نهال متاثر به باقی حرف هایش مثل یک گوش شنوا،سنگ صبور گوش میدهد
_به هر دری،راهی،پنجره ای رو میزنیم…اما نمیشه
حالا چشم های لیلا خیس از اشک شده و نهال نمی داند برای دلداری این زنی که تا چند دقیقه پیش تبسم از روی لب هایش نمی افتاد چه جمله ای آماده کند….
لیلا خودش ادامه میدهد_مشکل از آریانه…
این را میگوید و با کف دستمال اشک هایش را پاک میکند_چند ساله سر همین موضوع اختلاف داریم…آریان چند بار واسه درمان رفته اما نتیجه نداده
نهال ناراحت نگاهش میکند، پس هر کس داستانی داشت
لیلا تبسم افسردهی میزند_اگه حرفام ناراحتت میکنن تا بقیشو نگم
نهال بهسرعت میگوید_نه…اصلا!راحت باشین
_الانم من بهش اصرار میکنم مجدداً برو خودتو درمان کن…من قلبم روشنه که این بار میشه…اما نمیره!بسیار از رفتن ممانعت میکنه،انگار میترسه،انگار غرورش زیر فشار داره خورد میشه،میگه از بس راهی شدیم و نتیجه نگراهی شدیم و ضد حال خوردم دیگه نمیتونم…چند سال سر همین موضوع زیستن ما رو هواست
بلافاصله میگوید_ولی همو دوست داریم
نهال با بغض تبسمش را به صورت لیلا میپاشد_من شک ندارم خدا کمکتون میکنه…چند وقت دیگه با ی کوچولو که شامگاهیه خودته اینجا می شینی
لیلا با لبخندی عمیق لپ نهال را میکشد_ای من قربونت برم عزیزم
انگار این زن زیادی رک و رو راست بود…
شاید از آن کف دسته زن ها که نمی گذاششتابزده چیزی در قلبشان باشد تا برایش خود خوری کنند
_این سری آریان بهشدت کلافه بود…جلو پام شرط گذاشت….بیان کرد یا میای یا دیگه دنبالت نمیام…راستش بهشدت ترسیدم و به اون نقطه رسیدم که درک کردم آریان مهم تره
ادامه میدهد_اینا رو اظهار کردم زیرا به نظرم ی عروس دولید جوون بسیار گمراه و سر درگمن نیازه یکی مثل من که چهار تا پیراهن بیشتر پاره کرده حواستونو جمع کنه…واسه هم بجنگید…زیستن چیز شیرینه الکی تلخش نکنین
****
یکسال از زیستن مشترکشان می گذشت…یکسال از آن روزگار که با لیلا حرف زده بود و ته دلش از حرف های آن زن تکان خورده بود
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن