رمان قایم موشک پارت ۲

درحالی که یه آوایی توی مغزم می‌گه:

– حالا وقتشه شمر بازی های این همه سالش رو رو کنی.

دوستانه تبسم می‌زنم.

– پس الان بریم بیرون من بگم متاسفانه باهم تفاهم نداریم و تو یه فاز دپ و چسناله بگیری و مثل همواره تمام کاسه کوزه ها سر من خرد شه؟

نیشش تا بناگوش جر می‌خوره.

احمقانه سر تکون می‌ده.

– آفرین دختر عمه گلم.

سرم رو چندبار بالا و پایین می‌کنم.

اون فکر می‌کنه موافقت کردم ولی در اصل معنی پشت این سر تکون دادنم اینه که:

– یه آشی برات بپزم امیر خان… صد من روغن داشته باشه. فقط بشین و تماشا کن.

از جا کشیده می‌شه و کف دستی به کتش می‌کشه.

– خب… پس الان می‌ریم بیرون. من شکست محبتی خوردم و تو همه رو گردن می‌گیری! اوکی؟

کلا امیر همین بود. از بچگی حتی وقتی یه گلدون می‌شکست، می انداخت گردن من.

یه آدم گردن نگیری بود این بشر، دومیش زاده نشده بود!

کلاً گردن گیرش خرابه…

در حالی که از فرط هیجان نقشه‌ای که دارم، جون می‌کنم جیغ نکشم، خونسرد می‌گم:

– اوکیه!

پامون رو داخل سالن می‌ذاریم و امیر به‌سرعت تغیر موضع می‌ده.

شونه‌هاش رو آویزون می‌کنه و نگاهاش افسرده.

و آخر یه روز من این بشر رو به زور می‌ندازم توی صدا و سیما ازش تست بازیگری بگیرن.

بسیار موفق می‌شه بی شرف!

دایی یه شیرینی از روی میز برمی‌داره و می‌گه:

– امیر جان بابا دهنمون رو شیرین کنیم؟

امیر آه حسرت باری می‌کشه و جواب می‌ده:

– از دیارا خانوم بسؤال کرد.

همه از لحن امیر دلواپس به من خیره می‌شن.

تبسمم رو کش می‌دم.

امیر مشکوک نگاهم می‌کنه.

دایی می‌پرسه:

– عروس خانوم تکلیف چیه؟

مثلا با خجالت با لباسم بازی می‌کنم.

نگاه امیر وحشت زده گسرخوش می‌شه.

تازه داره می‌فهمه اعتماد به من بزرگترین اشتباه زندگیش بود!

تمام سعیم رو می‌کنم که با شرمگین ترین حالت ممکن جواب دایی رو بدم.

دستی به مانتوم می‌کشم و مثلا با ذوق می‌گم:

– من که از بچگی با آقا امیر بزرگ شدم. مگه می‌شه نظرم منفی باشه؟ حالا دیگه هرچی بزرگترها بگن.

مولینم و زندایی کل می‌کشن و من لبخند خبیثم بی اراده روی لبم پدیدار می‌شه.

چشمم به قیافه‌ی سکته‌ای امیر می‌خوره. دیگه چیزی که عوض داره گله نداره امیر خان!

هراسیده آب دهنش رو قورت می‌ده و با دیده و ابرو می‌پرسه:

– داری چه غلطی می‌کنی؟

لبخندم عریض تر می‌شه.

من که آبرویی واسم نمونده تو این فامیل، پس با خیال راحت یکم پیاز داغ ماجرا رو زیاد می‌کنم.

مثلاً خجالت‌زده می‌گم:

– وای آقا امیر به‌شدت عجله دارن مثل اینکه… هی برام دیده و ابرو میان.

نگاه امیر گرد می‌شه.

هول می‌خنده.

– مـ… من غلط بکنم همچین جسارتی کنم.

و سرش رو تا خشتکش پایین می‌بره.

ولی از مشتای سفید شده‌ش حدس می‌زنم اگه باهم تنها بشیم سرم رو قطع می‌کنه.

خانواده‌مون یکم سنتی هستن و خیلی روی روابط زن و مرد حساس.

مثلاً دیده و ابرو اومدن امیر برای من یک جنایت در سطح خانوادگی ما بود…

دایی با دیدهای خشمگین نگاهش می‌کنه و مولین قلبش می‌خواد من رو توی دیگ اسید بجوشونه تا این لکه ننگ از پیشونی خانواده‌ش پاک بشه!

دایی مصنوعی می‌خنده.

– خب الهی شکر حالا که عروس و دولید هم به توافق رسیدن، با اجازه‌ی اردشیر جان یه تاریخ مشخص کنیم برای صیغه و نامزدی…

اینبار دیگه دیده منم گرد می‌شه.

دوست دارم جفت دستمو توی سرم بکوبم و بلند بگم:

– حاجی چی چی و صیغه کنید؟ شوخی بود فقط… پاشید برید خونتون دیگه!

اما رنگ پریده‌ی امیر مطمئنم می‌کنه که هیچ شوخی‌ای در کار نیست.

بابام روی خیارش نمک می‌پاشه و خونسرد سر تکون می‌ده.

– موافقم شاهرخ جان… خداروشکر دیگه نیاز به آشنایی نیست بچه ها هم که از بچگی باهم بزرگ شدن.

زندایی و مامان هم تایید می‌کنن.

اما من پام بی اختیار تیک گراهی شده و مثل روانیا هی پام و بدنمو تکون می‌دم.

یه لحظه حس می‌کنم چیز تیزی توی پهلوم فرو می‌ره.

بی اختیار قد بلند جیغ می‌کشم و به بغلم نگاه می‌کنم.

امیر چنگال داخل کف دستش رو تا ته کرده بود توی پهلوم اما تا نگاه همه ستمون اومد؛ نمی‌دونم کجا چنگال رو سر به نیست کرد.

مثلا مضطرب می‌پرسه:

– دیارا خانوم چیزی شده؟

از بین دندون های بهم چسبیده، آروم می‌غرم:

– یه سگی بیلبیلک تو دستشو تا ناکجا فرو کرد توم!

ملیح لبخند می‌زنه و زیرلبی طوری که فقط خودمون دوتا بشنویم می‌گه:

– زودباش جمعش کن. هم جیغتو، هم شاهکار مزخراهی شدو!

صوتی دایی قد بلند می‌شه:

– چی شدی دیارا جان؟