تمنا!
در حال حاضر تنها کسی بود که میشد جواب سوال هایم را از او بگیرم.
یک تسویه حساب هم به او بدهکار بودم که شاید حالا وقتش بود!
بعد از آن شامگاه در خانه ی مهران چند باری میل داشتم با او صحبت کنم که جوابم را نداد.
خودش هم میخبر داشت چه ظلمی در حق من و اعتمادم کرده که ترجیح میداد از من فرار کند.
_ مطمئنم خودت میدونی چقدر حالم بده، جوابمو ندی ممکنه خیلی کارا ازم سر بزنه.
واسه بار آخر زنگ میزنم و دوست دارم جوابمو ندی، مار توی آستین!
پیامم را ارسال کردم و چند دقیقه ای مهلت دادم تا بخواندش.
کمی بعد برای تماس روی نامش زدم که هموقت شماره اش روی گوشی نقش بست.
پوزخندی کنج لبم قرار گرفت و ابرو بالا دادم. تهدیدم کارساز بود!
همین که گوشی را کنار گوشم گذاشتم صوتی جیغ و شاکی اش گوشم را پر کرد و تو گلو لبخند زدم.
_ تو بسیار غلط میکنی که منو تهمتوجه شد میکنی، بدم پدرتو دربیارن؟!
در برابر نفس نفس زدن های از سر حرصش به خنده ی حرص درآرم ادامه دادم و سکوتش زبانم را باز کرد.
_ کجایی؟ باید ببینمت.
_ سر قبرت مرتیکه!
زمزمه اش مثلا زیر لب بود اما میدانستم عمدا صوتیش را تا حدی پایین برده بود که به گوشم برسد.
خودم را به نشنیدن زده و سوالم را تکرار کردم که نوچ کلافه ای کرد.
_ واسه من باید باید نکن، دیگه ام بهم زنگ نزن.
نه من نه هیچکدوم از دور و وریام نمیخوایم ببینیمت… آندرسسریع؟!
_ تمنا!
تشر عصیان زده ام کافی بود تا از موضعش کوتاه رسیده و ناراضی بغرد:
_ آدرسو واست میفرستم.
«غرق جنون»
#پارت_۶۸۸
بعد از مطمئن شدن از درستی آدرس وارد کافه گالری شدم.
در اامان لحظه ی ورود نگاهم سمت میزی که سر و صدایشان کافه را برداشته بود، کشیده شد.
تمنا هممسیر چند دختر و پسر دیگر در حال صحبت بود.
حوصله ی جمعشان را نداشتم که پشت یکی از میزها نشستم.
برای تماس با تمنا آماده میشدم که سایه اش روی میز افتاد.
_ زود حراهی شدو بزن کار دارم!
نگاه خیره و پر از کینه ام رویش قرار گرفت و او با تخسی و کف دست به سینه میخ نگاهانم شد.
هیچ کدام قصد کوتاه رسیدن نداشتیم تا مدتی که ویتر کافه نزدیک میمدت توقف کرد و انگار تمنا را میشناخت که با خوش رویی و صمیمیت اظهار کرد:
_ سلام جناب خیلی خیلی خوش اومدین، چیزی لازم ندارین؟
تمنا بینی چین داده و با نگاهی تیز و عصبی برایم خط و نشان کشید.
بعد هم رو به دخترک سر بالا انداخت و خنده ای کرد.
_ نه قربونت، ایشون زیاد نمیمونن منم برمیگردم پیش بچه ها.
بعد از حرکت کردن ویتر، صنقلبی مقابلم را عقب کشیده و نشست. با انگشتانش روی میز ضربه گرفت و لب غنچه کرد.
سوالی سر تکان داده و بی حوصله لب زد:
_ خـــب!
من هم مانند خودش حوصله ی طفره حرکت کردن نداشتم که روی میز به جلو خم شده و با جدیت اضافه کردم:
_ اگه اون بچه پسر عموته، چرا به من اظهار کرد بابا؟!
چشم در حدقه چرخاند و پوست لبش را به دندان گحرکت کرد. خیره در چشمانم ساکت پلک میزد.
_ خیلی دوست دارم بدونم دقیقا دنبال چی ای عامر؟
واقعا نمیدانست؟ دنبال حیات از کف دست راهی شده ام…
_ میخوام زندگیمو پس بگیرم…
خنده ای پر از تمسخر به رویش پاشیدم و ادامه ی حرفم را با تحکم زدم.
_ و میگیرم!
«غرق جنون»
#پارت_۶۸۹
_ خدای من، کاش میتونستم کشیده قد بلند بخندم!
لب هایش را داخل دهانش کشید و با لودگی نشان داد که میخواهد از خنده اش جلوگیری کند.
مانده بودم کجای حرفم خنده داشت!
غیر ارادی ابروهایم را در هم کشیدم و کف دستم روی میز کوبیده شد.
_ سادگی من برات خنده داره؟!
تمام آن نمایش مضحک را فراموش کرده و پقی زیر خنده زد.
یک کف دستش را به شکمش چسبانده و کف دست دیگرش را سمت من گرفت.
_ وای، خدا نکشتت آقا عامر مردم از خنده!
خوب که خنده هایش را کرد، زبانی روی لبهایش کشیده و نفسش را بیرون داد.
لحن صحبتش به یکباره جدی و عاری از خنده شد.
_ تو دیگه چقدر پررویی بشر!
از سایش محکم دندان هایش به هم، کل عضلات صورتش به لرزه افتادند و نگاهش به خون قرار گرفت.
_ ساده منم که گول اون عاشق و شیدا بازیای تو رو خوردم.
لامصب انقدر زیبا نقش بازی کردی که خر شدم.
با نگاهای خودم میمتوجه شدم چه بیشرفی هستی اما باز اصرار اصرار که نه بابا، عامر نمیتونه این کارو کنه.
دوستم داشت تو بغلم بال بال میزد از درد کاری که باهاش کرده بودی اما من بازم طرف تو بودم.
من، من خر رو اسمت قسم میخوردم عامر…
چقدر ارزششو نداشتی…
مشکل از من بود که حرف هایش را نمی درک کردم یا او داشت عجیب و غریب حرف میزد؟
ابروهایم از سر نمتوجه شدن حرف هایش بیشتر در هم گره خورده و نگاهانم ریز شدند.
_ جالبه، فکر نمیکنی این حرفا رو من باید بهت بزنم؟
نگاه گرد کرد و دستانش را در هوا تاب داد. نگاه کنجکاوی به اطراف انداخت و به خود اشاره زد.
_ نکنه من سر زنم هوو آوردم و خبر ندارم؟!
«غرق جنون»
#پارت_۶۹۰
خسته شده بودم از اینکه هر بار بحثمان به همین نقطه میرسید.
کلافه و بی اعصاب انگشت اشاره ام را توی صورتش تکان دادم.
_ چرا جفنگ میگی؟ من هزار بار اون ماجرا رو برات توضیح ندادم؟ بهت ثابت نشد که خیانت نکرده بودم؟
منو اینجوری سر ندوون، بگو همه ی این کارا رو از قصد کردی که اون پسرعموی الدنگ بی ناموستو به تمایل داشتش برسونی!
پوزخندم پر از درد بود و پلک هایم از سنگینی کارش روی هم افتاد.
_ مثل خواهر نداشتم بودی، جیک و پوک زندگیم توی کف دستای تو بود تمنا…
تو حال بدیامو دیدی، تو جون کندنامو دیدی…
هنوز نمیتونم باور کنم با من و باوان اینکارو کردی.
_ بسیار کثافتی…
پلک هایم را از هم باز کردم و نگاه خیسش را مشاهده کردم.
نگاهی که داشت به من و حرف هایم دهان کجی میکرد.
بغض کرده و تمام تنش میلرزید و این دختر ذره ای به تمنای چند لحظه ی قبل شامگاهاهت نداشت.
_ حداقل بعد این همه سال باهام روراست باش، لجم میگیره زل میزنی تو دیدهام و دروغ میگی.
متاثر از اشک هایی که روی گونه اش روان شده بودند آهی کشیدم.
دیدن غصه اش، خشمم را خاموش کرده بود.
_ نفسایی که دارم میکشم حرومم باشه اگه دروغ اضافه کرده باشم، چه دروغی تمنا؟
گوشه ی شالش را روی صورت کشید و سر سمت سقف برد.
سریع و سریع نفس میکشید تا از شدت گحرکت کردن گریه اش جلوگیری کند.
کمی که حالش بهتر شد نیشخندی به لبش دوخت و خیره و مچ گیرانه نگاهم کرد.
_ هیچوقت خودمو بابت اون روزگارا نمیبخشم.
به جای اینکه پشت باوان دربیام و آرومش کنم، طرفداری تو رو میکردم.
میتونی تصور کنی حال باوانو وقتی تنها کسی که داشت، باورش نمیکرد؟
به خاطر اعتمادی که به تو داشتم، باوانو باور نکردم ولی بعدش با نگاهای خودم متوجه شدمت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن