رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۳۲

(زنی از تبار ابریشم)

به منزل که می‌رسم دعا می‌کنم فرنو اینجا نباشد و مچم را با این مستی و مدهوشی نگیرد. مثل سیاه‌مستی هستم که چند بطری مشروب خورده و روی پایش بند نیست.
خوشحالی، این حس سحرآمیز و عمیق چیست که خدا در وجودمان نهاده؟ چطور می‌تواند اینطور سرخوشمان کند! چه اتفاقاتی در بدن و روحمان می‌افتد که اینطور شنگول و خرکیف می‌شویم و انگار هر سلولمان دارد می‌رقصد! میخواهی آواز بخوانی، بخندی، مثل بچه‌ها بالا و پایین بپری، چراکه شاد هستی. چون چیزی و یا کسی باعث شادی‌ات شده. چه حس عجیب و نابی.

و این‌ روزها و بالاخص امروزگار، ولین علت این کیفوری من است. امان… امان… ولین…
در حالیکه اسمش را با تبسم و آهنگ‌وار زیر لبم زمزمه می‌کنم به سمت آشپزمنزل می‌روم.
انرژی قشنگی دارم که حیف است مسیرِ غمناک و تکراری یک سال اخیرم، یعنی درب منزل تا اتاقم و تختم، را طی کنم.
بوی کباب تابه‌ای و کته در خانه پیچیده و قلبم می‌خواهد مادرم را در حال آشپزی ببینم.
می‌خواهم قدری از این شادی و حال خوبم را به او سرایت بدهم.
زن بیچاره سال‌هاست از غم من مغموم است.

پشتش به من در حال روغن انداختن داخل کته است و فکر می‌کنم از آخرین باری که با دقت نگاهش کرده‌ام، کمی بیشتر قدش آب حرکت کرده. در عکس‌های سیاه و سفیدش در ۱۶ سالگی که عضو تیم بسکتبال مدرسه‌شان بود، با بلوز و شورت ورزشی و موهای دم‌اسبی بسته شده وسط سالن بسکتبال، قدش به اندازه‌ی من بلند است.
انگار استخوان‌ها بعد از سال‌ها تحمل سختی‌ها و مشکلات زیستن دیگر نای راست و صاف از حرکت ایستادن ندارند و میل جای گرفتن می‌کنند. و یا جاذبه‌ی زمین حرکت کرده‌حرکت کرده قامت انسان را به سوی خودش می‌کشد و در پایان کاملا به درون خودش، به قلب خاک.

_سلام مولین جونم

از پشت بغلش می‌کنم و از این محبت غیرمنتظره‌ام غافلگیر می‌شود.
_سلام عزیز قلبم

برمی‌گردد و با عشق بغلم کرده می‌بوسدم و می‌گوید
_جونم، قربونت برم، چیشده انقدر کیفت کوکه؟
_این روزا شادم مولین
_خدا رو شکر. هزار مرتبه شکر. همواره چشمات از خوشحالی بدرخشه دختر ناز من

رهایش می‌کنم تا کبابش نسوخته و در حالیکه پشت و رویشان می‌کند می‌گوید
_حریر دیشامگاه حاج خانم بیچاره تموم کرده

مادرزن امیر که از خیلی وقت پیش بیمار بود.
_آخی، زن بیچاره چقدر سختی کشید. خدا رحمتش کنه
_آره زن خوبی بود اینهمه سال یه بدی ازش نمتوجه شدم. روحش خوشحال باشه

یادم می‌آید که یک بار با قلبسوزی به من بیان کرد از حامد جدا شوم و از طلاق نترسم. چون زندگی‌ و جوانی‌ام حیف است برای فدا کردن”
خدا بیامرزدش. روشنفکر و مهربان بود.
_خاکسپاری فرداست؟
_آره، امروزگار یه سر میریم خونه‌شون برای تسلیت. فردا هم خاکسپاری و مراسم
_من فردا میام
_باشه

در اتاقم زنگی به سحر برای ابراز همدردی و تسلیت می‌زنم. طفلک گریه می‌کند. عزیزانت هر چند سال هم که در بستر بیماری باشند و زجر بکشند و برای راهی شدنشان آماده باشی، باز هم مرگشان و جدایی همیشگی دردناک است.

بعد از شام مقابل تلویزیون کنار پدرم جای گرفته‌ام و حرف می‌زنیم که پیامی از ولین روی گوشی‌ام خودنمایی می‌کند.
پدرم از عصر که به خونه رسیده با دقت نگاهم کرده و می‌دانم کنجکاو است بداند قلبیل این تغییر و حال خوبم چیست. ولی مستقیم نمی‌پرسد و دارد با سوالات کوچک حاشیه‌ای به هدف نزدیک می‌شود.
_امروزگار همش خونه بودی؟
_نه یه سر رفتم بیرون
_هوا آفتابی بود ساخته بهت. بیشتر برو بیرون. پوسیدی تو این خونه یه ساله
_دیده. دلواپس نباش حالم خوبه الان
_علت خاصی داره؟ خبری از حامد هست؟

در حالیکه پیام ولین را باز می‌کنم می‌گویم
_حامد میتونه عامل مسروری من باشه؟
_نه اما چند وقت قبل اومد پیش من. بیان کرد میخواد آشتی کنین و برت گردونه. منم اضافه کردم تصمیم با حریره ولی میدونم که قبول نمیکنه. گفتم شاید تونسته راضیت کنه
_نه از حامد به من زیاد رسیده. دیگه نمی‌خوام حتی ببینمش. سراغ امیر هم رفته. توی خیابون جلوی خودمم گراهی شد. زده به سرش. میگن آدما وقتی چیزیو از کف دست بدن تازه قدرشو میدونن

ولین از تلگرام نوشته “فردا صبح یه سر بزن به کاشانه‌ی ما. کل روز خونه‌م”

پدرم تبسمم را می‌بیند اما چیزی نمی‌پرسد. مطمئنم فهمیده پای مردی و رابطه‌‌ی جمشاهده کردی در میان است.
برایش می‌نویسم “فردا نمیتونم ببینمت احتمالا. کسی از بستگان دور فوت کرده میرم بهشت زهرا، بعدشم مراسم و اینا تا شامگاه طول میکشه”

چند ثانیه بعد زنگ می‌زند. گوشی میوت است و بدون جلب توجه پدرم به اتاقم می‌روم.
_سلام
_سلام خانم. خوبی؟
_خوبم شما خوبی؟
_بسیار خوبم به لطف بودن شما

تبسمی می‌زنم و آوایش را دوست دارم. صوتیش مردانه و معماما است ولی خاصیت عاشقی این است که هر چیز معشوق برایت خاص و دوست‌داشتنی می‌شود.
_تسلیت میگم برای فوت فامیلت. نزدیک که نیست؟
_ممنونم، خدا مادربزرگتو بیامرزه. نه، مادرخانمِ برادرم امیر
_خدا رحمتشون کنه. فردا اصلا فرصت نمیکنی؟
_فکر نمیکنم. میدونی که اینهمه مسیر، برو برگرد با ترافیک مسیر، بعدش رستوران و مسجد و خونه و …
_هوممم… پس امیدی نیست. باشه

آوایش غمگین و بی‌حوصله می‌شود و تصمیم می‌گیرم فردا بعد از خاکسپاری همراه بقیه به رستوران نروم و ولین را در خانه‌شان سورپرایز کنم.

************

خاکسپاری حاج خانم با آرامش اما اندوه بسیار انجام می‌شود و سحر و خواهرش که بسیار بی‌تابی می‌کنند توسط شوهرها و نزدیکانشان آهسته می‌شوند.
به یاد می‌آورم که حامد موقع فوت پدربزرگم به سردی غریبه‌ها رفتار کرد و ذره‌ای به من قلبداری نداد یا همدردی نکرد.
برادرم امیر را نگاه می‌کنم که لحظه‌ای سحر را تنها نمی‌گذارد و حواسش ششدانگ به اوست.
آهی می‌کشم و سعی می‌کنم به حامد و کمبودهایی که در زیستن و روان من به جا گذاشت فکر نکنم. چیزی که تمام شده باید فراموش شود.

بازوی مادر گریانم را که قلب نازکی دارد و بخش زیادی از احساسات من به او رفته، می‌گیرم و شکر می‌کنم که زنده است و دارمش.
خاکی که روی حاج خانم ریخسریع و ضجه‌های سحر و سیما، قلبم را ریش کرد و دعا کردم خدا به این زودی‌ها مادر و پدرم را از من نگیرد.

به امیر می‌گویم که کار دارم و به رستوران نخواهم وارد شد و او پدر و مادرم را با ماشین خودش می‌برد و من تنها از بهشت زهرا به سمت خونه‌ی ولین می‌رانم.

هر چه به خانه‌اش نزدیک‌تر می‌شوم حس و حال دلدادگی این روزهایم بیشتر شده و از حال و هوای محزون قبرستان دور می‌شوم.
فکر مشاهده کردنش ضربان دلم را بالا می‌برد و از این هیجانی که انگار شبیه دوران بلوغ است خنده‌ام می‌گیرد.
اما اشتباه می‌کنم، این هیجان مختص دروان بلوغ و نوجوانی نیست و در هر سنی که انسان عاشق شود تجربه‌اش می‌کند. از هفت سال تا هفتاد سال.
به محله‌شان که می‌رسم تصمیم می‌گیرم اول تماس بگیرم زیرا شاید خونه نباشد یا شرایط مناسبی برای مشاهده کردار به‌یک‌بارهی من نداشته باشد.
اما هنوز شماره نگرفته‌ام که صدای قد بلند مرد و زنی توجهم را جلب می‌کند و وقتی نگاهشان می‌کنم ولین را هم در کوچه می‌بینم.
شیشه را پایین می‌دهم تا ببینم چه خبر است.
پیرمردی نحیف و کچل که پیژامه آبی راه‌مسیر با دمپایی به پا دارد و کت مشکی رسمی‌ای را با دست دور تنش کیپ کرده و مشخص است سردش شده، دارد سر زنی سفیدمو و چاق که با فاصله از او با ترس ایستاده و چادر به سر دارد، داد می‌زند.
_با این گرونی الان وقت گوشت سوزوندنه؟ میدونی پول اون گوشتی که جزغاله کردی چقدر بود؟

ولین شلوار اسلش طوسی با کاپشن و دمپایی به پا دارد و از ظاهرشان معلوم است همگی با عجله بیرون آمده‌اند. بازوی مرد را می‌گیرد و می‌گوید
_تمومش کن دیگه سرهنگ، یه بار بیان کردی درک کرد، دقت میکنه بعد از این

پیاده می‌شوم و نزدیکشان می‌روم. دیده امان به من می‌افتد و خنده‌ی قشنگی روی صورتش می‌نشیند.
به‌آرامی می‌گوید
_حریرم

مثل خودش آهسته می‌گویم
_جانم… تمایل داشتم سورپرایزت کنم اما انگار سرت شلوغه

می‌خندد و با اشاره به پیرمرد که نگاهش بین زنش و من در گردش است می‌گوید
_زنش گوشت ناهارو سوزونده بوش محله رو برداشته. بیرونش کرده از خونه. اونم اومده دنبال من که وساطت کنم بره تو خونه

با صدای زن سمتش برمی‌گردم و رو به شوهرش می‌گوید
_من میرم توالت یادم میره برای چی راهی شدم، اونوقت تو بخاطر اینکه یادم حرکت کرده غذا روی اجاقه منو بیرون میکنی

هر دو پیر هسسریع و نمی‌دانم به این صحنه بخندم یا ناراحت شوم. اما زن گناه دارد و قلبم برایش می‌سوزد.
ولین رو به زن می‌گوید
_برو تو خونه کبری خانم، توام حق داری سرهنگ هم حق داره. برای حافظه‌ت دارو میخرم یکم بهتر بشی
_خدا خیرت بده مادر، ایشالا دیگه هیچوقت روی مریضی نبینی

پیرمرد می‌گوید
_فقط به خاطر گل روی تو که برام عزیزی میذارم بیاد تو
_زنده باشی سرهنگ، درود به شرفت

با خنده ولین را که انگار رگ خواب این پیرمرد در کف دستش است نگاه می‌کنم و او با نگاهش مرد و زن را بدرقه کرده و وقتی هر دو با غرغر پیرمرد وارد منزل‌شان شده در را می‌بندند می‌گوید

_پیرمرد بیچاره با یه حقوق بازجای گرفتگی حق داره بخاطر سوختن گوشت یک میلیونی از کوره در بره

اخیراً که در اتاقم بست جای گرفته بودم، از قیمت دقیق اقلام خبر ندارم اما از پدرم متوجه شده‌ام که درصد تورم وحشتناک بالا حرکت کرده.
_بله حق داره. زنش هم حق داره توی این سن حواسش پرت باشه. گناهِ رنجِ مردم، گردن باعث و بانی این وضعیته
_به جز طبقه پولدار، بقیه‌ی مردم الان مثل میوه توی میوه‌فشار دارن له میشن. ببینیم تکلیف اون گناه و اون گردن چی میشه

سری با تاسف تکان می‌دهم. نگاهم می‌کند و صورتم را بین دو دستش گراهی شده می‌گوید
_آخ که قلبم حرکت کرد وقتی تو کوچه مشاهده کردمت نازگل خانم

دلم برای مهرِ درون چشمانش می‌لرزد و می‌گویم
_قلبم نیومد کل روزگار نبینمت

دستم را گحرکت کرده سمت منزل می‌برد و می‌گوید
_قلببریاتو بیار تو خونه، اهالی این محل منو مجنون نمتوجه شدن تا الان

دنبالش مثل لیلیِ شیدا جاده می‌افتم و در حالیکه خنده‌اش گراهی شده می‌گوید
_تیپشو مشاهده کردی؟
_استایل محشر. واقعا سرهنگه؟
_نه بازقرار گرفته‌ی اداره برقه. اما عاشقی ارتش داره. من سرهنگ صداش می‌زنم حال میکنه. بسیار دوست داره منو
_مهره‌ی مار داری، همه دوستت دارن

در حیاطشان را می‌بندد و مرا تا زیر درخت خشک و بی‌برگ گیلاس که کمی روی شاخه‌هایش برف نشسته می‌برد و می‌گوید
_فقط یه نفر توی این جهان میخوام دوستم داشته باشه و اونم زنی از تبار ابریشمه

هنوز با او کاملا راحت نیستم و با خجالت می‌گویم
_اونکه داره
_چی داره؟ کامل بگو اینجا، زیر درختِ سنگ صبور من

نگاهی به درخت گیلاسِ عزیزش و بعد به دیدههایش می‌کنم و می‌گویم
_اون زن از تبار ابریشم دوستت داره… دوستت دارم

عمیق نگاهم می‌کند و رو به درخت می‌گوید
_متوجه شدی؟ من عاشقشم

توی شکمم انگار رخت می‌شورند و این پسر پرشور مرا تا کجاها خواهد برد!
_بیا بریم تو، مولین هست. نمیتونم ازت سوءاستفاده کنم نترس
_یادت راهی شده یه شب تنها با تو گذروندم؟ بهت اعتماد صددرصد دارم استاد از این حرفا نزن
_این خوبه، این خوبه

قبل از ورود می‌خواهم کف دستم را از دستش جدا کنم ولی اجازه نمی‌دهد و می‌گوید
_مولین میدونه، بهش بیان کردم
_چرا گفتی؟؟؟؟ وای آبروم رفت
_تو نمیدونی مادر من چقدر آرزوش بود یه روزگار دست یه دختری رو بگیرم بگم دوستش دارم. مادرم از من مستحق‌تره به عاشقیِ من. پس خجالت نکش و بذار شاد بشه

معذب وارد خانه می‌شوم و خانم معین‌فر از مقابل آشپزخونه ما را می‌بیند. کف دست در کف دست هستیم و دارم از خجالت آب می‌شوم.
از همان فاصله هم می‌بینم که دیدههایش پر از اشک می‌شود.
_الهی قربونتون برم. نمردم و این روزگارا رو هم متوجه شدم

دلم می‌خواهد زمین دهان باز کند و مرا ببلعد. اامان بار است در چنین موقعیتی مانده‌ام. حتی آرش هم مرا اینطور بی‌محابا و زود به مادرش معرفی نکرده بود.
بالاخره ولین کف دستم را رها کرده سمت مادرش می‌رود و گونه‌اش را می‌بوسد و می‌گوید
_اون اشکا رو نریز دیگه

به آشپزخانه می‌رود و مادرش به من نزدیک شده بغلم می‌کند و می‌بوسدم.
_حریر جان نمیدونی چقدر خرسندم. از همون روزی که اومدی ختم مادرجان از خانمی و متانتت لذت بردم. خدا خدا می‌کردم فقط یه همکار ساده نمونی و حسی بینتون به وجود بیاد. امیدوارم قسمت بشه بشی عروسم

این خانواده همگی احساسی هسشتاب‌زده انگار و کاملا قطب مخالف خانواده‌ی حامد هستند.
شاید از همان اولش من باید اینجا می‌بودم.

خجالت‌زده لبخند می‌زنم و نمی‌دانم چه باید بگویم
_شما لطف دارین

با اشاره‌ی خانم معین‌فر روی مبل می‌نشینم و ولین در حالیکه یک لیوان بزرگ چای کم‌رنگ و یک ماگ قرمز دل قلبی به دست دارد از آشپزمنزل بیرون می‌آید.
ماگ را که محتوایش قهوه است مقابل من می‌گذارد و می‌گوید
_دیگه متوجه شدم قهوه دوست داری، رنگ قرمز هم دوست داری. برات ماگ خریدم

توجه… توجه… هیچ‌چیزی مثل توجه نمی‌تواند قاپم را بدزدد. از اینکه به جزئیات و علاقمندی‌هایم توجه کرده کیفور می‌شوم و ماگ را برداشته تشکر می‌کنم.

کمی بعد پدرش از بیرون می‌آید و من آرزو می‌کنم او چیزی در مورد رابطه‌ی من و ولین نداند.
با مهربانی و بدون اینکه زیاد نگاهم کند احوالپرسی کرده به طبقه‌ی بالا می‌رود.
مرد بسیار متین و محترمی است و الان که از نزدیک دیدمش متوجه شدم نگاههای ولین به پدرش حرکت کرده‌.
با اینکه چین و چروک و عینک، درشتی چشمهای پدرش را از بین برده، ولی هنوز هم فرم نگاه‌ها مشخص است.
خانم معین‌فر در حالیکه می‌خواهد دنبال شوهرش برود رو به من می‌گوید
_نری‌ها، یکم بعد میام ناهار بخوریم با هم
_نه نه من مزاحمتون نمیشم
_تو عزیز قلب مایی چه مزاحمی؟

بعد از رفتن آنها ولین آمده کنارم روی مبل سه نفری می‌نشیند.
_برای ناهار نمیمونما. روم نمیشه
_باید بمونی، به این خونه و آدماش عادت کن

کف دستم را می‌گیرد و می‌گویم
_میان یهو، زشته
_نمیان فعلا. بزار یکم حست کنم

کف دستم را روی گونه‌اش می‌گذارد و می‌گوید
_ته‌ریش دوست داری یا سه‌تیغ؟

نگاهش می‌کنم. ته‌ریش دارد و کف کف دستم را قلقلک می‌دهد. اما به صورتش می‌آید.
_فکر میکنم ته‌ریش بیشتر بهت میاد. شایدم ریش قد بلند
_پس موهام و ریشمو قد بلند می‌کنم بیشتر دوستم داشته باشی

باورم نمی‌شود این مردی که اینقدر زیاد دنبال عاشقی و توجه من است، همان استاد معین‌فر مغرور و بداخلاق پرنا است که به هیچکدامشان محل نمی‌گذارد.
انگار این آدم و احساساتش فقط برای من است. و چه از این خوب‌تر؟
عاشقانه نگاهش میکنم، متوجه می‌شود و با خنده می‌گوید
_بگو الان به چی در مورد من در ذهنش گذراندی
_به اینکه تو برای من خلق شدی

از جواب صریحم شوکه می‌شود انگار و انتظار اینهمه صداقت را نداشته.
در چشمهایش دلدادگی موج می‌زند.
کف کف دستم را به دهانش نزدیک می‌کند و ساکت به لب‌هایش چسبانده و می‌بوسد.

تمام وجودم گرم می‌شود و نگاههای او هم کمی قرمز می‌شود.