مجدداً با گوشی توی کف دستش ور میره.
تای ابروی بالا میندازم و در کسری از ثانیه به نتیجه های نامطلوب میرسم.
– داشتی زر میزدی؟
چند لحظه با گنگی نگاهم میکنه.
– نه واقعا باید باهم حرف بزنیم!
– الانو نمیگم اسکل پلشت! اون شامگاه رو پشت بوم؛ داشتی زر میزدی گفتی پریسا برا من تموم شد و ور ورور…؟
چشمشو ریز میکنه.
– نه چرا باید دروغ بگم؟ الان اصلا چه ربطی به پریس داره؟
مشکوک نگاهش میکنم.
هنوز مطمئن نیستم.
ولی بهشدت منطقی میگم:
– چمیدونم! میگی حرف بزنیم. یه ساعته قرار گرفتی به گوشیت نگاه میکنی آه میکشی!
منم اضافه کردم حتماً پریس جونتون برگشته؛ میخوای زود بدو بدو بری پیشش!
چشمشو میبنده.
انگار که واقعا موضوع مهمی رو بخواد مطرح کنه و این خزعبلاتم فقط تمرکزشو بهم میزنه.
با تک سرفهای جدی میشم.
صاف میشینم و میگم:
– بگو دیگه!
نفسی میگیره و یه ضرب میگه:
– مجید اینجاست!
شوکه نگاهش میکنم.
فکر میکنم من اشتباه گوش دادم اما حالت آشفتهی امیر، می گه که بله!
نه توهمه، نه تخیل!
امیر صاف صاف تو چشم من زل زده بود و بدون اینکه خجالت بکشه؛ یا خندهش بگیره؛ گفته بود مجید اینجاست!
و مجید اینجاست یعنی این که خود این بزرگوارِ حمال آمار داده بود تا سر د کلهی مجید پیدا بشه!
چندبار پلک میزنم و بعد یه دفعه خون جلوی چشممو میگیره.
یه ضرب از جا میپرم.
دیگه نمیتمایل داشتم بیشتر از این به خزعبلاتش گوش بدم!
امیر رسما یه سور به من توی یاوه گویی زده بود!
اما کف دستمو میکشه و کلافه میگه:
– کجا؟
عصبی دستمو میخوام بیرون بکشم که با شنیدن حرف بعدیش، خشکم میزنه:
– مگه نمیاضافه کردی زودتر جدا شیم… میخواستی بار دیگر برگردی به این رابطهی احمقانه تاکسیکت دیگه!
غیر از اینه؟
بهتزده نگاهش میکنم.
از جونش سیر شده بود که بیوقفه داشت دری وری میبافت؟
دندونامو روی هم فشار میدم و میغرم:
– با زبون خوش ولم کن برم!
– نمیشه بری! باید بمونی حرف بزنیم!
و همه چیز توی کمتر از یک چشم به هم زدن اتفاق میافته!
و من؛ وحشی میشم!
میگم وحشی؛ چراکه دقیقا شبیه به انسانهای نخستین که درکی از تمدن نداشتن؛ میافتم به جون امیر.
مشت و لگد میزنم.
موهاشو میکشم و هرچی بد و بیراه از دهنم درمیآد بارش میکنم.
– تو آدم نیستی! تو آدم نمیشی! شعورت اندازه یه گاو نمیرسه!
امیر خسته و کلافه از جا بلند میشه.
در حالی که تلاش میکنه مشت و لگدامو مهار کنه؛ برای اولین باره فکر میکنم که بدون شوخی و توی دعوا از سر عصبانیت، سرم داد میکشه:
– همین الان این وحشی بازیتو تموم کن دیارا! تا حرف نزنی من نمیفهمم چه مرگته!
از تقلای زیاد به نفس نفس افتاده بودم.
کف دستشو پس میزنم و با حرص میگم:
– متنفرم از اینکه همیشگی میخوای منو مجبوری کنی اول حرف بزنم!
بیحرف نگام میکنه.
حرفمو متوجه شده!
هم اون میدونه من چی میگم، هم من میفهمم دردش چیه!
صورتمو میچرخونم و خفه میگم:
– من بهشدت وقت پیش به مجید بیان کردم دیگه حاضر نیستم برگردم باهاش!
هیچوقت!
اون یه بار خودشو به بهترین نحو ممکن به من ثابت کرده!
ذاتشو شناختم… میدونم چه آدم به درد نخوریه… با دوست صمیمی من؛ به من خیانت کرد!
شوکی که توی صورت امیر نشست؛ قابل پیشبینی بود.
چون هیچوقت نذاشته بودم بفهمه قلبیل افسردگیهام چیه!
فکر میکرد از دلدادگی زیاد به مجید اینجوری شدم.
یا اینکه مجید یه آدم گردن نگیر بوده که منو ول کرده!
اما حقیقت چیز دیگهای بود!
نفسی میگیرم و به سختی ادامه میدم:
– تموم اون سالها… اون حال روحی افتضاح؛ قلبیلش عشق زیاد من یا بیقراری برای رابطهم نبود!
دلیلش این بود که من به بدترین نحو ممکن شکسته بودم!
هم خودم!
هم اعتمادم!
دائم یه چیزی توی سرچ چرخ میخورد که مگه من چه مشکلی داشتم؟
ایرادم چی بود؟
چی کم گذاشتم؟
چرا مجید باید با بهترین دوستم بهم خیانت کنه؟ و چرا بهترین دوستم….
نفسم قطع میشه.
یادآوری اون لحظات عذابآور به خودی خود برام دردناک بود!
نفسی میگیرم و خیره به نگاهای پر آشوب امیر نگاه میکنم.
– حالا فهمیدی من هیچ قلبیلی برای برگشتن پیش یه آدم عوضی ندارم؟ من هنوز اونقدری بدبخت و بیچاره نشدم که برگردم باهاش!
امیر با صوتی خفه و رگ داری صدام میزنه:
– دیارا!
جفت دستمو محکم تخت سینهاش میکوبم.
سوزش اشکتوی نگاهام و تیغهی بینیم، اعصابمو بهم میریزه.
ولی اگه حرفامو نزنم، خفه میشم.
باید بگم، حتی شده با آوای لرزون!
– خفه شو! فقط دهنتو ببند و خفه شو! توی احمق هنوز شوهر منی!
به قول خودت هنوز حتی صیغه طلاقی بین ما جاری نشده!
کاش انقدر غیرت داشتی و مرد بودی که میذاشتی حداقل اول مهر طلاق بخوره تو شناسنامهمون بعد بری واسهم یه مرد دیگه رو جور کنی!
حرفام سنگین بود و خودم میدونستم.
اینو از تیره شدن صورت امیر هرکلمه که ادامه میدادم، بیشتر متوجه میشدم.
و به محض اتمام حرفم؛ حالا اونه که آمپرش میچسبه!
دور خودش میچرخه و اامان چیزی که دم کف دستش میآد و قد بلند میکنه با تمام قدرت میکوبه توی میز شیشهای.
وحشتزده جیغ میکشم و با کف دست صورتمو میپوشونم و بعدش، عربدهی امیر، مو به تنم راست میکنه.
– حرف دهنتو بفهم! حرف دهنتو بفهم و به من انگ بیغیرتی نزن! فکر کردی… در ذهنش گذراندی برای من راحته بدونم به محض این که طلاقت دادم میتونی بری با یکی دیگه؟
از شدت عصبانیت به نفس نفس افتاده بود!
– در ذهنش گذراندی واسه یه مرد! واسه منی که شوهرتم تحملش راحت بود که کل این مدتو با فکر اینکه اگه جدا شیم سریع قراره بری پیش اون حرومزاده؛ بگذرونم؟ هربار تا مرز جنون میحرکت کردم و به خودم میبیان کردم حق نداری دخالت کنی! تو جلوم بودی… تو خونهم بودی… از همهمهمتر، زنم بودی!
نفس جفتمون حبس میشه و امیر با آوایی که تجلیل رفته و از داد و هوارش خش برداشته میناله:
– ولی نداشتمت!
حرفش یه سطل آب یخ روم خالی میکنه.
زیرا دقیقا این حرف منم بود!
امیر دورترین نزدیکِ من بود!
همونطور که من برای امیر!
امیر اینبار آرومتر ادامه میده:
– بهم میگی هنوز شوهرتم؟ کدوم شوهر دیارا؟ تو گذاشتی که من شوهر باشم؟ کل تعلقم نسبت بهت، اون اسم کوفتی تو شناسنامهته که همونم میخوای ازم بگیری و پاکش کنی! و من با چه حقی میتونم برای تو اظهار نظر کنم وقتی که کل این چند ماه آخر چپ راهی شدی رلست اومدی اضافه کردی طلاق! طلاق! طلاق!
به خودم میآم و میبینم صورتم از اشک خیس شده.
گریهام اوج میگیره و بار دیگر بیفکر، توی یه لحظه هرچی به ذهنم میآدو میگم:
– خب یه کاری کن اسمت پاک نشه!
یه کاری کن بخوامم نتونم اسمتو پاک کنم!
تو بیعرضهای تقصیر منه؟
و به محض اتمام حرفم، امیر مات زده نگاهم می کنه و من از خجالت گر میگیرم.
این حرفم رسما داشتم بهش میاظهار کردم باهام رابطه داشته باش تا دیگه اون برگهی پزشکی قانونی کوفتی به هیج دردی نخوره!
خاک بر سرم که باز بدون فکر حرف زدم.
هول میچرخم و میخوام برم که امیر مچ کف دستمو میچسبه.
فشارم بالا و پایین میشه.
صورتم داغ کرده و کف دست و پام یخه!
نگاه میدزدم و لب میزنم:
– بذا… بذار… برم…
صداش وقتی حرف میزنه به قدری گحرکت کردهس که میترسم و بیاختیار نگاهش میکنم.
و نگاهش…
نگاهای خمار سیاهش، حالا یه چیز جمشاهده کرد داخلش داشت.
یه چیزی که من میتونستم ببینمش!
نفسهاش کشدار شده.
خیره خیره نگاهم میکنه و بعد، نگاهاش، ردی لبم سر میخوره.
خشدار لب میزنه:
– نمیشه که! بهم بگی بیعرضه و بذارم بری؟
بزاق دهنمو سخت قورت میدم.
یه قدم بهم نزدیک میشه و با جفت کف دستش صورتمو قاب میگیره.
لب خشکمو زبون تر میکنم و آروم اسمشو آوا میزنم.
– امیر…
نفس عمیقی میکشه.
با جدیت نگاهم میکنه.
– نمیخوام اسمم از شناسنامهت پاک بشه دیارا!
– اصلا قلبم نمیخواد جز خودم، کسی حتی کف دستتم بگیره!
چراکههم میلرزه و امیر سرشو روی صورتم خم می کنه.
– میذاری… میذاری اسمم برای همیشگی توی شناسنامهت باشه؟
بزاق دهنمو قورت میدم.
نگاهمو توی صورتش میچرخونم و مینالم:
– امیر!
– جونم؟
نفسم حبس میشه.
و امیر…
قصد جونمو کرده که میگه:
– من… فکر میکنم که… همیشگی دوستت داشتم اما… الان… دیارا من…
دیدهش روی لبم میدوه و تمرکز درست حسابی نداره؛ اما یک ضرب میگه:
– من عاشقتم!
نفسم بند میآد.
مشت محکمی توی شونهش میکوبم و با گریه میغرم:
– احمق بیشعور! جونت دراومد تا اینو بیان کردی!
– عاشق این لطافتت هم هستم حتی!
بغض میکنم و با لب برچیده سرمو میندازم پایین.
– منم از بخت بد، یه حسهایی بهت دارم!
قهقههش به هوا میره.
منو میکشه توی بغلش و محکم فشارم میده.
و من توی اون لحظه انگار که شرم و خوردم و حیا رو تف کردم، دوباره یه مشت دیگه به شونهش میزنم.
– منتظر چی هستی پس! قرار بود عرضهتو نشونم بدی! نشون بده دیگه!
از شدت قهقههای که میزنه نفسش بالا نمیآد و خودمم به خنده می افتم.
خیلی پررو و بیحیا بودم ولی…
واقعا قلبم میخواست ببوسمش و حتی یه بار دیگه اون شکم شیش تیکهی لامصبشو از نزدیک ببینم!
هنوز تصوراتم کامل نشده که روی صورتم خم میشه و محکم لبمو میبوسه.
و بوسهش وقتی عمق میگیره و کامهای عمیقتری از لبم میگیره، احساس میکنم توی بغلش میخوان از هوش برم.
و امیر وحشیانه؛ میبوسه.
کمی خم میشه و یه ضرب منو توی بغلش بالا میکشه.
مکث میکنه و همونطور مماس لبم، یکم سرشو عقب میکشه؛ با نفس نفس، میگه:
– میخوام ببرمت اتاق خواب…
نفسمو لرزون بیرون میفرستم و چشمم روی صورتش میدوه…
اینبار من بوسهی محکمی روی لبش میذارم و توی هم حالت، پچ میزنم:
– زودتر!
ملحفه رو روی تنم بالا میکشم و تا جایی که فقط چشمام بیرون از ملحفه باشه.
با چشمای درشت شده از کنجکاوی به امیر نگاه میکنم.
کرمِ درونم فعال شده.
امیر خوب بود.
امیر بسیار خوب بود!
و من اونو برای خودم میتمایل داشتم!
تمامشو…
حتی این نوازشهای…
خدایا…
کف دستشو زیر سرش تکیه گاه کرده بود و توی حالت نیمخیز داشت با اشتیاق نگاهم میکرد.
موهامو نوازش میکرد و من هربار به اتفاقات ساعتی قبل فکر میکردم تپش قلبم بالا میحرکت کرد!
نگاهشو برام ریز میکنه.
ولی نمیتونه لبخند محو قرار گرفته روی لبشو پاک کنه.
– چیه؟ باز میخوای چه آتیشی بسوزونی؟
با یه حالت مریضگونه میگم:
– حالا طلاقو چیکار کنیم امیر سلطانی؟
نگاهاشو میبنده و با خندهی حرصی میگه:
– فقط خفه شو دیارا!
(امیر)
“یک سال بعد”
تولد عمه بود و همه دور هم جمع شده بودیم.
از سفرمون به طالقان و ازدواجی که اونجا بالاخره واقعی شد و رابطهی منو دیارا، بعدش دوتا کار رو فوری انجام دادم!
اول مجید!
برای اولین بار بعد از شکرآب شدن رابطهمون، بدون مشت و با منطق نشستم باهاش صحبت کردم.
آب پاکی رو ریختم روی کف دستش و روشنش کردم دیارا، زنِ منه!
زنِ من!
و هنوز که هنوزه به قدر تمام اون یک سال از دست حرکت کرده، خرکیفم بابت این قضیه.
این که دیارا، زنِ امیره!
زن منه!
عین دیوونهها هی با خودم تکرارش میکنم و میخندم!
و دومین کار مهمم هم متوقف کردن روند طلاق بود.
تا امروزگار هیچکس نفهمیده بود که من و دیارا دستی کف دستی داشتیم چه گندی به زندگی همهمون میزدیم و امیدوار بودم از اینجا به بعد هم کسی نفهمه!
بین افکار درهمم، نگاهم به دیارا میافته که نامحسوس داره کیک عمه رو انگشت میکنه.
لبمو محکم بهم فشار میدم تا خندهم جمع بشه.
در عوض با خباثت؛ کشیده می گم:
– با نون بخور سیر شی دیارا جان! انگشت جواب نیست. مشت مشت بردار!
با این حرفم نگاه عمه، سریع میچرخه سمتش و پس گردنی محکمی حوالهش می کنه که خندهی جمع به هوا میره.
– آدم باش بچه!
دیارا همونطور که چپ چپ به من نگاه میکنه سرشو میماله و غر میزنه:
– واه واه واه! نخوردم که! میخواستم بچشم ببینم خامهش تازهس یا نه…
و در همون حالت غرغروش، سمت من میآد و کراواتمو میگیره با خشونت سمت مسیررو میکشه.
– شما هم با من تشریف بیار جناب چایی شیرین ببینم چی گیرت میآد از این حجم پاچهخواری!
بابا با خنده میگه:
– اوه اوه امیر… پوستت کندهس!
عمه با چشمغرهای شمشاهده کرد به دیارا میگه:
– انسان باش… کف دستتو از دامادم دور کن بچه!
دیارا سمت عمه میچرخه و در کمال بیشعوری زبونی درمیآره و میگه:
– شوهر خودمه!
لبمو دندون میگیرم تا صوتی خندهی از سر ذوقم بلند نشه.
میون آوای خندهی جمع، دیارا منو توی اولین اتاق هول میده و درو میبنده.
موهامو چنگ میکنه توی دستش و سرمو سمت خودش میکشه.
تهمتوجه شد آمیز میگه:
– امیر! آدم باش!
با ولع نگاهش میکنم.
سیر نمیشدم از این جذابی وحشی…
نمیدونستم چرا!
خیره خیره به لبش نگاه میکنم و میگم:
– منم خامه میخوام.
منظورمو میگیره و با شیطنت میخنده.
موهامو ول میکنه سمت در میچرخه.
– خدا روزگاریتو جای دیگه حواله کنه!
میخواد از در بره بیرون که با خشونت دستشو میکشم.
– روزگاریم همینجاست خانومم! دقیقا همینجا!
و بدون اینکه بهش فرصت اعتراض بدم؛ خم میشم و با تمام وجودم لبشو میبوسم…
حیات منو دیارا، یه قایم موشک بازی بیپایان بود!
چه دختر عمه، پسر دایی بودیم!
چه زن و شوهر…
من و دیارا، همیشگی داشتیم باهم قایم موشک بازی میکردیم.
شیطنتهای بچگی، با خودمون بزرگ شده بودن و حالا به جای کتک زدن، همو میبوسیدیم!
با تمام وجود…
پایان
بهار_محمدی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن