رمان عصیانگر
(داستانی از عشق و رقابت، جنون و غیرت)
نویسنده : سحر نصیری
ژانر : عاشقانه ، هیجانی
پارت یک
با جدیت پرونده زیرکف دست مو امضا کردم تا با همکاری با شرکت مهرآرا بتونم چاوش خان رو با خاک یکسان کنم
با اخم روی صنقلبی چرخ دار چرخیدم که یدفعه با کوبیده شدن در اتاق به دیوار دفتر تند از رو صنقلبی رییس پریدم پایین
منشی جناب رئیس با مشاهده کردن عکس العمل ام پقی زد زیر خنده و گفت:
_ باز حس رییس بودن گحرکت کردت کنیز شاه میرزا؟!
با جیغ جیغ اظهار کردم :_این چه وضع ابراز وجوده زهرم ترکید!
یه دفعه جدی شد و گفت پاشو پاشو دیوونه بازی هاتو جمع کن رئیس داره میاد اینو که اظهار کرد تو جام خشکم زد پریدم بهش :
_ یه ساعته وایسادی هر هر کر کر می کنی نمیتونی زودتر ححرکت کردو تلاوت کنی؟
همونطور که داشت ترتر می زد بیان کرد:
_ جون تو هر وقت قیافتو میبینم خندم میگیره حرفم یادم میره با نگاه غره گفتم: _مگه قیافم چشه؟ بگو تا چشاتو از کاسه در بیارم!
باخنده یکم نگام کرد و گفت : _خداییش هیچی
تمایل داشتم دهن باز کنم سر تاپاشو بیادگار عیبی ک نزدیک بود روم بزاره قهوه ای کنم که با آوای آسانسور دهنم بسته شد!
جفتمون هول کردیم تند پریدم برگه هارو از رو میز برداشتم و پرت کردم تو سطل آشغال
سانازم دوید بیرون و خانومانه قرار گرفت رو صنقلبیش با قیافه جدی صاف وایسادم کنار میز یه نگاه به ظاهرم انداختم یه مانتوی کوتاه کتی و شلواره کرم پوشیده بودم با کفشای پاشنه کوتاه!
یه تیپ کاملا رییس پسندانه و رسمی محو استایل خودم بودم که یدفعه در باز شد و رییس با اخمای روی پیشونی اومد داخل با متوجه شدنش ارامش و اطمینان به دلم سرازیر شد اگه نبود من به بسیار چیزا نرسیده بودم و حتی الان اینجا نبودم
یه مرد پنجاه ساله جا افتاده که موهای کم پشت و جو گندمیشو همواره سمت بالا شونه میکرد چشمای ریز و به تبع اون تیزی داشت با دماغ عقابی لبای نازک و ریشی روی چراکهش ک نمیشه اسمشو ریش بزی گذاشت اعتراف میکنم قیافه خبیث و بداخلاقی داره برعکس دلش!
البته رییس با داشتن یه خانوم دائم الغر و یه پسر و دختر عنتر که خارج از کشور تحصیل میکردن نسبت به سنش خیلی جوون تر نشون میداد
با تعجب سرشو بالا آورد و نگام کرد با متوجه شدن تبسم شیطون رو لبم خندش گحرکت کرد پوفی کرد و اضافه کرد:
_ آفتاب اصلا حوصله ندارم
آروم گفتم : _ چیزی شده آقای ارجمند؟ تو جلسه اتفاقی افتاده ؟
اینو که گفتم انگار چیزی یادش افتاده باشه دوباره چهرش درهم راهی شد و عصبی زمزمه کرد:
_ شرکت چاوش خان دیگه داره پاشو از گلیمش فراتر میزاره میخواد منو زمین بزنه نمیدونه من با بیست سال سابقه کار آدمی نیستم که بخوام از یه تازه کار رو دست بخورم
با اومدن اسم اون شرکت و یادآوری مدیر عاملش سرتا پام از حرص گر گراهی شد
سال ااما که با ضمانت رامین به عنوان منشی پامو تو این شرکت گذاشتم یه دختره بیست ساله شر و شیطون با فوق دیپلم مدیریت و معقلب ۱۹ بودم یکی از بهترینای کلاس که استادا آینده ی خوبی رو برام میمتوجه شدن اما….
بعد از حرکت کردن شون به داخل اتاق با اخم و بغ کرده پشت صنقلبیم جای گرفتم چند دقیقه بیشتر طول نکشید که صدای زنگ تلفن کشیده شد
با برداشتن تلفن آوای ارجمند تو گوشم پیچید:
_ خانوم سعادت زحمت بکشید دوتا قهوه بیارید!
اون لحظه حاضر بودم فلج شم اما جلوی اون کوه غرور خم و راست نشم تو قلبم یذره هم سره مشتی بنده خدا غر غر کردم خو پدر من الان چه وقت مریض شدن بود اخه یعنی این مشتی یه روز از خواب بلند شه جاییش درد نکنه مرده!
بعد از این فکر زشتم زبونمو گاز گرفتم آدم باش آفتاب حالا واسه یه فنجون قهوه نمیخواد این بیچاره رو بکنی تو قبر !
بعد آماده شدن قهوه به عادت زشت همیشگی وقتی که از مهمونی خوشم نمیومد انگشتمو فرو کردم تو یکی از فنجونا تا ببینم قهوه خوب داغ شده یا نه با سوختن دستم سریع کشیدمش بیرون و دل بخواهی فحشی نثار چاوش خان کردم !
با قدمای سنگین به سمت در اتاق آقای ارجمند مسیر افتادم جلوی در اتاق وایسادم به نگاه به سینی تو کف دستم کردم و بی حوصله با نوک کفش کوبیدم به در !
صوتی بفرمایید آقای ارجمندو که شنیدم تازه به این نتیجه رسیدم بنده با هردو کف دستم سفت لبه ی سینی رو چسبیدم حالا چجوری درو باز کنم؟!
فکر کنم مشتی سه تا دست داره!
متوجه شدم اینجوری نمیشه بار دیگر با پا کوبیدم به در
آقای ارجمند با صدای بلند تری اظهار کرد :
_بفرمایید
یعنی واقعا فکر میکنه من نمیشونم؟!!!
سینی رو یخورده تو کف دستم جا به جا کردم و اضافه کردم :
_ میشه لطفا درو باز کنید؟
همینطور ک به در نزدیک میشد صوتی متعجبشو متوجه شدم که میاظهار کرد: _مگه درو قفل کرده بودم؟!
درو که باز کرد با تعجب زل زد بهم با اخمای در هم گفتم :_ اجازه هست جناب ارجمند؟
سریع خودشو کنار کشید و بهم اجازه داخل شدن داد
پامو که داخل اتاق گذاشتم متوجه پوزخند چاوش خان شدم به زور جلوی زبونمو گراهی شدم به جاش پشت چشمی براش نازک کردم که جا خورد خم شدم و با اخم سینی رو جلوش گرفتم با مکثی که مطمعنم از قصد بود نگاهی به دیدهام انداخت و فنجون قهوه رو برداشت با مشاهده کردن فنجونی که انگشتمو فرو کرده بودم توش نیشخندی زدم که باعث شد مشکوک نگاهم کنه سریع قیافمو عادی کردم و از اتاق زدم ببرون حتی تشکرم نکرد بی نزاکت!
تا یک ساعت خبری از تو اتاق نبود تا این که چاوش خان با اخم در اتاق و باز کرد و بدون خیره شدن به من حرکت کرد بیرون!
مشاهده کردار به یاد موندنی من و چاوش از اینجا شروع شد و بعد از اون تو هر جلسه و همایشی که بنده رو میمتوجه شد حسابی مستفیضم میکرد حتی بعد از ارتقا گحرکت کردنم به منصب کف دستیار شخصی رییس توجهش بهم ببشترم شده بود
البته حرفی نمیزد ولی همون نگاه تحقیر کننده و پر از اخمش برای در آوردن حرصم کافی بود هرچند اونم حرفی نزنه رفیق شفیقش با مدرک دکترای نیش زبان به جاش فعالیت میکنه مردک بیتربیت!
مثل همیشه هرچقدر پرونده ها و قرار داداشو بررسی کردم نتونستم نقطه ضعفی پیدا کنم از بس کاراشو تمیز و با سیاست انجام میده!
پوفی کردم و از جا کشیده شدم واسه یه ساعت دیگه با پونه و رامین و سحر قرار داشتم از قبل اجازشو از آقای ارجمند گحرکت کرده بودم سریع وسایلمو جمع کردم و با خداحافظی از آقای ارجمند و ساناز و باقی کف دست اندر کاران که کمم نبودن از شرکت زدم بیرون سوار هاچ بک مشکی رنگم شدم و به سمت پاتوق حرکت کردم.
از بیرون کافه به محض دیدن رامین وپونه ادای عق زدن در آوردم کف دستای همو گراهی شده بودن و عاشقانه با هم حرف میزدن با خنده اروم وارد کافه شدم و حرکت کردم سمتشون تند جفت کف دستامو کوبیدم رو میز و یه پخ کردم که باعث جفتشون بپرن چند نفر برگشتن با تعجب نگامون کردن محل ندادم و با رضایت قرار گرفتم رو صنقلبیم پونه موهامو محکم از رو چشمام زد کنار و حرصی گفت: _ذلیل شی الهی
با خنده سیگاری از روی میز برداشتم و آتیش کردم
رامین اخم ریزی کرد بچه ها میدونستن از وقتی که اون اتفاق افتاد تفننی میکشم سریع افکاری که داشت به سمتم هجوم میاورد رو زدم کنار و رو با شیطنت رو بهشون بیان کردم: _چیه؟ دلایی که داشتین با چشاتون واسه هم میفرستادین رو هوا ترکید؟ ایشه تا من باشم با یه زوج افلیج تازه کار نیام بیرون! الان انتظار ندارید یه هدفون بزارم تو گوشم و بشینم یه گوشه تا شما به چه چه زدنتون برسید که ها؟! راستی سحر کجاست؟
رامین که از نطق غرا بنده خندش گراهی شده بود گفت:_ اوووف چقدر حرف میزنی تو سرم حرکت کرد سلامت کو زی زی گولو؟ والله به نظرم این که تو یه گوشه آروم بشینی و حرفی نزنی جزو محالاته این خوشامگاهختی هیچوقت نصیب ما نمیشه!
دهنمو واسش کج کردم و یه صدای زرت در آوردم پونه پقی زد زیر خنده و اظهار کرد: _ نکن بی آبرو هنو…. که با اومدن سرخوشمهر و سحر حرفش نصفه موند خوشحالمهر سرخدمتکار این کافه بود که تو این چند سال رفت و وارد شدمون بهشدت با هم رله شده بودیم با تبسم جلو اومد و بیان کرد: _ نیومده شروع کردی که زی زی گولو!
آخه زی زی گولو؟ این لقبو به خاطره ریزه میزه بودنم بچه ها روم گذاشته بودن بیتربیتا!
سحر با نیشخند اومد جلو و اظهار کرد:_ اصن خوب کردی اومدی حالشونو گحرکت کردی من که از شدت چندشیِ دل و قلوه دادناشون به شادمهرِ ذلیل شده رو اوردم !
پونه با لج زبونی براش در آورد و اظهار کرد : _ همینی که هست حرف بزنی از دفعه دیگه با خودمون نمیاریمت بیرون!
سحر چپ چپ نگاهش کرد و گفت : منت میزارید سره بنده تورو خدا ازین لطفا نکنید یه چند سال بیشتر عمر میکنم شرمندتون میشم!
رامین پقی زد زیره خنده که پونه برگشت با اخم نگاش کرد رامین سریع خودشو جمع کرد و برای عوض کردن بحث رو به خوشحالمهر گفت: _ از خودت بگو خوشحالی چخبرا؟
سرخوشمهر با اخم نگاش کرد و بیان کرد: _ صدبار اظهار کردم اینجوری آوام نزن بدم میاد
رامین به من اشاره زد و گفت: _ از این یاد گراهی شدم
سریع برگشتم سمتش که با پررویی رفع اتهام کنم : _ اااا دروغ میگه شادی من کی گف.. !
یدفعه متوجه سوتی که دادم شدم تند زدم تو کار دسمالیسم لبخند گنده ای زدم و بیان کردم : _ راستی از پروانه چخبر؟
شادمهر مثلِ همیشه که اسم پروانه میومد تبسم غنگینی زد و گفت:
_ بهتره
آروم گفتم: _ مطمئنی؟ پس چرا تبسمات دل نمیبره؟
دیدهاشو رو هم گذاشت و گفت: _ همون همیشگی!
با غصه بهش خیره شدیم خوشحالمهرم عاشق بود درگیرِ یه دخترِ زیباِ مهربون که روزگار بد کرد بهش پروانه مریض بود نه خانواده ش خرج عمل داشتن نه شادمهر نه ماها اون قدری داشتیم که بتونیم کمکی بکنیم مسرورمهر داشت خودشو به آب و آتیش میزد واسه خرج درمان پروانه، کلاس خصوصی بر میداشت گارسونی میکرد اما……
با راهی شدن شادمهر برای آوردن سفارشامون غرغرِ همیشگیِ پونه شروع شد همیشه دنبال راهی برای خلاصی از غر غرایی بودم که سه ساله شده وصله گوشم ولی مثل این که کوتاه بیا نیست!
_آفتاب میدونی چند وقتِ با بچه ها بیرون نراهی شدیم حواست هست داری با خودت و جوونیت چیکار میکنی؟ تو داری کل زندگیتو حرومِ…
با اخم پریدم وسط حرفش و تشر زدم:
_ بس کن پونه من زیستنمو حروم نمیکنم من دارم تک تک این ثانیه هارو خرجِ کسی میکنم که یادگارِ عزیز ترینمه دیگه هیچ وقت راجبش اینطوری حرف نزن!
رامین که حس کرد آزرده شدم کف دستشو رو کف دست پونه گذاشت و به خاموشی دعوتش کرد به جاش خودش ادامه داد:
_آفتاب جان خواهرِ من خودت میدونه قصدمون ناراحت کردنت نیست میدونی تا حالا چند تا موقعیت خوبو به خاطرِ این بچه از کف دست دادی؟
با اتمام حرفش خاطرات سه سال پیش جلو چشمم زنده شد امید!
رامین راست میگفت من با قبولِ مسؤلیت آرش ضربه زیادی خوردم وابستگیِ بی مرزی که عشق تلقی میکردم به همکلاسیِ دانشگام، پس زده شدنم ،قبول نکردنِ آرش، گیر کردن سرِ دومسیری و در آخر انتخابِ آرش انتخابی که اگه صد سالم ازش بگذره پشیمون نمیشم چراکه بعد از مدتی درک کردم اون رابطه بر پایه ی عادت بود چیزی که ممکن بود بعد از چند وقت ازش زده بشم اما الان که سه سال از اون قضیه گذشته این عاشقیِ مادرانه رو با دنیا هم عوض نمیکنم و هرکسی هم منو میخواد باید آرشم بخواد زیرا من بدونِ آرش هیچم!
دیگه ادامه حرفای رامین برام مهم نبود میدونستم هدفشون از این حرفا چیه میتمایل داشتن من آرشو بسپرم دست مامان و به زیستنم برسم چیزی که به نظرم غیر ممکن به نظر میومد!
رامین پوفی کرد و ادامه داد:
_ ببین آفتاب تو با این قیافه و موقعیت میتونی بهترین حیات رو داشته باشی تا کی میخوای به این وضع ادامه بدی؟!
شونه ای بالا انداختم و زیر لب اضافه کردم:
_ تا وقتی بچم بتونه رو پاهای خودش وایسه و دیگه به من نیازی نداشته باشه!
کف دستمو چند بار رو زنگ فشار دادم از همین جا میتونستم صوتی جیغ آرش و قدمایی که سریع کرده بود تا به در برسه رو بشنوم به محض باز شدن در یه جسم کوچیک و نرم خودشو پرت کرد تو بغلم آخ که دنیای من خلاصه میشه به همین آغوش کوچیک و پر مهر چجوری قلبشون میاد بگن از منبع قلبخوشیم کف دست بکشم!
با خنده خودشو کشید کنار و با زبون نصف و نیمش اظهار کرد:
_مامانی پاسیل کو؟
با خنده بسته پاستیلُ از کیفم در آوردم و دادم کف دستش هرچی من از این موجود ژله ایِ چندش بدم میاد آرش عاشقشِ!
کف دستشو گراهی شدم و کشیدمش تو خونه از تو حیاط داد زدم :
_ صاحب خونه؟ مامانی کجایی؟ ماشالله استقبال
مولین با چادر گل گلیش دم در وایساد و گفت :
_ صوتتو بیار بچه چته میخوای همسایه هارو بندازی به حونمون؟
با تبسم گفتم:
_ مرسی خوشامد گویی!
مامان که تازه یادش اومد بنده از سر کار اومدم با محبت گفت:
_ ببخشید مامان جان حواس واسه آدم نمیزاری که یه ساعت وسط حیاط وایسادی جیغ جیغ میکنی بیاین داخل ببینم!
کف دست آرش گرفتم و با هم راهی شدیم داخل خونه همون طور که به سمت اتاق میحرکت کردم داد زدم:
_ مولین من میرم دوش بگیرم تا بیام غذا حاضره؟
_آره مولین جان فقط زودتر بیا سرد نشه غذا!
از گشنگی دلم داشت ضعف میراهی شد تند پریدم تو حموم و دوش مختصری گحرکت کردم حوله رو دور خودم پیچیدم و از حموم اومدم بیرون یه کف دست تاپ و شلوار از تو کشو کشیدم بیرون و وایسادم جلو آینه تا موهامو خشک کنم
به عادت همیشگی موهامو چتری ریختم تو صورتم چتری به صورتم میومد اما دلیلِ این که چند سالِ موهامو میریزم رو پیشونیم ماه گحرکت کردگیِ هلالی شکلِ کوچیکی بود که کمی پایین تر از خط رویش موهام گوشه ی پیشونیم قرار داشت اصلا دوسش نداشتم ولی آرش از شکل هلالی و ماه مانندش خوشش میومد بعضی وقتا چتریامو میکشید کنار و هی انگشتشو میکشید روش فکر کنم هی میتمایل داشت پاکش کنه!
چهره تقریبا شیطون و معماما داشتم نگاهای درشت و قهوه ای با لبای کوچیک و با مزه دماغمو دوست نداشتم، کوچیک بود و به صورتم میومد اما قلبم میخواست هرطور شده عملش کنم، و در آخر خط عمیقی که با هر بار خندیدنم کنارِ لبم نمایان میشد به نظرم تنها عضوِ زیباِ صورتم یود واسه همین هیچوقت نمیشد خنده رو از صورتم جمع کرد!
حالا بماند که پونه چقدر به خاطرش بهم میگه افلیج!
بیتربیتِ دیگه حسودیش میشه آدمو با خاک یکسان میکنه!
با آوای مولین سریع سشوارو خاموش کردم و از اتاق زدم بیرون بهشدت خانوم نشستم سر سفره تا مولین غذارو بکشه بشقاب آرشو از کف دست مولین گراهی شدم و قاشق قاشق غذا گذاشتم دهنش با این که چهارسالش بود و باید غذا خوردنو خودش یاد میگراهی شد اما قلبم میخواست خودم بهش غذا بدم محبت میکردم اصلا!
بعد از خوردن شام رختخواب دو نفره ای پهن کردم و آرشو خوابوندم کنار خودم آروم تو گوشش لالایی خوندم تا خوابش برد خودمم با گذاشتن بوسه ای روی پیشونی آرش به خواب رفتم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن