چشمهایم انگار تازه به خودشان وارد شدند و شخص مقابلم را مشاهده کردند.
همان لحظه مغزم هم به کف دست و پا زدن افتاد و متوجه شد که شکل و شمایل این مرد زمین تا آسمان با تمنا فرق دارد.
زبان احمقم هم که بو برده بود گند زده، خشک شده و چسبیده به سقف دهانم پنهان شده بود.
شامگاهیه مترسکی که چیزی از حرکت کردن نمیداند، سرجایم توقف کرده بودم.
نگاهمان قفل هم بود و لحظه به لحظه تغییرات نگاهش را میدیدم ولی چنان از مشاهده کردنش جا خورده بودم که به چیز دیگری فکر نکنم.
مثلا اینکه سر و وضعم برای اینطور ایستادن مقابل نگاهی که حالا بیتابی را فریاد میزد، هیچ مناسب نیست.
قطره آب کوچک ولی سمجی که از بازی میان موهایم خسته شده و بی هوا خودش را روی شانه ام پرت کرد، تلنگری بود که نیاز داشتم.
به خودم رسیدم و دیدهانم درشت شدند.
ذهن علیلم را هم خدا لعنت کند، تازه یادش افتاده بود که نهیب بزند و بگوید من با این تن نیمه برهنه و خیس مقابلش از حرکت ایستاده بودم.
_ وای…
آه از نهادم برخاست و صورتم به آنی آتش گراهی شد.
قلبم دیوانه وار میکوبید و دنبال جاده فرار بودم.
سالها از بودنم در موقعیتی مشابه این گذشته بود و من چقدر با این حس غریبه شده بودم.
گر گرفته و دستپاچه کف دست پیش بردم تا کف دستگیره ی در را لمس کنم ولی دست عامر از من پیشی گراهی شد.
کف دستم را روی هوا چسبیده و تا به خودم بجنبم در آغوشش بودم.
گرمای تنش هم پوستم را سوزاند و هم مدهوشم کرد.
گیج شده بودم و با زاری کف دست روی سینه اش فشردم.
_ چیکار میکنی؟ برو بیرون… عام…
و حرکت خشن و بی وقفه ی لبهایش بود که روی لبهایم قفلی محکم زد.
❌پارت #۷۶۲ و قسمت اول پارت #۷۶۳ به قلبیل محتوای بزرگسال سانسور شده است❌
«غرق جنون»
#پارت_۷۶۳
ساعتی بعد سرم روی سینه اش بود و مست صدای نفس های تند شده اش، با آهستهش نگاه بسته بودم.
موهای نمدار و پریشانم را نوازش میکرد که بی هوا سرم را بالا کشید.
نگاهمان قفل هم شد و تبسم پر از ساکتشی زد.
_ چجوری بدون تو دووم آوردم عمر عامر؟
عمر عامر…
همین حرفش کافی بود تا همه چیز مثل پتک توی سرم کوبیده شود.
چه غلطی کرده بودم؟ وای…
همزیرا برق گحرکت کرده ها سیخ قرار گرفتم و وحشت زده نگاهش کردم.
_ وای… وای… چیکار کردیم؟
حالا که تن و جانم به خواسته اش رسیده و آرام گراهی شده بود، منطقم قد علم کرده و با تاسف نگاهم میکرد.
نباید اختیارم را کف دست آن حس احمقانه میدادم، نباید…
کف دست روی دهانم گذاشتم و نفسم بند وارد شده بود.
نگاه لرزانم را از عامر گراهی شدم و به اطراف دادم.
واقعیت با قدرت بیشتری توی صورتم کوبیده شد و سرم به دوران افتاد.
چه کرده بودم؟
_ باوانم، خوبی؟
نگاهم به اشک جای گرفت و هول زده دنبال پوشاندن تنم بودم.
کف دست گرم عامر که روی پهلویم قرار گرفت هقی زدم و تنم را عقب کشیدم.
_ کف دست نزن به من، چرا اومدی؟ چه غلطی کردیم؟
وای خدا، من و تو… ما نباید…
«غرق جنون»
#پارت_۷۶۴
چهار دست و پا خودش را سمتم کشید و سعی کرد تنم را در آغوش بگیرد.
هیستریک تقلا کردم و او میخواست ملایمم کند.
_ اینجوری نکن دورت بگردم، همه چی که خوب بود بینمون…
اذیت شدی؟ من کاری کردم؟ ببخش دردونه، اگه اذیتت کردم بذار پای بیتابیم…
اینطوری که دیدمت از خود بیخود شدم…
توام میمیل داشتی باوان…
آری، من هم میخواستم و این شرمم بود که تبدیل به خشمگینت شده بود.
از خودم شرم داشتم که به یک اشاره، با سر دویده بودم.
از این منِ سست و ضعیف شرم داشتم.
با حرص و فریاد زنان کف کف دستانم را روی سرم کوبیدم و با زاری نالیدم:
_ من گوه خوردم، من غلط کردم، برو بیرون…
همه چی اشتباه بود، باید بری…
برو بیرون، برو…
کف دستانم را مهار کرد و پیشانی به پیشانی ام چسباند.
_ هیش، تو هنوز خانممی، زندگیمی، همه چیز منی…
اشتباه؟ باوان، این درست ترین چیز تو حالای زیستنمون بود…
میمیل داشت آهستهم کند ولی هر حرفش گندی که زده بودم را بیشتر به دیدهم می آورد.
جیغ بنفشی کشیدم و با تمام توان خودم را تکان دادم.
دیگر این نزدیکی بیش از حدمان را نمیخواستم.
_ نمیخوام، ولم کن…
داری زندگیمو به گوه میکشی، چرا هنوز اینجایی؟
برو بیــرون، بـــرو… راحتم بذار…
کلافه لبهایش را به هم فشرد و سردرگم نگاهم کرد. او را هم گیج کرده بودم.
حق داشت…
زنی که از خدا خواسته زیر تنش فریاد میزد «شتابزدهتر و محکم تر!» حالا از کرده اش پشیمان بود و عامر حق داشت که مرا نفهمد.
«غرق جنون»
#پارت_۷۶۵
_ هر چی اتفاق افتاد اشتباه بود، فراموشش میکنیم… خب؟
کف دستم را روی سینه اش فشردم و ملتمس پچ زدم:
_ فراموشش کن و فقط برو، توروخدا…
مات و مبهوت فقط نگاهم میکرد. زبانش را بین لبهایش نگه داشته و کمی بعد آهسته خندید.
_ نمیفهمم چی میگی!
با بیچارگی نگاه بستم و تو گلو نالیدم. با کش دادن خودم، حوله را چنگ زدم و مقابل سینه ام فشردم.
تا میل داشتم دهان باز کنم و دوباره همان چند کلمه را تکرار کنم، انگشت اشاره اش مقابل نگاهم به حرکت درآمد.
_ به خدا که خودتم نمیفهمی چی میگی!
آره از هم دور شدیم، آره حقمه بخوای زجرم بدی چراکه بد خراب کردم…
هزار بار گفتم، واسه بار هزار و یکم هم میگم… تا ته جهانم بخوای با کارات دهنمو سرویس کنی من به جون میخرمش باوان…
میدونم طول میکشه تا رابطمون بخواد مثل قبل شه ولی ته ته ته همه ی این حرفا، تو زن منی…
اینو که نمیشه انکار کرد، میشه؟
یعنی چی اشتباهه؟ یعنی چی که فراموشش کنیم؟
با زنم خوابیدم، اینو که میفهمی باوان؟
در این وانفسا که من درگیر جنگ با خودم بودم، توجیه های او فقط بار روی دوشم را سنگین تر میکرد.
همین حالا هم عقلم میزان نبود و عامر فقط به جنون بیشترم دامن میزد.
میدانستم اگر پا به پای او این بحث را ادامه دهم، فاجعه پشت فاجعه اتفاق میفتد که نفس عمیقی کشیدم.
سعی کردم خودم را برای چند لحظه هم که شده آرام کنم و اینبار جدی و محکم غریدم:
_ از خونه ی من برو بیرون عامر!
«غرق جنون»
#پارت_۷۶۶
قد بلند شدم و حین پوشاندن نقاط دیگر بدنم، لباس های پخش و پلا شده اش را با پا سمتش هل دادم.
_ همین الان!
ابتدا تکخندی زد. بعد راهی شده حرکت کرده خنده اش شدت گراهی شد و با ملایمش و خونسردی شورتش را پا زد.
شلوارش را برداشت و خیره در صورتم مشغول پوشیدنش شد.
با بالاتنه ی برهنه روبه رویم توقف کرد و سر کج کرد.
_ خونه ی تو، خونه ی منه نه این خراب شده!
نفس شتابزدهی کشیدم و با خشمگینت خندیدم.
ملایمشم فقط برای همان چند ثانیه بود.
_ خراب شده اون جاییه که توی مرد متاهل، زنی جز زن خودتو میبری توش!
کف دست میان موهایش برد و هممسیر با کشیدنشان به عقب، سرش هم عقب رفت.
_ وای، دیگه چجوری باید بهت بگم هیچکس جز تو توی حیات من نیست؟
مگه دیوونم اگه کس دیگه رو میتمایل داشتم بعد پنج سال مثل سگ واست زوزه بکشم؟!
توی صورتش براق شدم و حق به جانب نیشخندی زدم.
_ لابد هستی، دیوونه ای که ازم میخوای چیزی که بارها با دیده خودم دیدم رو باور نکنم ولی حرفای مفت تو رو باور کنم!
اما من دیوونه نیستم و قرار نیست دیگه باورت کنم.
لب زیرینش را به دندان گراهی شد و با تاسف سر تکان داد.
چشم بست و کمی بعد نگاه دردمندش را متوجه شدم.
_ اون زنو متوجه شدی اما چیزای دیگه رو چی؟
دیدی پنج ساله پامو تو خونمون نذاشتم و یه گوشه از مغازه میخوابم چون نمیتونستم بدون تو اون خونه رو تحمل کنم؟
دیدی هر روز رفتم دم خونه ی هر غریبه و آشنایی که سر سوزن بهت ربط داشته و دنبالت گشتم؟
مشاهده کردی غذای مورد علاقمونو نخوردم زیرا منتظر بودم بار دیگر با خودت بخورمش؟
متوجه شدی لباسی که تو دوست داشتی رو نپوشیدم که مجدداً جلوی نگاهای زیبا خودت بپوشمش؟
تو هیچی از حیات من بدون خودتو نمتوجه شدی باوان…
آخ عامر🥲😭
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن