به اضافه کرده ی خودش اگر پلیس ها او را نمیگراهی شدند، میخواست تا آخر عمرش را در کوچه و خیابان بگذراند.
ولی گیر افتاده بود و کسی را جز من برای درتمایل داشت کمک نداشت.
به خوبی به یاد داشتم که همان شامگاه و مقابل همان کلانتری از من خداحافظی کرد و داشت میحرکت کرد.
ولی من، منِ احمق نتوانستم با خودم کنار بیایم که او را رها کنم.
حس میکردم زندگی اش به خاطر من خراب شده.
از همان شب در اتاقک طبقه ی بالای آتلیه جاگیر شد و همینطور هم در زیستن من…
به هر تَرَک و خرابی که روی دیوارهای حیات ام نگاه میکردم، خودم مسئولش بودم.
_ باوان نمیخوادت، دیدهاتو باز کن و اینو ببین!
با فریادش توی صورتم، از هپروت بیرون آمدم.
تا دیروزگار که میتمایل داشت برای به هم رسیدنمان تلاش کند، چرا حالا این را میبیان کرد؟
_ چی میگی؟
داشت به پهنای صورت اشک میریخت ولی همان اندازه هم خشمگین بود.
انگشتش را به سینه ام کوبید و با جدیت در دیدهانم زل زد.
_ اون داره محبت و حالشو میکنه، نمیفهمی؟
انقدر دورش پره که دیگه تو رو آدم حساب نمیکنه.
عامر وقتی خوب بود که هیچکسو نداشت، به درد وقتی میخورد که ننه باباش میمیل داشتن بکشنش!
دیگه به دردش نمیخوری، چرا واسش بال بال میزنی؟
عشق لعنتیش جوری کورت کرده که هیچکس جز اونو نمیبینی…
بس نیست؟ دنبال باوان راهی شدن بس نیست؟
چقدر دیگه باید تحقیرت کنه؟
چیکار باید بکنه که ولش کنی؟
بابا اون داره با یه مرد دیگه زندگی میکنه، جات دیگه خالی نیست که بتونی دوباره پرش کنی…
بفهم عامــر، بسه دیگه… وقتش نشده منو ببینی؟!
حنانه ی سممممم😒😒
«غرق جنون»
#پارت_۷۴۷
باورم نمیشد!
با گوش های خودم میمتوجه شدم ها، ولی نمیتوانستم این حجم از وقاحت را باور کنم.
پس بالاخره نقاب از چهره اش برداشت و نیت واقعی اش را فاش کرد.
هر چند که خودش بیان کرده بود هیچگاه قرار نیست فراموشم کند و محبتش به من همچنان باقیست.
ولی این را هم اضافه کرده بود که میداند آن محبت یک طرفه است و دیگر مرا نخواهد داشت.
اظهار کرده بود که حالا آرزویش مشاهده کردن خوشبختی من کنار باوان است و چه جالب، حالا انگار آرزویش فرق کرده است!
پوزخندی به صورت خیس از اشک و سرخ از عصبیتش زدم.
تکه تکه ریز خندیدم و ابرو بالا انداختم.
_ این کرکسا رو مشاهده کردی چند وقت دنبال طعمشون میرن تا بالاخره از زندگیش کف دست بکشه و بتونن لاشهشو بخورن؟
واسم دقیقا مثل همونایی!
ناباور سر تکان داد و تکخندی عصبی زد.
_ عامر… تو حق…
اصلا او که بود که از حق و حقوقم بگوید؟
با تکان دادن انگشت اشاره ام مقابل صورتش، حرفش را قطع کردم و قدمی پیش حرکت کردم.
_ همواره منتظر این روز بودی، نه؟
به حرفات اعتماد کردم، در ذهنش گذراندم یه ذره از حنانه ی سابق هنوز تو وجودت زندست.
اما تو مثل یه لاشخور واسه زندگیم کمین کرده بودی، به هوای روزگاری که از باوان ناامید بشم و بتونی همه چیزو مال خودت کنی…
پیدا کردن باوانم جزوی از نقشت بود نه؟!
خیالت راحت بود که دیگه پیشم برنمیگرده، واسه همین جاشو نشونم دادی… آره؟
چقدر تو حیوونی حنانه…
«غرق جنون»
#پارت_۷۴۸
_ من دوستت دا…
_ خفـــه شو، فقط خفه شــو!
کف دست روی دهانش فشرد و هق زنان عقب رفت. نگاهش هراسیده بود و از گفته اش پشیمان…
_ به خاطر تو عزیزترین کسمو از دست دادم، تو زندگیمو نابود کردی…
با این حال نتونستم بدبختیتو ببینم چون خودمو مقصر همه چی میدونستم اما تو… تو… همه چی زیر سر تو بود…
کسی که باید تاوان میداد تو بودی نه من و باوان…
اشتباه کردم که فکر کردم آدمی، که قلبم واست سوخت، که به خاطرت عذاب وجدان داشتم… اشتباه کردم…
تو یه شیطانی که هر چی سرت بیاد حقته، پدرت اینو درک کرد ولی منِ خر ندرک کردم…
نگاهانم را مالیدم و تمام تنم را خشم پر کرده بود.
تمام خشمم نسبت به خودم بود که به سادگی بازیچه ی این زن شده بودم.
با حرص جلو رفتم و ضربه ای به شانه اش کوبیدم.
تلو خوران به عقب پرت شد و سراغ زهرماری که آورده بود حرکت کردم.
همه ی بساطی که پهن کرده بود را پخش زمین کردم و غرش تو گلویم، حنجره ام را سوزاند.
_ حتی اگه باوانم برنگرده، من لاشه ی این حیات رو دستت نمیدم… هیچوقت!
تا آخر هفته وقت داری گورتو گم کنی، دیگه تو اون خونه نبینمت…
هق میزد و ذره ذره عقب میرفت ولی زبانش در دهانش نمیماند انگار.
_ تو منو عاشق شدی… دیدهات برق میزد منو میمشاهده کردی… اون همه سال… عامر… دوستم داشتی…
_ اما الان فقط حالم ازت به هم میخوره!
«غرق جنون»
#پارت_۷۴۹
_ خدا لعنتت کنه زنیکه، واسه کدوم گناهم دارم با تو مجازات میشم؟!
شقیقه هایم را مالیدم تا سردردی که از ناله های حنانه گریبان گیرم شده بود را تسکین دهم.
مظلوم نمایی هایش دیگر نخ نما شده بود.
از بودنش هم فقط همین سردردها و اعصاب خردی های گاه و بیگاهش به من رسیده بود.
برای بار هزارم شماره ی تمنا را گراهی شدم.
از همان شب او هم دیگر جوابم را نمیداد.
حتی پیامهایی که برای سؤال کردن حال باوان فرستاده بودم را هم بی جواب گذاشته بود.
_ اون سگ مصبتو جواب بده تمنا، کار واجب دارم که پشت سر هم زنگ میزنم.
با ناامیدی به پیامهای بالایی نگاه انداختم و پوفی کردم.
منتظر جواب گراهی شدن نبودم و میدانستم کارم بیهوده است ولی جز تمنا کسی را برای درخواست کمک نداشتم.
چند باری تا دم خونه شان هم حرکت کردم ولی با تهدید خبر کردن پلیس پا پس کشیدم.
حالا اصلا موقعیت مناسبی برای دردسر بیشتر نداشتم.
باید خیلی چیزها را سر و سولین میدادم و این کار از پشت میله های زندان میسر نبود.
کلافه خودم را روی تخت انداختم و نگاهانم را مالیدم.
خیره به سقف در میان مشکلاتم کف دست و پا میزدم که صدای ریز پیام گوشی، حواسم را پرت کرد.
_ سگ مصب تویی و دار و ندارت، بیشعور!
بابت مزاحمت که دادم شلوارتو کشیدن سرت میفهمی دنیا کف دست کیه!
پوزخندی زدم. تمنا همین بود، اگر جز این میبیان کرد شک میکردم.
نمیمیل داشتم با پیغام و پسغام مشکل مادر باوان را به گوشش برسانم اما چاره ای نداشتم که نوشتم:
_ مادر باوان مریضه، قضیه جدیه تمنا کمکم کن…
«غرق جنون»
#پارت_۷۵۰
چند ثانیه از ارسال شدن پیامم نگذشته بود که نامش روی صفحه ی گوشی نقش بست.
او هم مرا به خوبی میشناخت و میخبر داشت از این موضوعات سوء استفاده نمیکنم که حرفم را باور کرد.
نفس خسته ای کشیدم و کف دست روی پیشانی ام گذاشتم.
_ سلام، مرسی.
میتوانستم اخم های در همش را از پشت گوشی تشخیص دهم.
_ چیشده؟ یعنی چی مریضه؟
_ نمیتمایل داشتم اینطوری خبرت کنم، جوابمو نمیدادی و مجبور شدم… شرمنده.
نوچ کشداری کرده و نفس نفس زدنش میگفت که با عصبانیت در حال قدم زدن است.
_ خب بگو چیشده، زیرلفظی میخوای؟
آهی کشیدم و روی تخت نشستم. سوزش چشمانم دیگر غیر قابل تحمل شده بود.
انگشتانم را با غیظ رویشان فشردم. آخرین باری که خوابیده بودم یادم نمی رسید.
_ دکترا جوابش کردن، میخواد قبل از…
زبانم به بیان مرگش نچرخید. چند ثانیه خاموشی کردم و از تمنا هم آوایی در نمی آمد.
_ میخواد باوانو ببینه، تنها آرزوشه…
بهم کمک کن تا آرزوشو برآورده کنیم.
_ یعنی… یعنی دیگه خوب نمیشه؟ مگه میشه؟
معلومه دارن دروغ میگن، باز چه خوابی واسه باوان مشاهده کردن الله اعلم!
روی مرز باور کردن و نکردن مانده بود.
مانند خودم در روزهای اول که برای انکار این موضوع کف دست به هر کاری میزدم.
نه اینکه دلواپس مادر باوان باشد، نه…
او فقط نگران باوان بود که آهستهش زیستن اش بیش از این خدشه دار نشود.
_ خودم پیش هزار نفر بردمش، بسیار وقت نداره…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن