صدای چکچک باران به شیشهی پنجره، تنها صدایی بود که سکوت سنگین و خفهکنندهی اتاق را میشکست.
چمدان کوچک و کهنهام را گوشهی اتاق، درست کنار رادیاتور سرد گذاشته بودم.
هنوز باورم نمیشد.
باورم نمیشد که دیگر آن خونهی کوچک ولی پر از خندهی پدر، آن آشپزخانهای که بوی قرمهسبزی مادر همیشگی در آن پیچیده بود، و آن اتاقی که سلما و من تا نیمهشب در آن پچپچ میکردیم، دیگر وجود ندارند.
همهچیز در یک لحظه، در یک جادهی لغزنده و زیر نور خیرهکنندهی چراغهای یک کامیون، به سیاهی مطلق گره خورده بود.
من، جیران سلیمزاده، تنها بامدتدهی آن تصادف لعنتی بودم.
دختری که حالا فقط یک سایه از خودش باقی مانده بود.
آهی کشیدم و کف دستم را روی شیشهی سرد پنجره گذاشتم.
انعکاس صورتم در شیشه، رنگپریده و خسته بود.
نگاههایم هنوز پفکردهی گریههای شامگاه قبل بود.
عمو مجتبی، برادر بزرگ پدرم، گفته بود: «اینجا خونهی خودته جیران جان. غصه نخور. ما مثل پدر و مادر برات میمونیم.» اما لحنش وقتی این را میگفت، بیشتر شبیه به یک وظیفهی شرعی بود تا یک دعوت از ته قلب.
در اتاق به آرامی باز شد.
صوتی تقتق پاشنهی کفشهایش قبل از خودِ شخص، حضورش را اعلام کرد.
هدیه بود. زنعمویم. زنی با چهرهای که همیشه انگار بوی ترشیدگی میداد، حتی وقتی تبسم میزد.
با صوتیی که سعی میکرد مهربان باشد، ولی تیزیِ پنهانش مثل تیغ بود، اضافه کرد: «جیران جان؟ وسایلتو چیدی دختر؟»
برگشتم و با ادب، همانطور که ماهها به من یاد داده بودند، سرم را کمی پایین انداختم و اظهار کردم: «سلام خاله هدیه. بله، تقریباً تموم شد. بسیار زحمت کشیدید که اتاق رو برام آماده کرمشاهده کرد.»
او وارد اتاق شد و نگاهی از سر تا پای من و سپس به چمدان کوچکم انداخت. انگار میخواست با آن نگاه وزن و حجم مزاحمت من را در این خونه اندازه بگیرد.
«خواهش میکنم عزیزم. وظیفه بود.»
یک قدم جلوتر آمد و آوایش را کمی پایین آورد، انگار میمیل داشت رازی را بگوید، اما در واقع میتمایل داشت مرزهایش را مشخص کند: «ببین جیران جان، میدونم روزای سختی رو گذروندی. خدا بهت صبر بده. اما خب… خوشحالی هم ی دختره درست عین تو، اعصابش یه کم نازکه. غم از کف دست دادن خانوادهت رو درک میکنه، ولی ترجیح میدم زیاد تو چشم نباشی. یعنی منظورم اینه که اگه کاری داری، تو اتاق خودت انجام بده که سرخوشی اذیت نشه چراکه روحیش لطیفه نمیخوام آسیب ببینه و اونم روحیش ضعیف شه. میدونی که دخترا تو این سن و سال چقدر حساسن.»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن