*********************************************************************
نمی دانستم، چندمین باری بود که هممسیرش را می گحرکت کردم و به جز بوق های ممتد و عصبی کننده، چیزی عایدم نمی شد. خسته، کلافه، مستأصل و نالان، برق مسیررو را خاموش کرده و با قدم هایی سبک به سمت اتاق مشترکشان حرکت کردم. کف دستگیره را لمس کرده و آرام پایین کشیدمش. پدر که بیمارستان مانده بود ولی، او قرار گرفته بود روی تخت و بین نور کمرنگ آباژور داشت آلبوم بچگی هایمان را ورق می زد. چندکف دستمال کاغذی مچاله شده هم کنارش افتاده بود.
ـ مولین، خوبین؟
سرش را بالا آورد، دیدهانش یک پارچه خون بود ولی لبخند زد. چه تناقضی داشت این تصویر.
ـ خوبم عزیزم.
ـ براتون ساکتبخش بیارم؟
سرش را به چپ و راست تکان داد. بینی بالا کشید و آلبوم را ورق زد.
ـ نه عزیزم، امشب انقدر خوشحالم دلم می خواد تا صبح بیدار بمونم. می ترسم بخوابم و بیدار شم ببینم بیدار شدنش رویا بوده.
موبایل میان دستانم فشرده شد. با همه ی حال بدم ولی وارد اتاق شدم و کنارش روی تخت نشستم. نگاهم گیر یک عکس شد که اگر اشتباه نمی کردم متعلق به باغ لواسان بود، بین نهال های هلو که تازه کاشته شده بودند. سرو صورتمان خاکی بود و سرهمی لی به تن هردویمان کرده بودند.
ـ رویا نیست مولین، باید استراحت کنین. با انرژی بریم سراغش و بهش کمک کنیم این روزگارای سخت رو بگذرونه و بشه همون میعاد قبل!
سرش را آرام تکان داد و آهی کشید.
ـ خدا نگذره از باعث و بانی این حال بچم.
سرم را پایین انداختم. آلبوم را از بین کف دست هایش به نرمی بیرون کشیدم و با بستنش، روی پاتختی قرار دادم.
ـ استراحت کنین. صبح باهم می ریم بیمارستان.
باز هم اشک شوق ریخت و من پتو را برایش کنار زدم. روی تخت دراز کشید، پتو را رویش انداختم و قبل از عقب راهی شدنم آوایم کرد.
ـ غوغا مامان؟
متعجب چرخیده و نگاهش کردم.
ـ جانم؟
ـ می گم، می تونی….می تونی به علی و خانوادش بگی یکم عقد…
تا ته حرفش را خواندم، خبر نداشت که زودتر اقدام کرده ام. خبر نداشت که بعدش هم، علی تلفنش را جواب نمی داد و دل من را بین کف دستگاه پرس داششتابزده له می کردند.
ـ خیالت راحت باشه مامان. عقب می ندازیم.
نفس عمیقی کشید. با یک لبخند محو ولی از ته قلب!
ـ مرسی عزیزم، میعاد بچم دلش می شکنه نتونه عقدت باشه. حالا که خداروشکر نگاه باز کرده بذاریم یکم بهتر شه که بتونه خوشامگاهخت شدنت رو ببینه.
سعی کردم بخندم، غافل از غوغای دلم.
ـ همین کار و می کنیم. با خیال راحت استراحت کنین.
لبخند زنان دیده بست، آباژور را با کمی مکث خاموش کرده و بی صدا از اتاقش بیرون رفتم. گیجگاهم را با دستانم فشردم و حین بالا حرکت کردن از پله ها برای رسیدن به اتاقم، باز هم شماره اش را گرفتم. باز هم جوابی نداد و در انتهایش، فقط یک پیامک رسید. یک پیامک که باعث شد تصور کنم، قلبیل این کار بچگانه و احمقانه اش فقط درخواست من برای عقب انداختن عقد بوده.
“بعدا صحبت می کنیم عزیزم”
انگار توقع درک کردنم، توقع زیادی بود. قوهای دور گردنم را لمس کردم! محکم و بعد، با دیدهانی که از درد تیر می کشیدند روی تخت افتادم. نگاهم افتاد به قاب عکس خانوادگی روی میز و تصویر میعاد! باور کردنی نبود ولی، خدا برش گردانده بود. لبخند محوی زدم. قاب عکس را به دست گرفتم و خیره ماندم روی لبخندش!
ـ خوبه که بیدار شدی، خوبه که حالا می تونی خودت بگی، چی تورو به این روزگار انداخت. بعد باهم انتقام تمام این روزگارای از دست راهی شده تو می گیریم. تخس کله خراب من!
روی دیدهانش کف دستی کشیدم. قاب عکس را بغل کردم و دراز کشیدم روی تخت.
ـ علی دلخور شده عقد عقب افتاده. ولی عیبی نداره. درکمون می کنه. می دونم درکمون می کنه.
بعد یاد کودکی هایمان افتادم، یاد روزگارهایی که نمایش خوانی قصه های پریا را در باغ اجرا می کردیم و از شاملو می خواندیم. نیاز داشتم به آرامش کودکی ها. صوتیم ملایم بلند شد. قصه هارا زمزمه وار خواندم و قاب عکس را محکم تر بغل کردم.
*************************************************************************
هزاربار صورتش را بوسیده بودم. فقط توانسته بود تبسم نیم بندی بزند. حرف هایش، ختم شده بود به یک سری اصوات نامفهوم که به سختی می شد درک کرد چه بیان کرده. با این حال هزاربار بعد هر هزاربوسه شکر خدا را بیان کرده بودم. برای برگشتن و باز بودن نگاه هایش. خجالت می کشید حرف بزند. از بس که نمی توانست و زبانش روی اولین کلمه گیر می کرد، سعی می کرد حرف هم نزند. فقط نگاهمان می کرد. با همان تبسم محو! مولین دورش می گشت. قربان صدقه اش می راهی شد و آذربانو، از معدود مواقعی بود که شوخی اش نمی رسید. با غصه خیره ی صورت لاغر میعاد مانده بود و انگار، دلش خون بود.
پدر عقب تر توقف کرده و فقط تبسم می زد، کامیاب و میثاق با او شوخی می کردند و هرکس برای ملاقات در اتاق را باز می کرد، من نگاهم بهسرعت می چرخید به امید مشاهده کردن مردی که نه تماسی می گرفت و نه تماسی جواب می داد. هربار هم ناامید تر از قبل می شدم. می متوجه شدم که مامان هم عجیب نگاهم می کرد. انگار او هم توقع داشت و من، بی توقع نگرانش بودم.
حتی پریزاد و پوریا هم آمدند، مهران و همسرش، پولاد، تبسم و خانواده اش هم! هرچند خواهرش نبود و مولین و آذربانو، چقدر با متوجه شدنشان جا خوردند و جو، چقدر سنگین شد. ولی با این حال رسیدند. وارد شدند و کامیاب نگاهش نکرد و تبسم هم، به کامیاب نگاه نینداخت. اتاق که کمی خلوت تر شد بیرون راهی شدم و بدون هدفی، به سمت محوطه ی بیمارستان حرکت کردم. روی یکی از نیمکت های خالی و در قسمتی نسبتا خلوت تر قرار گرفتم و به موبایلم خیره شدم. فردا روزگار عقدمان بود. روزگار عقدی که عقب افتاده بود. توقع داشتم اگر قلبخور هم بود برای ملاقات بیاید، هم خودش و هم خانواده اش!
با قلبخوری، موبایل را در جیبم سر دادم و دستانم را روی سینه درهم گره زدم.
ـ چرا بیرون اومدی عمو؟
گردنم را کمی کج کردم.
ـ یکم نیاز داشتم هوای آزاد بخوره به سرم. تو جایی می ری؟
سوییچ را در میان دستانش تاب داد و جلوتر وارد شد.
ـ یکم کار دارم. خوبی؟
سری تکان دادم. با یک تبسم محو. امروزگار اگر سروکله اش پیدا نمی شد شب جلوی منزل اشان می راهی شدم. از علی، شخصیتی که شناخته بودم و روزهای گذشته ای که داشتیم، این رفتار بعید بود. قلبنگرانش شده بودم. برخلاف تصورم که می رود، رسید و کنارم نشست.
.ـ چیزی شده؟
نفس عمیقی کشیدم. خیره شدم به کف دستانم و آن انگشتر نشان ساده و جذابیی که حاج خانم وسطش انداخته بود.
ـ نه، خوبم!
فقط نگاهم کرد. خنده ام گرفت. قلبم شور زد و مغزم، شروع کرد به خودخوری که علی چرا جوابم را نمی داد؟ چرا آن شامگاه آن طور تماس را قطع کرد؟
ـ برو عمو، خوبم به خدا.
کف دستم را گحرکت کرد، محکم فشرد و من به کف دست هایمان خیره ماندم. سوالی که سؤال کردم هم، فقط برای خاموش کردم آلارم های منفی مغزم بود.
ـ تو با تبسم به کجا رسیدی؟
جوابی نداد. سرم را کشیده کردم و نگاه تلخ و تبسم محوش را از نظر گذراندم. کف دست دیگر و آزادم جلو رفت و کلاه کپ روی سرش را تکانی داد.
ـ کامیاب؟
ـ حیات فقط دوست داشتن و قربون صدقه حرکت کردن و من بمیرم برات و تو بمیری برام نیست عمو. من…بهشدت عاشقشم، اصلا هیچ زنی دیگه به نگاهم نیومده بعدش. با این حال….یه حرمتایی که بشکنه، یه حرفایی که زده بشه، یه دلخوری هایی که بشینه ته دل، دیگه اون حیات به درد حیات نمی خوره. دوست داشتن چندماه اول و مسیر می ندازه اما بعدش، دلخوریا میان بالا. فکر کنم بهتره برم سراغ رها کردنش. این بند…بریده بشه بهتره.
ناباور نگاهش کردم. با تبسم نگاهکی زد ولی، از هزار گریه بدتر بود آن تبسم و دیدهک!
ـ بعضیارو باید عاشق شد تا همیشه، اما از دور. از نزدیک ممکنه دلبسته شدنمون اذیتشون کنه. تا وقتی آدمیزاد نتونه یه چیزایی رو فراموش کنه و سر هر بار بالا زدن حرصش، اون ازیادنرفته ها رو تف کنه بیرون، عاشق شدن تنها کافی نیست.
بعد هم خم شد و پیشانی ام را بوسید.
ـ برم من، تو هم به این داماد جمتوجه شد بگو، انتظار داشتیم امروزگار ببینیمش.
رفت، رفت و من ماندم و نگاهم به قدم هایش و اندیشیدن به حرف هایی که گوش داده بودم. عاشق شدن، واقعا همه چیز نبود. این را من خوب می خبر داشتم اما، وقتی دونفر دور از هم می مردند، چرا مردن کنار هم را انتخاب نمی کردند؟ گیجگاهم از درد به فغان افتاد و من با دست آرام فشردمش. انگار بعضی چیزها را نمی شد هیچ وقت درست کرد. نمی شد تا آدمیزاد بفهمد و بداند و ببیند که هرخراب کردنی، تعمیر شدنی نیست. لرزش موبایل در جیبم، باعث شد نگاهم از مسیر رفتن کامیاب کنده شود. با کرختی بیرون کشیدمش و با متوجه شدن شماره، نفسم راحت از سینه بیرون زد.
ـ علی؟
با مکث جوابم را داد.
ـ خیابون بالایی بیمارستان منتظرتم غوغا، می تونی بیای؟
از جا کشیده شدم. آوایش چرا این طور خش دار بود؟ با قدم هایی شتابزده از محوطه خارج شدم و به سمتی که گفته بود قدم که، گام هایی شامگاهیه دویدن برداشتم.
ـ میام.
چهاردقیقه ی بعد، ماشینش را مشاهده کردم. پارک شده در حاشیه ی خیابان نسبتا خلوت و من، قدم هایم ملایم تر شد. قلبخوری و دلواپسی را نمی توانستم از هم تفکیکشان کنم، آن هم وقتی داشتم سوار می شدم تا ببینم سالم است و سرش هوار بکشم.
ـ علی، تو که من و کشتی. چرا موبایلت و جواب نمی دی؟
فقط نگاهم کرد. تازه متوجه غیر عادی بودن شرایط شدم. صورتش مثل همواره نبود. ته ریش داشت، موهایش شانه نخوره و بهم ریخته بود و پیمسیرنش، کمی چروک شده! فقط این ها نبود، به محض بستن در و قفل شدن نگاهمان در هم و دیدن این آشفتگی، محکم به سینه اش برخورد کردم و بعد، قلبی بود که اصلا انگار نمی زد. من تپشش را به سختی حس می کردم.
ـ علی؟
ناباور صوتیش کردم. ناباور و وحشت کرده! کف دستانش محکم تر من را به خودش سنجاق کردند و من با وجود درد استخوان هایم، اعتراضی نکردم. این همه درماندگی، وحشت زده ام کرده بودند.
ـ علی؟
ذکر علی گرفته بودم تا بلکه بفهمم، چه بلایی سرمان آمده که مرد همواره نترس و جسور و پررنگ این روزهای زیستن ام، به این حال دروارد شده. قلبم برعکس او تند می کوبید. شامگاهیه یک گنجشک وحشت کرده.
ـ می دونی یه مرد چه زمانی می فهمه عاشق شده غوغا؟
دل وحشت کرده ام، زبانم را لال کرده بود. شاید هم متوجه شدن صدایش شبیه نوارهای خش دار قدیمی، باعث این لال شدن بود. منتظر جوابم نماند.
ـ وقتی توی نگاهای یه زن نگاه کنه، ببینه همون قدر که با زل زدن توی چشمای مادرش آروم می شه، با زل زدن توی نگاهای اون زنم آروم می شه.
دلم از این جمله نریخت، از گراهی شدگی صوتیش و آن خش پر زخم حنجره اش بود که ریخت. آهسته رهایم کرد. کف دستانش انگار سست شدند. تنم را رها کرد و من ساکت عقب کشیدم. نگاهم می کرد. با درمانده ترین حالت ممکن. لحنش زمزمه وار بود، انگار داشت برای خودش حرف می زد.
ـ بد به حال مردی که توی نگاهای مادر و عشقش زل بزنه، ولی آروم نشه…
چیزی درون سینه ام به تکاپو افتاد. کف دستان یخم را روی پایم گذاشتم، بیش تر به سمتش چرخیدم و بیش تر حیات دور سر من چرخید.
ـ داری من و می ترسونی.
ـ من، همیشه عاشق شدم.
سرم را مطمئن تکان دادم. شکی نداشتم و نمی دانم چرا با بغض و خیلی مظلومانه نجوا کردم.
ـ می دونم.
دیدهانش بسته شدند. با یک درد عمیق و من خیره ی صورت مردانه اش باز بغض کردم. قلبم، هشدار یک فاجعه را می داد. کف دستش را به انگشتر همواره آشنایش رساند. از انگشت خارجش کرد و با باز کردن چشمانش، زل زد به آن رکاب مردانه. دیگر نگاهم نمی کرد. چرا؟
ـ قصه ی این انگشتر، با یه رفاقت شروع شد.
انگشتر بین کف دستانش، انگار چشم و دهان پیدا کرده بود. چشمانش از یک سو التماس می کردند جلوی حرف زدنش را بگیرم و دهانش، از یک سو! من ولی…منگ مانده بودم. کدام قصه از این انگشتر شروع شده بود؟
ـ چرا نگام نمی کنی؟
سیب آدمش، با این سوال تکان سختی خورد و من، سرسختانه تن جلو کشیدم تا صورتش را ببینم.
ـ علی…چرا نگاهم نمی کنی؟
با درد پلک بست و من، ترسیده تر و وحشت زده تر، با دستانم خودم را بغل گراهی شدم. هوا…هوای عصر جمعه بود. مسموم و مشتاق دیدار کننده. شاید هم هوای یک روز ابری آن هم وقتی چتر نداری و در یک شهر غریب گم شدی. هوا…هوای ترس بود.
ـ می شه نگی؟
چشمانش را باز کرد. خون میانشان شنا می کرد و یک دنیا ذراتی که با مشاهده کردنشان درد کشیدم ولی ماهیتشان را درک نکردم. با همان حالت وحشت کرده چشم از انگشترش گراهی شده و در خودم جمع شدم.
ـ بریم بیمارستان. ملاقات میعاد. هیچی هم نگو.
ـ قصه ی این انگشتر به میعاد وصله غوغا.
برق به تنم وصل کردند. سرم با بهت چرخید و کاش می مشاهده کرد وسط دیدهانم، چقدر وحشت منزل کرده بود. دیگر تاب این که بگویم نگو را نداشتم. لال شده بودم و او، باز نگاهم نکرد. صدایش اما، صدای خودش نبود. صدای خودش این همه پر خش نبود.
ـ چهارسال قبل، رفاقتی شروع شد که یه سرش من بودم و یه سرش، برادر دختری که دوسش داشتم. اومده بود پاراگلایدر یاد بگیره. اون مدت، آموزش می دادم این حرفه رو. شدم مربیش…یکم بعدم، رفیقش!
سرد بود. دمای بدنم به شکل عجیبی افت کرد و داشتم فکر می کردم به روزگارهایی که میعاد، عشق پرواز به سرش زده بود و هفته ای یک روز، کوله می بست و می اظهار کرد، می روم بپرم. دیدهان علی همچنان، حذر می کرد از چشم دوختنم.
ـ این انگشتر و خودت برام خریدی غوغا.
میعاد گفته بود، دلش می خواهد برای مربی ای که دوستش شده هدیه بخرد. کامیاب می گفت مربی ات مگر دختر است که می ترسی به ما نشانش دهی و او می خندید که قلبم می خواهد فقط این یک رفیق برای خودم بماند و شما قد بلندش نکنید. بعد هم دستم را گرفته بود و اضافه کرده بود غوغا تو برایش یک هدیه انتخاب کن. همراهش رفته بودم. نگاهم انگشتر مردانه ی مشکی را گحرکت کرده بود و میعاد گفته بود، عالیست. انگشتر از
همان روز اول برایم آشنا بود. از همان روزگار اول به یاد آورده بودمش. ولی خب…مگر فقط ما از آن انگشتر خریده بودیم؟ چه ساده فکر می کردم فقط یک تشابه ساده است و هربار می آمدم بپرسم، او حواس ذهنم را پرت می کرد.
ـ میعاد می اظهار کرد سلیقه ی خواهرشه. وقتی دستم کردم…حس کردم دیگه قلبم نمی خواد از انگشتم خارجش کنم.
دیدهان بهت و تارم، بالا رسید و چسبید به صورت مردی که ادعا می کرد دوست میعاد است و من، نمشاهده کرده بودمش.
ـ اون کافه هم حتی، پاتوق من و میعاد بود. پیشنهاد من به بهش چون عماد اون جا طراحی لاته انجام می داد.
انگشتان یخ کرده ی کف دستم را درهم مشت کردم و با کف دست دیگرم، قوهارا لمس کردم. نفسم داشت می گحرکت کرد و یک جایی گره می خورد که باز شدنی نبود.
ـ تمام این سال ها عقب تر توقف کرده و حواسم بهت بود. حواسم بهت بود که وقت مناسبش بیام جلو. که به گمون خودم، درد معشوقه ی از کف دست رفته ات رو فراموش کرده باشی. حواسم بهت بود و میعاد این و درک کرده بود.
دیگر حالا من هم نگاهش نمی کردم. پازل…داشت توی سرم کامل می شد. روزهای اول از همه کارهایم خبر داشت. هرجا می رفتم، حتی برنامه ی سفرم…انگشتر…کافه! دلم داشت آرام ملایم می توقف کرد. گمانم داشتم ساکت آهسته می مردم.
ـ قرار بود فقط حرف بزنیم. جاش و خودش انتخاب کرد. یه نقطه ی خلوت از شهر که هیچ جنبنده ای توش به دیده نمی خورد و فقط تهران بود زیر پامون. اولش یه صحبت عادی بود. از علاقم به تو سؤال کرد. سعی کردم صادقانه جوابش و بدم و بگم فقط منتظر فرصت درستشم. که دوست دارم. ولی از یه جایی به بعد، انگار عصبی شده بود. فکر می کرد دلیل رفاقتم باهاش و این که هواش و داشتم تو بودی. سعی داشتم فقط از اشتباه درش بیارم غوغا. ولی از یه جایی به بعد، منم داشتم عصبی می شدم. صدام داشت بالا می راهی شد و خشمم….
ـ تو اون بلا رو سر میعاد آوردی؟
این را با آوای مرده ها جویا شدم. با صدایی که هیچ حسی نداشت و بالاخره باعث شد علی با آن دریاچه ی خون نگاهش، به من زل بزند. از نوک پا تا فرق سرم داشت یخ می زد و منجمد می شد. چیزی نمانده بود صوتی دندان هایم نیز دربیاید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن