حواسم به اطرافم نبود و همچراکه مرده ای متحرک هر طرف که مرا میکشیدند میحرکت کردم.
حتی نمیدانستم بعد از این را چه باید بکنم. زیستن ام بدون عامر مگر زیستن میشد؟
طوری قلب و روحم را به آتش کشیده بود که برای مردن آماده بودم اما از خط و نشان کشیدن آخرش میوحشت کردم.
بیان کرده بود اگر بلایی سرم می رسید، همان را سر خودش می آورد و من حالا هم راضی به این اتفاق نبودم.
میاطلاع داشتم تمام حرف هایش دروغ است ولی اگر یک درصد حقیقت داشت چه؟
حاضر نبودم روی همان یک درصد هم ریسک کنم.
مرد نامردم، محکومم کرده بود به زیستن و آخ اگر آن قسم لحظه ی آخرش نبود…
_ خوبی؟
نگاهم را بالا کشیدم و قبل از متوجه شدن صورت او، چشمم به لابی بزرگ و پر زرق و برقی که وسطش توقف کرده بودیم افتاد.
خانه اش در این برج بود؟!
سعی کردم نگاه ناباور و نمشاهده کرده ام را کنترل کنم و باز هم با تکان سر جوابش را دادم.
بالا رفتن آسانسور و رسیدنمان به پنت هاوس، اندازه ی یک قرن طول کشید.
یک قرنی که تمامش را زیر نگاه خیره اش ذوب شدم.
تنها دری که در آن طبقه بود را باز کرد و جلوتر از من وارد شد.
با فشردن دکمه ای خانه غرق در نور شد و سمتم برگشت.
_ سرایدار هفته ای یه بار میاد واسه نظافت، بهش اطلاع میدم که تو اینجایی تا یه وقت بی هوا نیاد داخل.
کس دیگه ای به اینجا حرکت کرد و آمد نداره، میتونی راحت باشی.
آخر شامگاه تمنا رو میارم اینجا، اظهار کردم که یه وقت نترسی.
کلید را داخل سبدی که روی جاکفشی قرار داشت انداخت و قدمی به عقب برداشت.
مردد نگاهم کرد و گوشه ی لبش را به دندان گحرکت کرد. بعد از کمی این پا و آن پا کردن بالاخره حرفش را زد.
_ به من ربطی نداره، چیزی نبیان کردم که اذیت نشی ولی… مطمئنی خوبی؟
_ خو… بم…
نگرانی صوتیش آن بمب لعنتی را از یادم برد. به محض باز شدن دهانم، باوان درونم منفجر شد.
نقاب ها کنار رفتند، تلاش هایم رنگ باخشتابزده، واقعیت مجدداً و مجدداً توی صورتم کوبیده شد، جان از تنم راهی شد و دلم تیر کشید.
در یک صدم ثانیه روی زمین آوار شدم و کف دستم روی قلبم مشت شد.
چشمانم مانند ابر بهار شروع به بارش کردند و ضجه هایم نور خونه را کدر کرد.
_ خوبم… خوبم…
میتمایل داشتم ناله های دل دردمندم را پشت آن «خوبم» ها پنهان کنم ولی مگر پنهان شدنی بودند؟
کاش مانند دقایق قبل سوالی نمیسؤال کرد که در برابرش از هم بپاشم.
کاش فقط میحرکت کرد…
دستش زیر بازویم جای گرفت و تن سستم را قد بلند کرد.
تا کنار مبل های وسط سالن همراهی ام کرد و کف کف دستش را ملایم به کمرم کوبید.
_ اشکال نداره، اگه آرومت میکنه گریه کن…
حالا که کار از کار گذشته بود، صورتم را میان دستانم پنهان کرده و از ته دل زار زدم.
_ ولی هیچی نمیتونه قلب شکسته رو آروم کنه…
حالم را میمتوجه شد چرا که خودش طعم جدایی را چشیده بود. میاطلاع داشتم عشقی را از کف دست داده ولی چرا و چطورش را نه…
هر چند فرقی هم نمیکرد.
تمام جدایی ها و از دست دادن ها به یک اندازه جانکاه بودند.
شاید او میتوانست کمکم کند، شاید بلد بود چطور عذاب این روزگارها را کمتر کند، شاید…
از پس پرده ی اشک به چهره ی گحرکت کرده اش زل زدم.
ملتمس و به دنبال مسیر نجات به پای نگاهش افتادم.
_ دلم… داره… داره میترکه… چیکار کنم؟
نمیتونم… اون… نباشه نمیتونم… چیکار کنم؟
متوجه شدم که پشت دستش را زیر چشمش کشید و ملایم و تکه تکه لبخند زد.
_ فهمیدی به منم بگو…
مجدداً همان مرد خشک و بی تفاوت شد. فاصله گراهی شد و حین خروج زمزمه کرد.
_ کار احمقانه ای نکن، چیزی رو درست نمیکنه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن