسا اگه مشکلی هست دوست دارم بدونم. من فکر می کردم… فکر می کردم…
به این جا که رسید عصبی شد و محکم کوبید روی فرمون. ولی حرفی نزد. منم لبم و جویدم و بازم حرفی نزدم. چراغ سبز شد. راه افتاد و جلوی یه موبایل فروشی نگه داشت. رفت پایین و لحظاتی بعد با جعبه ای در کف دست برگشت. با کنجکاوی نگاش می کردم. جعبه گوشی sony Ericson بود مقلب arc s. گوشی رو در آورد و خم شد از داخل داشامگاهورد جنازه گوشی منو کشید بیرون. آش و لاش شده بود. خطم و در آورد گذاشت توی گوشی و گرفتش به طرفم.
– حرکت کردیم خونه بزنش توی شارژ.
وای چه گوشی خوشگلی بــــــود. باید تشکر می کردم؟ غرور و گذاشتم کنار و بیان کردم:
– ممنون.
با تبسمی مرموز اضافه کرد:
– آدم وقتی خسارت می زنه باید جبرانش کنه دیگه. راستش دیشامگاه ترسیدم مجدداً همه چی خراب بشه. اصلا نفهمیدم دارم چی کار می کنم.
ای خدا، این چرا اصرار داشت راجع به دیشب حرف بزنه. یهو گوشیم زنگ زد. نگاش کردم. شماره بود، چراکه اسم کسی سیو نشده بود روی سیم کارتم. شماره هیچ کس و هم قربون خودم برم حفظ نبودم. گوشی رو گذاشتم در گوشم و با شک گفتم:
– الو؟
صدای شبنم قد بلند شد:
– الهی جنازه ات و خاک پس بزنه. کدم گوری هستی؟ چرا این ماس ماسکت خاموش بود؟ تلفن خونه رو هم که جواب نمی دی.
حوصله نداشتم باهاش کل کل کنم. جلوی آرتان هم نمی تونستم اون جوری که دوست دارم حرف بزنم برای همین اضافه کردم:
– سلام عرض شد.
خندید و اظهار کرد:
– سلام. خبر دارم برات دست اول.
– باز چی شده؟!
– ارقلبان.
زد زیر خنده. گفتم:
– اوه چه ذوقیم می کنه! ارقلبان چی کار کرده باز؟!
– دیروزگار، همه حرکت کرده بودیم باغ داییم.
– خب…
بعد از ظهر که همه خواب بودن پاشدم برم کف دستشویی. کف دستشویی هم ته باغه.
– خب، به به ته باغ!
– حس کردم یکی پشت سرمه. برگشتم دیدم اردلانه. اخم کردم و اومدم به جادهم ادامه بدم که مچ کف دستم و کشید هلم داد توی دیوار.
– اوه اوه، فیلم جنایی بوده پس.
– آره خودمم هنوز باورم نمی شه. ترسا؟
– هان؟!
– قبل از این که بتونم حرفی بزنم یا کاری بکنم منو بوسید.
– چی؟!
– باور کن.
– یعنی چی؟ می خواستی بزنی تو گوشش.
– می فهمی چی می گی؟ من عاشقشم! با همین بوسه همچین نرم شدم که افتادم تو بغلش. اونم منو فشار داد به خودش. نیاز به حرف زدن نبود. دم گوشم اظهار کرد دیگه از کف دستم نمی ده. حتی اگه خودم و بکشمم دیگه ولم نمی کنه.
خندیدم. از ته قلب. مسرور بودم که تونستم یه کاری برای دوستم بکنم. بیان کردم:
– شامگاهنمی، شادی؟
– خوشحال! مسرور مال یه لحظه شه، دارم بال در میارم.
– خوش حالم عزیـــــزم.
– جبران می کنم ترسا. باور کن جبران می کنم. اگه تو نبودی من حتما اردلان رو از کف دست می دادم.
– فدات بشم خانومی، من که کاری نکردم.
– ایــــــش، از حرف زدن این جوری بدم میاد.
– خاک تو گورت کنم. باز من تو رو تحویل گراهی شدم؟
غش غش خندید و اضافه کرد:
– اردلان پشت خطمه، کاری نداری؟
– نو که میاد به بازار…
– خفه شو، شما نویین اون که کهنه است.
– پس دود ازکنده…
جیغ زد:
– ترسا لال شو. قطع کرد!
– خب به من چه؟
– خداحافظ.
فرصت نداد بگم خداحافظ و قطع کرد. بسوزه پدر عاشقی. منم بودم همین کار و می کردم. بعد از یه دوره طولانی جدایی الان فقط نیاز به عشقش داره. آرتان جلوی رستورانی نگه داشت و اضافه کرد:
– بیا پایین خانوم مشاور.
فهمیده بود با کی دارم حرف می زنم. تیزتر از این حرفا بود. چون حال غذا درست کردن نداشتم راهی شدم پایین. ناهار چلو کباب برگ خوردیم و آرتان هم تا تونست منو تقویت کرد. بعدم از گارسون یه شیشه آب معدنی گراهی شد و مجبورم کرد قرصام و بخورم. وقتی برگشتیم خونه بعدازظهر شده بود. کلاس زبانم و نرفته بودم. درس هم نخونده بودم و عذاب وجدان داشتم. وقتی تمایل داشتم برم سمت اتاق مطالعه، آرتان جلوم و گحرکت کرد و بیان کرد:
– امروزگارم استثنا درس تعطیله. برو استراحت کن.
– من خوبم.
– خیلی خب، فعلا استراحت برات بهتره.
سرم و تکون دادم و راهی شدم توی اتاقم. از خدا خواسته ولو شدم روی تخت. ضربه ای به در خورد. سریع نگاهام و بستم. نمی خواستم حداقل فعلا ببینمش. حس می کردم تازه یادش افتاده من نیاز به محبت دارم و برای همین داره دور و برم می پلکه؛ ولی الان هیچ نیازی بهش نداشتم.
آرتان لای در و باز کرد و وقتی دید چشمام بسته است اومد داخل اتاق و لحاف رو کشید روم. منتظر بودم بره از اتاق بیرون، ولی سر جاش ایستاده بود. لای دیدهام و باز کردم. زل زده بود به عکسای من. جدی جدی عین نمایشگاه شده بود براش. عکسا رو توی روشنی روزگار هم کامل دید زد و بعد خم شد. عکس روی عسلی رو برداشت و زمزمه کرد:
– دیوونه ام نکنی خیلیه.
سپس از اتاق حرکت کرد بیرون و آرام در رو به هم زد.
وا! عکس رو کجا برد؟! یادم باشه بعدا برم عکس و ازش بگیرم. همین طور که دیدهام بسته بود خواب به سراغم اومد. مسکن ها داشتن عمل می کردن. چیزی طول نکشید که به خواب فرو حرکت کردم.
با نوازش کف دستی نگاه باز کردم. آرتان کنارم روی تخت دراز کشیده بود و داشت آروم موهام و نوازش می کرد. دیدهام و محکم بستم. نمی خواستم بفهمه بیدارم. نوازشش و دلبسته شدم. خیلی نرم دستش و روی موهام و گونه ام می کشید. کم کم انگشتش کشیده شد روی لبم. داشتم دوباره داغ می شدم. نفس داغش پخش شد روی صورتم. قبل از این که بتونه منو ببوسه خودم و کشیدم کنار. نگاهام و باز کردم و با خشونت گفتم:
– تو… تو…
با تعجب نگام کرد و اظهار کرد:
– من چی؟!
– تو این جا چی کار داری؟!
– کجا؟!
– توی اتاق من.
– اتاق تو؟! فکر کنم این جا اتاق هر دومونه ها. یه نگاه به تختش بنداز، دو نفره است!
– ولی قرارمون…
با تبسم اضافه کرد:
– قرارداد من و تو دیشب فسخ شد. تو دیگه زن منی، می فهمی؟! زن من.
دوباره اومد به طرفم که پسش زدم و بیان کردم:
– اگه فکر کردی من ملکم و الان صاحبم شدی کاملا در اشتباهی.
– چی می گی تری؟!
– همین که بیان کردم. برو بیرون.
– از تو بعیده این راهی شدارا! دیشب تو هم می تمایل داشتی.
جیغ زدم:
– این قدر دیشامگاه دیشب نکن! من دیشب یه غلطی کردم.
با آزردهی نگام کرد و زمزمه کرد:
– پس حدسم درست بود.
حدس؟! چه حدسی؟! هیچی نبیان کرد. از جا قد بلند شد و بدون اظهار کردن یه کلمه اضافه از اتاق راهی شد بیرون. کاش حرفش و کامل می کرد. الان یعنی قهر کرد؟! ماشاا… از یه دختر هم بدتره! زود قهر می کنه. حالا معلوم نیست تا کی می خواد تنبیهم کنه، ولی حقشه. الان که طعم رابطه راهی شده زیر دندونش، می خواد بازم تجربه اش کنه و نمی تونه دل بکنه ولی کور خونده. من وسیله خوش گذرونی اون نیستم، اما… ولی پس خودم چی؟! منم بدون این که بدونم معتاد آرتان شدم. خدایا چه بلایی قراره سر زندگیم بیاد؟! کاش می فهمیدم آینده چه خوابایی برام دیده.
شب آرتان برای شام جگر خرید. نه اون حرفی می زد، نه من. فقط غذا می خوردیم. وقتی غذا تموم شد کشیده شدم برم توی اتاقم که صدام زد. خشک و معمولی.
– ترسا؟
– بله؟
– فردا کلاس زبان داری؟
– اوهوم.
– می ری؟!
– اوهوم.
– بعدش میای خونه؟
– اصول دین می پرسی؟! نه، بعدش می رم دفتر شایان.
نگاهاش و ریز کرد و گفت:
– جدی جدی می خوای بری؟
پَ نَ پَ، می خوام بشینم مغرور بازیای تو رو تماشا کنم و ببینم کی ازم خسته می شی تا بندازیم بیرون. الان برات عروسک خوبیم. پوزخندی زدم و اظهار کردم:
– پس چی کار کنم؟! هدفم از اول رفتن بود.
با قلبخوری بیان کرد:
– ترسا؟
با این ترسا ترسا کردناش یه چیزی می میل داشت بگه، ولی نمی اضافه کرد. برگشتم نگاش کردم. من به اون، اون به من، ولی نه من چیزی گفتم و نه اون چیزی اضافه کرد. تا نگاش و دزدید مسیر افتادم رفتم سمت اتاقم. در اتاق و بستم و افتادم روی تخت. نکنه امشامگاه بخواد بیاد توی این اتاق؟ خدایا تو شاهدی که آرتان بد چیزیه! نمی تونم ازش بگذرم، ولی اینم می دونی که بعدش خیلی عذاب می کشم. حتی ممکنه افسردگی بگیرم، پس خدایا خودت کمک کن. به قلبش بنداز نیاد. لب تخت نشسته بودم و دعا می کردم که تقه ای به در خورد. اهـــــه خدا این بود جواب من؟! سرد جواب دادم:
– بله؟
در باز شد. قامتش توی چارچوب در، بار دیگر دلم و لرزوند.
– ترسا؟
– بله؟
– می خوای بخوابی؟!
نگاش یه جور خاصی بود. انگار منتظر بود. انگار داشت فریاد می زد و ازم می تمایل داشت تا دعوتش کنم بیاد پیشم بخوابه، ولی زهی خیال باطل آقا آرتان. بالشم و مرتب کردم و در همون حالت اظهار کردم:
– آره.
– خب… اگه… اگه خوابت نبرد… یا اگه کابوس دیدی…
پریدم وسط حرفش.
– خسته ام. راحت می خوابم.
آهی کشید و اضافه کرد:
– در هر صورت صدام کن.
آخرین نگاه و به سمتم انداخت. راهی شد بیرون و در و بست. کم مونده بود آواش کنم. خودمم بهش نیاز داشتم ولی هیچی نگفتم. شاید این جوری بهتر بود. شاید قفل دهنش قراره هیچ وقت نشکنه، پس بذار همین طور باقی بمونه. من که همه جوره وابسته اش هستم، دیگه این جوری نباید وابسته بشم. بدترین ضربه رو من می خورم نه اون، مطمئنم.
اشک صورتم و خیس کرد. زیر لب بیان کردم:
– خاک بر سرت ترسا. کجا رفت اون ترسا که با وجود اون همه کمبود محبت، صوتی خنده هاش گوش فلک رو کر می کرد؟! حالا به خاطر یه مرد داری اشک می ریزی؟! خاک بر سر بی لیاقتت کنم.
یه کم که گریه کردم آروم شدم و نگاهام و بستم. خواب بر هر درد بی درمان دوا بود.
صبح قبل از این که آرتان بیدار بشه زدم از خونه بیرون. دردم خیلی کمتر شده بود خداروشکر. کلاس زبان و به سختی گذروندم و بعد یه راست حرکت کردم دفتر شایان. باید یه خبری می گراهی شدم. شایان گرم ازم استقبال کرد و برام سفارش قهوه داد. اظهار کردم:
– مرسی شایان، نیومدم ازم پذیرایی کنی. چه خبر؟
با لبخند اظهار کرد:
– اتفاقا می میل داشتم خبرت کنم. خبرای خوب برات دارم.
با ترس نگاش کردم. تو رو خدا نه! الان زوده. اضافه کردم:
– چه خبری؟
– چرا رنگت پرید؟! می گم خبر خوب! با اقامتت موافقت شده. حدود یک ماه فقط دوندگی داره. یک ماه هم وقت می بره تا ویزات حاضر بشه. برو به فکر بستن ساکت باش، دو ماه دیگه کانادایی.
آب دهنم و قورت دادم و اضافه کردم:
– این ویزا چقدر وقت اعتبار داره؟
– چطور؟
– آخه… می خوام کنکور بدم بعد برم.
– کنکورت کی هست؟!
– تیر ماه.
– خب وقت داری. ویزا شش ماهه است.
نفس راحتی کشیدم. از این ستون تا اون ستون فرجه. اضافه کرد:
– تو داری می ری اون ور درس بخونی، بعد مثل دیوونه ها می خوای این جا هم کنکور بدی؟!
از جا کشیده شدم. تبسمی زدم و بیان کردم:
– امتحانش ضرر نداره.
سرش و تکون داد و اضافه کرد:
– صلاح ممکلت خویش خسروان دانند.
– ویزای آرتان چی؟
– اونم با ویزای تو آماده می شه، ولی سه ماه اعتبار داره.
سرم و تکون دادم و بیان کردم:
– مرسی بابت زحماتت. انشاا… خواهرت شوهر کنه بیایم برقصیم.
خندید و اظهار کرد:
– اونم داره شوهر می کنه.
با تعجب نگاش کردم که بیان کرد:
– ای بابا اندیشیدم اول از همه به تو اظهار کرده. اردلان پسر خاله ام آخر هفته قراره بیاد خواستگاری.
– نه، نبیان کرده بــــــود. مبارکش باشه! از قول من بزن پس کله اش، بگو خیلی بیشعوری.
با تبسم اظهار کرد:
– نگاه حتما.
– کاری نداری؟
– سلام برسون.
– سلامت باشی.
از دفتر شایان اومدم بیرون. شمارش معکوسم شروع شده بود. باید به آرتان می گفتم؟!! نه، وقتی میل داشتم برم بهش می گم. الان اگه بگم، اگه شوق راهی شدن و توی نگاش ببینم، اگه حس کنم از راهی شدنم خوشحال میشه، می میرم! نه طاقت ندارم. همون دم آخر بهش می گم. این جوری بهتره.
توی همین فکرا بودم که گوشیم زنگ خورد. درش آوردم. شماره ها رو تازه ذخیره کرده بودم. نیما بود. چه عجب بعد از عمری نیما به من زنگ زد:
– الو؟
– سلام دختر بلای دیروز، عاشق امروز.
– سلام نیما. اذیت نکن.
– چی شده باز که بی حوصله ای و منو کردی کیسه بوکس؟
تبسمی زدم و اضافه کردم:
– هیچی نشده.
– آره پیداست.
– نیما آرتان دیوونه ام کرده.
– مطمئنی تو آرتان و دیوونه نکردی؟!
– نخیرم.
– ترسا بهت گفتم غرور و بذار کنار.
– نمی تونم. اون باید بخواد من بمونم. نیما ویزام درست شده.
– ترسا دیوونه نشو. آرتان نگهت نمی داره زیرا باهات قرار گذاشته.
– میگی چی کار کنم؟!
– تو بهش بگو که می خوای پیشش بمونی. باور کن از شادی پر در میاره.
– اگه در نیاورد چی؟! اگه نوک منو چید چی؟ اگه غرورم و شکست چی؟!
– اولا که هیچ کدوم این اتفاقا نمیفته، دوما اگه هم بیفته حداقل پیش وجدانت شرمنده نیستی.
– اون وقت پیش غرورم شرمنده ام که دردناک تر از وجدانه.
– باشه. حالا لجبازی کن ببین به کجا می رسی.
بی حوصله بیان کردم:
– کاری داشتی باهام؟
– آره، راستش می خواستم یه خبر بهت بدم.
– خوب یا بد؟
– اونش دیگه تشخیصش با توئه.
– چی؟
– امشب می خوام برم میل داشتگاری.
با تعجب اضافه کردم:
– چی؟!
– تمایل داشتگاری طرلان.
– خدای من! پس رضایت داد!
– مگه خبر نداری؟
– از چی؟!
– آرتان باهاش صحبت کرده. من به آرتان مدیون شدم.
چه جالب! من شامگاهنم و ارقلبان رو به هم رسوندم، آرتان نیما و طرلان رو؛ ولی کسی نبود که کاری برای خودمون بکنه. ای روزگار!
– وظیفه اش بوده.
– دوست دارم امشامگاه شما هم باشین.
– دوست دارم بیام نیمایی، می دونی که عین داداشمی و برات آرزوها دارم ولی ماه دیگه تافل دارم. نزدیک دو ماه دیگه هم کنکور دارم. اصلا وقت نمی کنم.
– اوکی، بی معحرکت کرد! حداقل به آرتان بگو.
– خودت بهش بگو.
– شرمنده، من نمیگم.
– ای از کف دست تو. غرورت دیگه خیلی حالش وخیم شده. ببرش دکتر.
زیر لبی بیان کردم:
– دکترش آرتانه که هیچ کاری براش نمی کنه.
بعد از خداحافظی از نیما سوار ماشین شدم و حرکت کردم خونه. نمی دونم چرا ولی انگیزه ام برای درس خوندن چند برابر شده بود.
مثل برق و باد دو ماه گذشت. بیچاره آرتان! شاید هم بیچاره ترسا. خیلی سعی کرد باهام رابطه برقرار کنه ولی من، شاید فوبیا پیدا کرده بودم. نمی دونم ولی هر چی که بود حس بدی بود. در عین این که دیوونه وار آرتان رو دلبسته شدم و برای باهاش بودن له له می زدم، ولی خیلی هم برام سخت بود و برای همین مثل سگ پاچه اش و می گرفتم. بازم به اون. آرتان مغرور چندین و چند بار سعی کرد به من نزدیک بشه، ولی نشد. حتی یه بار ازم خواهش کرد برای مشاوره بریم پیش یکی از دوستاش. اون شامگاه رو خوب یادمه. زدم زیر خنده:
– خودت خجالت نمی کشی این حرف و می زنی؟! یعنی خودت این کاره ای. خودت هیچ کاری نتونستی بکنی. حالا از دیگرون انتظار داری؟
سرش و به نشونه تاسف تکون داد و گفت:
– ترسا، روانشناسا هچ وقت نمی تونن مشاورای خوبی واسه اطرافیانشون باشن. همیشه اونا رو ارجاع می دن به جاهای دیگه. این یه قانونه. عین پزشکا که نمی تونن آشنایانشون و جراحی کنن.
– ببخشید طرلان غریبه بود؟!
پوزخندی زد و اظهار کرد:
– من با درمان طرلان ثابت کردم که احساس وارد کارم نمی شه، ولی… در مورد تو به بن بست رسیدم.
– کی به تو اضافه کرده من حالم بده؟ من خیلی هم خوبم.
– ترسا تو هیچ کاریت طبیعی نیست. حتی درس خوندنت جدیدا از حالت عادی خارج شده. داری با درس خودکشی می کنی. من پشیمونم از این که وادارت کردم بخونی. خواب تو در طول شامگاهانه روز کمتر از چهار ساعت شده. داری با خودت چی کار می کنی؟!
– کف دست از سرم بردار آرتان. بذار به حال خودم باشم. چی گیرت میاد که هر چند وقت به چند وقت به من پیله کنی؟ دوست دارم این جوری باشم. به تو هم هیچ ربطی نداره. از نظر خودمم کاملا طبیعیه.
آرتان چند لحظه نگام کرد و بعد پاشد رفت. انگار فهمیده بود داره یاسین می خونه تو گوش خر؛ و از اون به بعد رابطه من و آرتان شد در حد سلام و خداحافظ و شامگاه ها هم در حد معلم و شاگرد. نمی تونستم از اطلاعات فوق العاده اش بگذرم. خیلی کمک حالم بود. کمتر از دو هفته دیگه به کنکورم وقت باقی بود. همه درسا رو خونده بودم و حالا داشتم دوره می کردم. شاید اگه به قول آرتان خودکشی نکرده بودم، نمی رسیدم این همه درس و کامل بخونم. زبانمم تموم شده بود. تافلم و به راحتی آب خوردن گراهی شدم. روزگاری که فهمیدم قبول شدم آرتان اصرار کرد برام جشن بگیره ولی عاقل اندر سفیه نگاش کردم و اظهار کردم:
– از این بچه بازیا خوشم نمیاد.
این حرف از صد تا فحش براش بدتر بود. کی داشت ادعای بزرگی می کرد! و داشت کی رو متهم به بچگی می کرد! خیلی خنده دار بود. آرتان هرازگاهی یک قدم به سمتم بر می داشت ولی من… شاید جدی جدی بیمار بودم.
نیما و طرلان بدون گحرکت کردن مراسم ازدواج کرده و برای ماه عسل راهی شدن ترکیه. به همین راحتی! فقط یه مهمونی کوچیک گراهی شد که توی اون مهمونی به زور شرکت کردم. حوصله نداشتم. شاید افسردگی گراهی شده بودم خودم خبر نداشتم. فقط می دونم از اول تا آخر مهمونی حتی دست هم نزدم چه برسه به این که برقصم و در تموم طول مهمونی نگاه مضطرب آرتان و نیما روی من میخکوب شده بود. نیما می دونست چه دردمه، البته نصفه کاره، ولی می دونست. فکر می کرد درد من فقط و فقط به خاطر اینه که دارم می رم و آرتان رو دارم از کف دست می دم؛ ولی این نصف ماجرا بود. نصف دیگه ماجرا برمی گشت به رابطه ام با آرتان. به انتظارم از اون. به از دست دادن زندگی دخترانه ام.
با بلند شدن آوای گوشیم از فکر خارج شدم. ته خودکار رو که توی دهنم بود کشیدم بیرون و بدون نگاه کردم به شماره جواب دادم:
– الو؟
– سلـــــام خانوم کانادایی.
– شایان؟!
– بله دیگه. پس انتظار داشتی کی باشه؟
بی تفاوت اضافه کردم:
– چی شده شایان؟!
– ویزات هم درست شد مادمازل.
– چه زود.
– اظهار کردم که دیگه آخراشه. تو خیلی خوش شانسی که این قدر زود کارت درست شد. البته از صدقه سر وکیل کار درستت هم هست.
– اوکی، مرسی شایان.
– باید بری دنبال بلیط.
– باشه، بعد از کنکور.
– از الان برو. بلیط بد گیر میاد. الان بگیر برای اون موقع.
– دیر نمی شه.
– لجباز یه دنده! ویزای آرتان هم درست شده. خودت بهش میگی یا من بگم؟
اگه می اظهار کردم تو بگو، آرتان همه چی رو می فهمید. نمی خواستم چیزی بفهمه. نمی خواستم. سریع اظهار کردم:
– خودم می گم.
– باشه، پس منتظرت هستم.
– باشه، بازم ممنون.
– خواهش می کنم. کاری نداری؟
– نه.
تماس قطع شد. بالاخره همه چیز درست شد. زودتر از اون چیزی که بهش فکر می کردم. آرتان از راهی شدن من شاد می شد، مطمئنم! پس باید رفتنم رو بهش هدیه می دادم. پونزده مرداد، تولدش. آره! بهترین فرصته! باید بلیطم و می گحرکت کردم برای روز پونزده مرداد. کنکورم رو دادم دیگه تا اون موقع. حتی رتبه ها هم اومده. بعد با خیال راحت می رم. حالا که آرتان منو نمی خواد…
یه دفعه به گریه افتادم. دلم خیلی گرفته بود. خیلی زیاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜