عادی بود که با تک تک کلماتش آتش نیازم شعله ور تر میشد؟!
با حرکت انگشتش نفسم را تکه تکه بیرون دادم.
لذتی که از لمس کف دستانش میبردم به سوزشش میچربید که ناله ام هیچ نشانه ای از درد نداشت!
_ نمیمیل داشتم… بس… کنی!
حرکت کف دستش متوقف شد و از میان پاهای باز مانده ام نگاهم کرد.
سیبک گلویش تکان سختی خورد و انگشتش بین پایم حرکت کرد.
غرق لذت لرزیدم که دو انگشتش را بالا آورد
_ تحریک شدی توله؟!
گوشه ی لبم را به دندان گرفتم که تکخندی زد. ابرو بالا انداخت و بین پایم را نوازش کرد.
_ خدا بهت رحم کرده، اگه این کوچولو سالم بود به یه بار راضی نمیشدم!
لعنت به انگشتانش، دیوانه ام میکرد.
مخمور و پر نیاز پاهایم را دور کمرش حلقه کردم.
_ سالمه!
نگاهانش از حرکتم کمی گرد شد و کف دستش از حرکت توقف کرد.
_ جر خورده قلببر، هنوز خون روشه!
پوف کلافه ام چشمانش را گردتر کرد.
_ میگم سالمه عامر!
_ تحریکم نکن توله سگ، با دم شیر بازی نکن!
تاب نمیاری منو، بدتر از این میشی باوانم!
_ میخوای تو این حال ولم کنی؟
صورتش به آنی سرخ شد و رگ های پیشانی اش بیرون زد.
_ درد داری دختر، پشیمون میشی… کوتاه بیا!
میدانستم بعد از خوابیدن این شهوت لاکردار درد زیادی خواهم کشید، ولی در حال حاضر به بعدش فکر نمیکردم.
_ نمیشم!
و بالاخره سد مقاومتش شکست!
تعداد دفعات رابطه های پشت سر هممان از انگشتان دو دست تجاوز کرد.
هر دو کور و کرِ شهوت و تمایل داشتن شده بودیم…
تمام خونه شاهد محبت بازیمان بود و آخر شامگاه بود که در آغوش هم، به معنای واقعی کلمه از حال راهی شدیم!
وحشیای نمتوجه شد بدید😏😂
دیگه باید با تیر متوقفشون کنیم😂😂
«غرق جنون»
#پارت_۴۶۹
_ شرمندتم، به جان خودم هیچ مسیری نداره!
صدای پچ پچ گونه ی عامر پلک های خسته ام را از هم فاصله داد.
_ آخ…
کف دست زیر دلم گذاشتم و خمیازه ای کشیدم. بیرون از اتاق چنان روشن و نورانی بود که به محض چشم دوختن به آنجا، دیدهانم ناخودآگاه بسته شدند.
_ عزیز من، میگم الان نمیتونم بیام… چرا اصرار بیخودی میکنی قربونت؟!
دستم را سایه بان نگاهانم کردم و آنقدر پلک زدم تا نگاهانم به نور عادت کردند.
_ ای بابا این چه حرفیه؟ روز اول عیده، حق ندارم خونه بمونم؟!
اینطور آرام و پنهانی با چه کسی صحبت میکرد؟
اخم هایم ناخودآگاه در هم حرکت کرد.
بی توجه به ضعف جسمانی ام بی هوا از روی تخت پایین حرکت کردم که زانوانم سست شد.
ناله ام را با گزیدن لبم محبوس کردم و روی تخت ولو شدم.
نفسم را با صدا بیرون دادم و نگاهی به بین پایم انداختم.
وضع ناجوری داشت. احتمالا چند روزگاری طول میکشید تا آثار دیوانگی های دیروزگارمان بهبود پیدا کند.
پتو را دور تنم پیچیدم و بعد از صاف کردن گلویم عامر را که هنوز داشت با تلفن صحبت میکرد صوت زدم.
هول و کف دستپاچه داخل اتاق پرید. مرا که نشسته روی تخت مشاهده کرد وا رفته کف دستی به صورتش کشید.
_ ببخشید، سعی کردم بیدارت نکنم…
گوشی را کنار گوشش گذاشت و با عجله اضافه کرد:
_ شرمنده من دیگه باید برم، خداحافظ!
سمتم وارد شد و بعد از زدن بوسه روی تمام نقاط صورتم، کف دست دور تنم حلقه کرد.
_ حالت خوبه؟ جاییت درد نمیکنه؟ میخوای مجدداً بخوابیم؟ خوب استراحت نکردی.
دلواپسی اش تبسم را مهمان لبهایم کرد اما نتوانستم از خیر کنجکاوی ام بگذرم.
_ با کی حرف میزدی؟!
سوال مام هست😏
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن