_چ….ی چی شده ؟؟ چرا گریه میکنی ؟؟
نمیتونستم هیچی بگم
انگار لال شده باشم فقط کارم سکوت بود و در جواب حرفاش فقط از ته قلب گریه میکردم
با داد ازم میتمایل داشت براش بگم چی شده اما من انگار تازه سر زخم قلبم باز شده باشه کارم فقط گریه بود و بس !!
دیگه صبرش تموم شد که با داد اسمم رو صوت زد و اظهار کرد :
_ناااازی بگو اون بیشرف چه بلایی سرت آورده
دستمو روی سینه ام که به شدت بالا پایین میشد گذاشتم و با گریه و لبهای لرزون سعی داشتم حرف بزنم اما بغض سنگین توی گلوم اجازه نمیداد و مانع میشد
_نگی چی شده به ولای علی میرم سراغش و دودمانش رو به باد میدم
برای امیر عین خواهرش میموندم
الان هم منو اینطوری و توی این حال میمتوجه شد براش سخت بود
اما نمیخواستم سراغ آراد بره چراکه ممکن بود اینطوری از طریق امیر ردی و نشونی ازم گیر بیاره پس فین فین کنان دماغمو بالا کشیدم و لب زدم :
_مرگ من سراغش نرو
_آخه من که میدونم هر اتفاقی که برات افتاده زیر سر اون نامرده
نباید بیشتر از این گریه میکردم برای بچه ام خوب نبود پس دستی زیر چشمام کشیدم و برای فرار از گریه نگاهمو به سقف اتاق دوختم و سعی کردم ذهنم رو از هر اتفاقی که هست خالی کنم
_تنها چیزی که ازت میخوام اینه که سراغ اراد نری و بیای به آدرسی که میگم
کف دستپاچه پرسید :
_باشه …. کجایی ؟؟
_بیمارستان رجاییم
_چیییییییییییی بیمارستان ؟؟
با شنیدن اسم بیمارستان باز داد و بیدادش بالا گحرکت کرد میدونستم الان درست مثل بمب آماده انفجاری میمونه که فقط به یه اشاره کوچیک برای نابود کردن همه چی احتیاج داره
ولی نباید سراغ آراد میراهی شد و باعث میشد اون جای منو پیدا میکرد و میدرک کرد کجام ، زیرا نمیخواستم دیگه ابداً ببینمش
استرس اینکه شاید سراغ آراد بره باعث شده بود که یادم بره توی چه موقعیتی هستم و اشتباهی تکونی خوردم که یکدفعه با دردی که زیر دلم پیچید به خودم اومدم
و بی اختیار آخ آرومی از بین لبهام بیرون اومد و همین هم باعث شد امیر سکوت کنه و وحشت زده بپرسه :
_چی شدی ؟؟
از شدت درد لبم رو زیر دندون فشردم و دیدهامو بستم
_هی…هیچی !!
_اون روی سگ منووو بالا نیار بگووو چی شدی ؟؟ حالت خوبه
از بی پناهی و بی کسی خودم گریه ام گحرکت کرد
پس لرزون آواش زدم و اظهار کردم :
_خووبم فقط بیا منو از اینجا ببر
_ مضطرب نباش ۱ ساعته اونجام
و بدون اینکه مهلت بده من چیزی بگم تماس رو قطع کرد و صدای بوق آزاد بود که توی گوشم پیچید
حدود یک ساعتی بود که گوشی رو به پرستاری که با ترحم خیره صورت گریونم شده بود پس داده و منتظر اومدن امیر بودم
اما هیچ خبری ازش نمیشد
سابقه نداشت امیر اینقدر من رو معطل خودش کنه ، نکنه اتفاقی براش افتاده ؟؟
یا اصلا نکنه سراغ آراد راهی شده باشه ؟
با این فکرا نفس توی سینه ام حبس شد و از شدت استرس ملافه ی تخت توی مشتم چنگ شد
دیگه میخواستم کشیده شم
و برم یه کاری بکنم که در اتاق باز شد و قیافه حیرون و بهم ریخته امیر جلوی دیدهام نمایان شد
با مشاهده کردنش تموم غمام دود شد و به هوا رفت
خودمو روی تخت به سمت جلو کشیدم و ذوق زده آواش زدم و اظهار کردم :
_وااای امیر چرا اینقدر لفتش دادی تا بیای ؟؟
همینجوری داشتم سرش غُرغُر میکردم
ولی اون توی خاموشی فقط خیره من شده و هیچی نمیگفت
کم کم نگاهاش پایین اومد
همین که رَد نگاهش روی شکمم قرار گرفت تازه به عمق ماجرا پی بردم و متوجه شدم چه مرگشه !!
نکنه درک کرده بود باردارم ؟!
بی اراده کف دستمو روی شکمم گذاشتم و توی خودم جمع شدم که بلاخره به خودش اومد
و درحالیکه در اتاق رو همینجوری نیمه باز رها میکرد و به سمتم اومد ناباور گفت :
_الان اون پایین درمورد تو بهم چی گفتن ؟!
آبدهنم رو صوتدار قورت دادم :
_هااا چی ؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن