بدجور توی ذوقم خورده بود. تمام علائم حیاتم داشت کمرنگ میشد که با یادآوری حرف دکتر، نفس عمیقی کشیدم.
آب سرد را باز کرده و چند باری دست خیسم را به صورتم کشیدم.
کمی که حالم جا وارد شد برای آماده کردن صبحانه راهی شدم.
_ ما که عجله نداریم، هر وقت شد شد دیگه…
آنقدر برای خودم از این کف دست جملات زمزمه کردم تا ذهنم آرام گرفت.
باید صبورتر از این حرف ها میشدم، حتی قوی تر. مادری ضعیف و شکننده به درد هیچ بچه ای نمیخورد.
صبحانه که آماده شد عامر را آوا زدم. خواب آلود به اپن تکیه زد و نگاهان نیمه بازش را به صورتم دوخت.
گمان میکردم حالم بهتر شده باشد اما اشتباه میکردم چرا که عامر بعد از اامان نگاه، قلبواپس سراغم آمد.
_ رنگت پریده، خوبی؟
پشت کف دستم را روی صورتم گذاشتم و برای رفع دلواپسی اش ریز خندیدم.
_ وا نه بابا، رنگ پوستم همینه دیگه. اصلا تو نگاهات هنوز کامل باز نشده چطوری فهمیدی رنگم پریده؟!
اخم در هم کشید و مجبور به قرار گرفتم کرد. سردی پوست صورتم دلیل اخم هایش بود.
_ چرا انقدر یخی؟ واسه چی پاشدی؟ تا همین دو ساعت پیش که رو کار بودیم، پس کی استراحت میکنی تو؟
کدوم خری گفته تو از خواب و استراحتت بزنی پاشی واسه من صبحونه آماده کنی؟
او حرص میخورد و من بابت غرغرهای پشت سر همش به خنده افتاده بودم.
کف دستم را که کشید تا به زور به اتاق برده و بخواباندم، غش غش لبخند زدم و مقاومت کردم.
_ ای بابا، حاج عامر کوتاه بیا!
پریود شدم، به خاطر کم خوابی نیست.
کنجکاو و مضطرب منتظر نوع واکنشش بودم که کاملا عادی به کارش ادامه داد.
_ خب باشه، دیگه بدتر. پریود میشی باید بیشتر استراحت کنی نه اینکه واسه من زرنگ شی میز بچینی.
گویا تنها کسی که بابت عقب افتادن بارداری غصه میخورد من بودم.
حیات را بیش از حد سخت گراهی شده بودم…
آخه عامر خان غصه ی چیز دیگه رو میخورن فعلا🙂
«غرق جنون»
#پارت_۵۴۸
بی خیالی او جان تازه ای در وجودم دمید. حالا برایم خنده دار و مضحک بود که چرا بابتش غصه خورده بودم.
ما که زیستنمان را داشتیم، همه چیز بر وفق مرادمان بود و آن کودک قلببند هم هر وقت که می وارد شد قدمش روی نگاهمان.
واکنش عامر از این رو به آن رویم کرد.
با خنده خودم را از چهارچوب در آویزان کردم و او را به سمت آشپزمنزل هل دادم.
_ خیلی خب، پیرمرد بداخلاق زورگو!
من میرم میخوابم توام صبحونتو بخور برو، نبینم گرسنه راهی شدیا.
از گردنم چسبیده و میان آی آی کردن های هوچی گرانه ی من، تنم را روی تخت انداخت.
خودش هم کنارم دراز کشید و کف دستش را دور تنم قفل کرد.
_ پیرمرد شوهرته، بداخلاق شوهرته، زورگوام شوهرته!
بگیر بخواب تا اون زبون درازتو درسته نخوردم.
چشمان بسته اش پلک هایم را بالا انداخت.
_ اظهار کردم میخوابم دیگه، تو چرا جای گرفتی اینجا بپای من شدی؟
یک دیدهش را نیمه باز کرده و کوتاه نگاهم کرد.
_ عقل نداری راحتی، خوش به حالت!
نگاهام بستست، لش کردم رو تخت، به هر آدمی نشونم بدی میفهمه قراره بخوابم… بپا چیه دختر خنگ من؟!
یک وری خودم را میان آغوشش جای دادم و ریز خندیدم.
_ نمیری مغازه؟
_ نوچ، غروب باید برم جایی کار دارم. میخوام قبل حرکت کردنم کنار تو باشم.
کف دستم را روی ته ریش هایش گذاشتم و کنجکاو تکانی خوردم.
_ چه کاری؟
تو گلو خندید و با تکان یکباره ی سرش، انگشت شستم را به دندان گحرکت کرد.
_ فضول کوچولو!
به کارم مربوطه، تموم که شد بهت میگم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن