پشت ماشین مهران ایستادم و در کسری از ثانیه در توسط تمنا باز شد.
نگاه معنادار و پر حرفش را به من انداخت و کف دست باوان را چسبید.
_ بیا بریم، میتونی مسیر بری؟
_ آره خوبم، چیزی نشده بود.
_ خب پس، بیا بریم تو… بیا دیگه منتظر چی ای؟!
باوان دستم را فشرد و انگار منتظر بود چیزی بگویم، شاید هم منتظر اجازه ام بود.
ولی من در حال حاضر توان هیچ چیز را نداشتم. ذهنم برای هیچ کاری جان نداشت.
فقط میمیل داشتم همینجا بنشینم، خودم را لایه لایه کنم و ببینم زیر لایه های لعنتیِ عامر چه خبر است.
شاید با اینکار آن لایه های زنگ زده ی منفوری که این بلا را بر سرم می آورد پیدا و در جا نابودشان میکردم.
_ تو نمیای؟!
نفس عمیقی کشیدم و در جواب تمنا آهسته گفتم:
_ پشت سرتون میام.
فشار دست باوان بیشتر شد و صوتی مملو از ملایمشش همان آب سردی بود که برای خاموش کردن ذهن اَلو گحرکت کرده ام نیاز داشتم.
_ هیچوقت کف دستتو ول نمیکنم…
مهره ها و عضلات گردنم بالاخره بیدار شدند. سرم سمتش چرخید و دیدن تبسم دلربایش جانِ راهی شده ام را برگرداند.
لعنت به منی که مدام قلب کوچک این دختر را میشکستم و قلبم قرص بود به بودنش…
شاید چراکه میدانستم مرا بی قید و شرط میخواهد و راهی شدن در کارش نیست، هر غلطی که به عقل ناقصم میرسید انجام میدادم.
شاید باید دوباره میرفت تا قدر تک تک لحظات بودنش را بدانم…
با اطمینان پلک بستم.
_ همین زنده نگهم داشته…
«غرق جنون»
#پارت_۵۲۰
_ کمکت کنم دوش بگیری؟
_ نمیتونم، بسیار خوابم میاد.
_ حموم پایین وان داره، میتونی دراز بکشی و خودتو بشوری.
_ یکم بخوابم بعد، الان اصلا دیدهام باز نمیمونن.
_ اما سر تا پات کثیفه، حتی موهاتم گلی شده… این شکلی نمیتونی بخوابی که.
_ وای… میخوابم تمنا، تو کاریت نباشه.
کف دست و پایم را داخل سرویس بهداشتی میشستم و آوایشان به گوشم میرسید.
چند ساعتی در بیمارستان ماندیم و از خوب بودن حال باوان که مطمئن شدیم، دیگر صبح شده بود.
از خستگی نای صحبت نداشت. تا همینجا هم به زحمت نگاهانش را باز نگه داشته بود.
همه مان حمام لازم بودیم و از آن بیشتر خسته.
حتی افرادی که در منزل مانده بودند هم تا برگشتمان دیده روی هم نگذاششتابزده.
من هم مانند بقیه به شستن کف دست و پایم بسنده کردم ولی باوان به همان هم تن نمیداد و فقط میگفت «خواب»!
_ خب بابا وحشی پاچمو ول کن، بریم لباساتو عوض کن حداقل… اینو که میتونی؟
بیرون راهی شدم و همزمان که باوان سرش را به نشانه ی جواب مثبت تکان میداد، کف دست پشت کمرش گذاشتم.
_ من هستم تمنا، مرسی.
با حالت چندشی نگاهم کرد و به سرعت رو گرفت.
با تاسف تبسم محوی زدم که آوایش را عمدا به گوشم رساند.
_ مرده شور بودنتو ببرن!
حق داشت، حالا که آهسته تر شده بودم از نظرم همه حق داششتابزده.
تند حرکت کرده بودم، مانند هزار بار قبلی که شتابزده راهی شده بودم.
باوان بخشش کرده بود و من با پررویی تمام به کارم ادامه میدادم.
باوان بی جان و آرام سر روی سینه ام چسباند و شبیه به بچه گربه ای ملوس نق زد:
_ بریم دیگه، میخوام بخوابم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن