دستش را روی سینهی نیمه برهنهی نریمان گذاشت، پیراهنی که نقش لباسخواب داشت و شامگاهها میپوشید، با دکمههای باز:
_ کف دستتو بکش و برو اتاقت، اونطوری شاید تونستم تحملت کنم!
کنارش زد و به سمت کمد راهی شد تا لباس بپوشد، باید میراهی شد، سوارکاری لازم داشت، مغزش نیاز به ارامش داشت، کمی صدای رودخانه، سواری میان درختان و شاخ و برگها…
_ ولی نریمان، یادت که نراهی شده وارث میخوای؟ برای پدرت، خودت، خونوادههامون و این ارث و میراث؟
تیز به سمتش برگشت و غرید:
_ ارث و میراث من، به وقتش به پسرم و دخترم هم خواهد رسید، تو سهمی نداری ازین بابت، درک کردی؟ صد مثقال طلا مهریهت نشده که بخوای حرف از وراثت بزنی!
افسانه اخم در هم کشید و نزدیکش شد:
_ من نه، تو…تو نیاز به وارث داری که بتونی این عمارت و روستا رو روی انگشتات بچرخونی، من راحت میتونم بهت بدمش…هدیهش کنم، کمکت کنم!
با خشم خندید و لباسهایش را روی تخت انداخت، زباننفهمترین زن زیستناش را داشت میدید، و ای کاش ذرهای بویی از خجالت برده بود، بویی از شرم، حیا، انسانیت!
_ تمومش کن، افسانه…تو قرار نیست با غار کردن خودت به من کمک کنی، زیرا من قرار نیست به تو کف دست بزنم، و مادر وارث من هم قرار نیست تو باشی، نهایت لطف کنم در حقت اینه که بعد از جدا شدنمون، پرتت نکنم بیرون که به اسم بیوه بری خونهی پدرت!
بیوه شدن، آبروریزی بزرگی بود، خصوصا اگر دختر خان و عمارتزاده باشی.
مثل آن است که همه کسی را الگو قرار دهند و سپس همان الگوی حیاتشان، آنها را نابود کند.
اینکه یک زن پس زده شده باشد، نشانهی ضعف و شاید حتی گاهی، هرزگی آن زن باشد!
گفتهها بهشدت بود، خصوصا آن جملهی معروف:
«حتما کاری کرده که شوهرش نخواستش»
حرص و خشم در چشمان افسانه نمایان بود اما تبسمی که سعی داشت با ان حفظ ظاهر کند، تقریبا همه چیز را پنهان میکرد.
سری تکان داد و با لبخند اضافه کرد:
_ دیده اربابزاده، ولی به زودی متوجه میشید که جز من، کسی نمیتونه همسر خوبی برای شما باشه!
به سمت در حرکت کرد و وارد اتاق خودش شد، نریمان عصبی دستی به صورتش کشید و مشغول تعویض لباسهایش شد.
****
کنار رودمنزل نشست و دستی به اب فرو برد، خنکای آب در این گرمای تابستان قلبنشین بود، آهی از عمق قلبش کشید و دست در جیب فرو برد.
دستمال گردن ساتنی بیرون کشید، به یاد داشت اوایل آمدن ولینتی بیبیآسیه این را قاپید، همان پارسال بود، تازه گلین به عمارت امده بود و داشت ماندگار میشد.
همان روزگارهای اول، هر روز این دستمال گردن را یا به دور مچش میمتوجه شد یا به دور گردنش، آن هم زمانی که در اتاقکش بود و او اتفاقی از پنجرهی کدر اتاقکش میدید. نکه اتفاقی، دلش کاری میکرد کمی فضاما کند.
از یادآوری آن روزها تبسمی به لبش قرار گرفت، همان معصومیت و سرخی لبها و گونههایش، قلب مرد را برد. دیدهان روشن و درشتش، که او را همانند آهو میکرد، یا موهای نرم و خرمایی روشنش که جلوی نور افتاب میدرخشید.
گلویش از آههای بیشمارش به سوزش افتاده بود، روی تنه درخت بریده شدهی همیشگیاش جای گرفت و کف دستمال گردن را به بینی چسباند، همان روزگارها وقتی گلین برای کمک به بیبی عجلهای به اتاق رفت، کف دستمالش را در مطبخ جا گذاشت.
همان روز برداشتش، بعد از تمام این مدت هنوز بوی خوش او را میداد، لذتش تمامیناپذیر بود.
اب دهانش را به سختی فرو خورد و طی تصمیمی آنی، از جا برخاست، به سمت اسبش پا سریع کرد و دستمال گردن را در مشتش فشرد، طاقت دوری نداشت، باید هرطور شده، حتی از دور، او را میمتوجه شد!
بهجاده افتاد و اسب بی زبان را با سرعت به سمت روستای پایینی هدایت کرد، همهی اهالی روستاهای اطراف، اسب اربابزاده را میشناخسریع.
آن اسب سیاه با یالهای قد بلند و پرکلاغی، که لکههای سفیدی در بدنش، خال مانند جلب توجه میکرد.
از هر جاده و خیابان که میگذشت، پچ پچ مردم شروع میشد و او بی اهمیت به سمت مقصدش میتاخت، قطعا تا حالا خبر ترک کردن روستا هم به گوش به پدرش رسیده، ولی در آن لحظه کسی جلودارش نبود.
عرق از گرمای تابستان روی پیشانی و گردنش قرار گرفته بود و اسب هم دیگر در آن گرما توان تاختن نداشت، وارد قسمت جنگلی روستا شد و افسار اسب را به دور شاخهی درختی بست.
با قدمهای پیاده، میان درختان عبور کرد، میخبر داشت خانهی گلین و پدرش در نزدیکی ورودی روستاست، دقیقا همان اطراف زمینهای کشاورزی، به لطف پدر کشاورزش، میان باغها و زمینها زندگی میکردند.
خانهی کلبه مانندی که اطرافش را درختها گحرکت کرده بودند، همانی بود که میمیل داشت.
قدم پیش گذاشت و در ان غروبی که دیگر تاریکی را مهمان خونهها میکرد، نزدیک حرکت کرد، نه ناهار خورده بود و نه صبحانه، صبح که از خانه بیرون زد، دیگر برنگشت.
به پشت خونهیشان که رسید، یواشکی پنجرهها را دید میزد، میدانست از وقتی که مادر گلین فوت شده، گلین صاحب اتاقی جداگانه شد، پنجرهها را به قصد یافتن اتاق گلین متوجه شد زد.
انگار نه انگار مردی سی ساله باشد، همانند پسری نوجوان حرکت کردار میکرد، برای گلین بچه شده بود!
پردهی همهی پنجرهها کشیده شده بودند، اما صدایی که از یکی از انها گوش داد متوقفش کرد، آوای آوای خوش دخترانهای که از دیوار نازک خونه به گوشش میرسید تبسم به لب هایش نشاند.
پشت همان پنجره ماند و منتظر شد، ذرهای هم که شده ان پارچهی مزاحم کنار برود تا او را ببیند، تمام سوراخسنبههایش را چک کرد و در نهایت، قسمت پایین سمت چپ پرده که کمی جمع شده بود، دیده چسباند و تیز نگاه کرد.
قلبش شیطنت میتمایل داشت، وگرنه که با یک تقه زدن به پنجره میتوانست او را بیرون بکشاند، ولی دوست داشت او را در حالت عادی خانه ببیند، لباسهایش، موهای آشفته دارد یا نه، یا خوابیدنش حتی…
کسی در دیدش نبود، ولی تکان خوردنهایی که میمشاهده کرد میبیان کرد که در حال انجام کاری است، چند تکه لباس که روی لبهی تخت آهنیاش افتاد دیدهان نریمان را به برق انداخت.
کمی دید زدن معشوق که بد نبود، بود؟
همان لحظه گلین با بالاتنه برهنه و لباس زیر صورتی مقابل پنجره ایستاد، مشغول برگرداندن پیمسیرنش بود که بپوشدش، موهای بلندش روی شانهها و کمرش را پوشانده بود و نریمان ماند و آن دل پرتپش.
دیگر طاقت نداشت، با انگشتر عقیقش ضربهای به شیشه زد، که گلین به وضوح وحشت کرد و با هین کشیدهی که کشید لباس را مقابل تنش نگه داشت.
با دیدن نصف صورت مردانهای ترسیده پشت پرده قایم شد و پیمسیرنش را پوشید. سپس به سمت پرده راهی شد و با کنار زدنش، صورت پرشوق نریمان و ان چشمان برق زنانش را متوجه شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن