_ من فقط تو رو میخوام عامر… هر جوری که باشی، هر چی که بشه…
بغضی که سعی در پنهان کردنش داشت، تمام صورتش را لرزاند و در آغوشم خزید.
_ هیچی و هیچکسو جز تو نمیخوام…
کف دستم روی کمرش مشت شد و بینی ام را در جنگل موهایش رها کردم.
تنها او مرهم این دیوانه بود…
_ همین که برگردیم همه چی رو درست میکنم. دیگه پیش بقیه خجالت زدت نمیکنم، دیگه نمیترسونمت…
عامری میشم که لیاقتتو داشته باشه.
سرش را عقب کشید و حالا نگاهش فقط عاشقی و محبتش را نشان میداد.
نوک بینی ام را بوسید و بی توجه به بغضی که هنوز در چهره اش رد پا به جا گذاشته بود، تبسم دندان نمایی زد.
_ همین الانشم هستی، دوستت دارم…
تا تمایل داشتم «دوستت دارم» را زیر گوشش نجوا کنم، صوتی منحوس گوشی از میانمان کشیده شد.
تکانی خورد و در حالی که گوشه ی لبش را به دندان گراهی شده بود، گوشی را از جیب سویشرتش بیرون کشید و زیر نگاهی نگاهم کرد.
_ ببخشید کارم خیلی زشت بود، گوشی یه وسیله ی شخصیه و نباید جواب میدادم.
از آتلیه زنگ زدن، مثل اینکه یه مشکلی پیش اومده براشون میتمایل داشتن با خودت حرف بزنن.
گوشی را کف کف دستم گذاشت و عقب گرد کرد.
_ میرم پیش بقیه، کارت تموم شد بیا عشقم.
از اتاق که بیرون رفت پشت کف دستم را روی پیشانی داغ کرده ام فشردم.
به جای گله و شکایت معذرت خواهی میکرد، خدای من…
دقیقا شامگاهیه به زندانی ای بود که قلببسته ی زندانبان سنگقلبش شده و از بودن پشت میله های این زندان ابایی که نداشت هیچ، حتی لذت هم میبرد.
اجازه نمیدادم همه چیز همینطور بماند. میله های این زندان لعنتی را با دستان خودم از بین میبردم.
«غرق جنون»
#پارت_۵۲۸
باران بند رسیده بود.
چند نفرشان پشت یک میز کوچک چوبی، روی نیمکت جای گرفته بودند.
تمنا همجاده مهران در حال برپا کردن آتش بودند و دخترکم با حسرت نگاهشان میکرد.
از واکنش من میهراسید که دور از آن دو و در جمع بزرگترها نشسته بود.
تبسمی روی لب نشاندم و نزدیک میز ایستادم.
_ سلام!
نگاهم کردند و بی توجه به تمام بدخلقی های دیشامگاه و صبحم، با روی باز از من استقبال کردند.
_ سلام پسرم، شرمنده نذاشتیم به خوابت برسی… مشاهده کردیم بارون قطع شده گفتیم یکم دور هم باشیم.
_ خجالتم ندین، من شرمندتونم که از دیشامگاه کلی باعث دردسرتون شدم.
رو به مادر تمنا سر خم کردم که پدرش به جای خالی کنار باوان اشاره زد.
_ بفرما کنار خانمت بشین آقا عامر.
نگاه کوتاهی به باوان که تمام حواسش جمع من بود انداختم و سر سمت مرد چرخاندم.
تصمیم داشتم هر چه خراب کرده بودم را درست کنم و این هم اامان گزینه ی پیش رویم!
زبانی روی لبهایم کشیدم و بعد از صاف کردن صدایم، مطمئن شدم پشیمانی و ندامت در چهره و آوایم مشخص باشد.
نگاه به زیر پایم دوختم و اضافه کردم:
_ یه عذرخواهی بابت اتفاقی که افتاد به همتون بدهکارم.
واقعا هیچی نمیتونه رفتارمو توجیه کنه، از بزرگیتونه که چیزی به روم نمیارین.
نمیدونم بگم خوشامگاهختانه یا متاسفانه، اما حساسیتم روی باوان جان یکم بیش از حده و وقتی تو اون حال دیدمش کنترلمو از دست دادم و واقعا نمیمتوجه شدم دارم چیکار میکنم.
آقا مصطفی شما بسیار حق به گردن ما دارین، شرمندتونم که زبونم تلخ شد… حلال کنین.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن