تا حس شرمندگی میتمایل داشت یقه ام را بگیرد، یادم می رسید که مهران پشت سرمان است و من هنوز نمیدانستم چه اتفاقی بینشان افتاده!
راست میاضافه کردند که شک مانند خوره است. داشت همه چیزم را از درون نابود و لحظه به لحظه ضعیف ترم میکرد.
به تدریج از آدمی که قبلا بودم فاصله میگراهی شدم و تک تک رگ هایم را خون سیاه شک و ترمتوجه شد پر میکرد.
_ چیشده؟ چی دارین میگین؟ یه جوری حرف بزنین منم بفهمم. عامر…
بی حرف لب زیرینم را داخل دهانم کشیدم و در نگاهش به دنبال جواب سوال هایم گشتم.
شاید نگاهش صادق تر از زبانش باشد!
از من که آبی گرم نشد به کف دست و پای تمنا افتاد.
_ تمن…
تمنا پوفی کرده و سردرگم شانه بالا انداخت.
_ نمیدونم که، خواب بودیم یهو صدای جیغت اومد. خودمونو که رسوندیم دم در، بیهوش تو بغل مهران بودی…
هین بلند و کشیده اش لبهایم را به هم دوخت.
_ خاک بر سرم، آبروم حرکت کرد!
با حرص دندان قروچه ای کردم و آوایم از خشم و عصیان دورگه شده بود.
_ چون تو بغلش بودی؟!
هر دو دستش را روی گونه ای گذاشت و با زاری سری به تایید تکان داد.
_ وای… آره، خیلی زشت شد!
از اینکه در آغوش او دیده بودیمش خجالت میکشید؟!
اگر کسی نمیدیدشان مشکلی با این ماجرا نداشت؟!
باورم نمیشد!
صورت سرخ مرا نمیمتوجه شد؟
دریای خونین نگاهم را چه؟
نفس های داغ و یکی در میان شده ام را هم نمیگوش داد؟
انگار صحبت از مهران کر و کورش کرده بود!
_ شرمنده که با مزاحمتمون باعث خجالتت شدیم عزیزدلم…
دفعه ی بعد جیغ نزنی کسی بو نمیبره!
«غرق جنون»
#پارت_۵۱۴
«لااله الاالله» زیر لبی پدر تمنا هم نتوانست ساکتم کند.
عامر افسارگسیخته ی زبان نفهم داشت قدرت نمایی میکرد.
چشمان معصوم باوان به لبهایم دوخته شد و حیران «ها» ی ملایمی پچ زد.
منظور حرفم واضح بود، کجایش را نمیمتوجه شد؟!
کف کف دستم را بدون هیچ لطافتی روی صورتم کشیدم، چندین و چند بار.
باید چه میکردم با زنی که به طرز احمقانه ای به شک هایم دامن میزد؟
اصلا این صداقت اغراق آمیز، از حماقتش بود یا از زرنگی اش؟
_ نصفه شب با اون یارو بیرون چیکار میکردی باوان؟!
_ آقا عامر!
کاش در بحث بین من و همسرم دخالت نمیکرد. کمک بزرگی که به هر دویمان کرده بود قلبیل نمیشد خودش را مسئول حیاتمان بداند.
آتشی که درونم گر گراهی شده بود، آنقدر بزرگ بود که دامن هر کس و ناکسی را بگیرد.
زیر نگاه تاسف بار مرد که از آینه رویم افتاده بود، ضربه ای به پیشانی ام کوبیدم.
_ خواهش میکنم دخالت نکنین!
سرمای کف دست لرزان باوان را روی مچ دستم حس کردم. دیدهانش به اشک نشسته و ملتمس و آرام خواهش کرد:
_ زشته محبتم…
تمنا همان تمنای سابق شده بود. همانی که با زبانش میتوانست هر کسی را شسته و روی بند پهن کند.
نگاه تهمتوجه شد آمیزی که زیر سایه ی اخم های در همش، ترسناک تر به نظر میرسید را بند نگاهم کرد.
_ الان وقت این چیزاست؟ سرش ضربه خورده، جای دلواپسیته این کارا؟
قبل از اینکه من توپ و تشر سنگینم را بر سرش خالی کنم، پدرش مداخله کرد.
_ تمنا جان، درست بشین دخترم…
اون پشت چیزی که به ما ربط داشته باشه نیست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن