من و مهران شبیه یک روح در دو بدن بودیم و حالا حس میکرد که از او جدا شده ام.
بابت این دوری و فاصله ناراحت بود و از تنها شدن بار دیگر میوحشت کرد.
من او را به بودنم قلبگرم کردم، شیشه ی تنهایی اش را شکستم و خودم را به زور در حیات اش جا کردم.
کارهای اخیرم به او این حس را میداد که میخواهم بی خبر رهایش کنم و پسرک ناراحت درونش ترسیده بود.
تازه داشتم درد اصلی اش را میمتوجه شدم و بمیرم برایش، چرا اصلا به فکر او نبودم؟
جای گرفتم و نگاهان سرخم را به او دوختم. نگاهش غم و ترس را فریاد میزد و عذاب وجدان خرم را چسبید.
اشکم چکید و قبل از اینکه فرصت پیدا کنم تا حرفی بزنم، هیستریک و عصبی ادامه داد:
_ تو دادگاه اومد زد تو گوشم که تو با زن من رابطه داری!
متوجه شدم این موضوع از جانب تو آب میخوره و تاییدش کردم.
جلوی کلی آدم هر چی تهمت و انگ بود بهم چسبوند و من فقط خاموشی کردم که تو خراب نشی.
وای خدای من، چقدر به ریشم ریز خندیده!
چقدر تو نظرش احمق جلوه کردم، که با تو رابطه دارم و تو هممدت با اونم رابطه داشتی!
ناباور اشکم چکید و مسیر نفسم بسته شد.
چرا از هیچکدام از این عذابها برایم ناظهار کرده بود؟
داشت تمام حس های بد دنیا را هموقت تجربه میکرد.
درد، غم، قلبهره، خشم، ترس، تنهایی، ناامیدی، حسادت، دلشکستگی، حقارت، بی اعتمادی، ضعف، رنجیدگی، دلخوری، سردرگمی…
تک تک اینها را درونش میمتوجه شدم و حتی بلد نبودم که چطور مرهمش باشم که از شر این احساسات خلاص شود.
مهران تمام مدت خودش را وقف من و مشکلاتم کرده بود و منِ بی لیاقت چرا یک بار به احساسات او توجه نکردم؟
دستش را گراهی شدم و نگاهش که در چشمان خیسم قفل شد، نفس زنان لبهایش را به هم فشرد.
حتی حالا هم به فکر من بود که بیشتر از این اذیت نشوم.
با کشیدن کف دستش ناچار شد کنارم بنشیند.
سرم را روی سینه اش گذاشتم و دستانم دور کمرش پیچ خوردند.
فین فین کنان زمزمه کردم:
_ خجالت میکشیدم بهت بگم.
خودمم نمتوجه شدم چطور شد، یهویی اتفاق افتاد.
بعدش انقدر از کف دست خودم و کاری که کرده بودم عصبی بودم که به اون قرصا پناه بردم.
میمیل داشتم یادم بره چه غلطی کردم…
فکر میکردم اگه دربارش حرف نزنم تموم میشه، چه میدونستم قراره کف دستم اینطوری رو شه…
به خدا فقط خجالت میکشیدم…
تو عزیزقلب منی، همه چیز منی…
توروخدا دیگه از این حرفا نزن، ببخشید مهران…
قفسه ی سینه اش زیر سرم تکان شدیدی خورد و کف دستش را با مکث روی کمرم گذاشت.
_ دیگه ازت دست نمیکشه، با دست خودت بهونه دادی دستش…
عامر را میاظهار کرد. اگر بچه ای در کار بود و او میفهمید که پدرش است، برای برگرداندنم آسمان را به زمین می آورد.
ترس مهران هم همین بود.
او فقط بودن من را میتمایل داشت و این بودن، کمترین چیزی بود که در جواب تمام کارهایش میتوانستم تقدیمش کنم.
پس با اطمینان و طوری که دلش را قرص کند پچ زدم:
_ هر چی بشه… هر چی، من هیچوقت تنهات نمیذارم…
نمیدانم خاموشیش بابت چه بود.
از درستی حرفم مطمئن نبود یا خیالش راحت شد؟
_ مهران…
_ جان؟
درست نبود حالا که مهران به من نیاز داشت دردهای خودم را وسط بکشم اما ترس به ذهنم چیره شده بود.
شمتوجه شدا نیاز داشتم تا کسی روی افکارم سرپوش گذاشته و همه را نفی کند.
_ اگه واقعا حامله باشم… وای مهران، چیکار کنم؟
نیست مگه نه؟ هیچ بچه ای نیست، نه مهران؟
توروخدا بگو نیست…
چند بار ملایم روی کمرم کوبید و انگار حتی به دروغ هم نمیتوانست خاطرم را آسوده کند که بیان کرد:
_ الان بسیار خسته و به هم ریخته ایم، هر دومون…
فعلا استراحت کن بعدا در موردش صحبت میکنیم.
همین که راضی نشده بود وجود آن کودک را نفی کند یعنی باید قبولش میکردم.
حالا که احتمال بارداری ام قوت گحرکت کرده و واقعیت داشت کم کم در جانم رخنه میکرد بیشتر از همیشگی وحشت کردم.
کودکی از عامر آن هم در این وقت و شرایط، بدتر از این هم مگر میشد؟
سرم نبض گحرکت کرد و دلم بی قراری کرد.
اشک به سرعت کل صورتم را خیس کرده و با درماندگی روی قلبم کوبیدم.
_ نمیخوامش مهران، غلط کردم…
چیکار کنم؟ من با این بچه چیکار کنم؟
وای خدا… وای… چیکار کنم؟ چیکارش کنم؟
ضربه هایم به تن و بدنم حالت هیستریک گرفته و انگار داشتم خودم را تنبیه میکردم.
مهران سرم را به آغوش کشیده و پاهایم را روی تخت دراز کرد.
نوازشم کرده و صوتی گراهی شده و ملایمش گوشم را پر کرد.
_ بخواب عزیزقلبم، به چیزی فکر نکن.
تا من هستم از چیزی نترس، همیشگی همونی میشه که تو میخوای…
از کنارت تکون نمیخورم، دیدهاتو ببند و به چیزی فکر نکن…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن