رمان عشق ممنوعه استاد فصل دوم پارت ۳۶

برای اینکه به چیزی شک نکنه زودی تبسم کف دستپاچه ای زدم و به سمتش رفته و دستش رو گرفتم

_به چیزی احتیاج داری ؟؟؟

بی اهمیت به سوالم هنوز با دیدهای تیزبینش خیره ام بود و پلکم نمیزد

دیگه میدونستم معنی این نگاهش چی میتونه باشه و داره ازم میخواد که خودم با زبون خودم اعتراف کنم چه مرگمه

پس کلافه نگاه ازش دزدیدم و با سری پایین افتاده اظهار کردم :

_میخوان منتقلت کنن و ببرنت یه جای‌ دیگه !!

به وضوح مشاهده کردم رنگ نگاهش تغییر کرد و آزرده و گحرکت کرده شد یه طوری شده بود انگار بیقرار و کلافه اس

با متوجه شدن حالش فشاری به کف دستش آوردم و برای اینکه آرومش کنم با اینکه خودمم خودم رو باور نداشت با لحن مطمعنی اضافه کردم :

_نترس نمیرارم ببرنت !!

صورتش هنوز گرفته بود اما من مجبور بودم برای اینکه بیش از این دلخور نباشه دروغی سرهَم کنم

پس کلی باهاش حرف زدم و امیدواری دادم تا اینکه بالاخره آروم گحرکت کرد اما خودم که میدونستم فقط دارم حرف میزنم و نمیتونم کاری بکنم

به همین خاطر هم کلافه بودم

زیرا نمیدونستم باید چیکار کنم و چه مسیر حلی برای این مشکل پیدا کنم

بعد از اینکه شامش رو دادم و برعکس عادت این چندوقته دیگه کنارش نموندم و با عجله از اتاقش بیرون زدم

آره زدم بیرون چون نمیتونستم کنارش باشم و عادی انگار هیچ اتفاقی قرار نیست بیفته رفتار کنم

چراکه هر کسی خبر نداشت خودم که خبرداشتم که وقت زیادی تا راهی شدنش از اینجا نمونده و به همین دلیل ذهنم زیادی آشفته و بهم ریخته بود

توی حیاط روی تاب جای گرفتم و به آسمون سیاه شامگاه خیره شدم و با دلی گراهی شده و دلخور و بغضی که به گلوم چنگ انداخته بود زیرلب شروع کردم با خدا راز و نیاز کردن

ازش خواستم بهمون یه نگاه بندازه چون توی این برحه مدتی زیادی به کمکش احتیاج داشتیم

دستامو بغل گرفتم و توی خودم جمع شدم حالا باید چیکار میکردم از همه جا درمونده شده بودم و حالام که این بلا سرمون اومده بود

نگاهمو به آسمون دوختم و با غم لب زدم :

_شکرت ولی الان درست مدتی که پیداش کردم باید همچین چیزی سرمون نازل میشد آخه ؟؟

از شدت درموندگی کم مونده بود سرمو به در و دیوار بکوبم چون اصلا حالم کف دست خودم نبود و فکرم هزار جا میحرکت کرد اما به هیچ چیزی نمیرسیدم

اگه یه مقدار پول داشتم که میتونستم باهاش یه جایی رو اجاره کنم حتما از اینجا میحرکت کردم و اون رو هم هممسیر خودم میبردم

درسته به مقدار پس انداز برای روزگار مبادا گندم کنار گذاشته بودم اما قلبم راضی نمیشد به‌ اونا کف دست بزنم

زیرا اونقدری هم نمیشدن که باهاشون بشه یه خونه ای اجاره کرد مخصوصا با کرایه خونه هایی که امروزگاره اینقدر بالا حرکت کرده بودن اون پول در واقع هیچ کاری برام نمیکرد

باید یه فکر دیگه میکردم ولی چیکار ؟؟

یکدفعه با فکری که به ذهنم رسید دیدهان برقی زد و صاف جای گرفتم

اگه به محله قدیمی برمیگشتم و میتونستم با اون پول یه اتاق اجاره کنم اینطوری خوب میشد آره

با این فکر بلند شدم و با عجله به سمت اتاقمون حرکت کردم تا لباسامو عوض کنم و بیرون برم

اما یکدفعه با یادآوری اینکه شامگاهه و الان نمیشه راهی شد تموم بادم خالی شد

اما عیبی نداشت فردا صبح میراهی شدم

بعد از اینکه اون شامگاه رو به هر سختی که بود گذروندم و تا خود صبح از این پهلو به اون پهلو شدم

صبح زود بیدار شدم و بعد از اینکه مرخصی چندساعتی گرفتم گندم رو به همکارام سپردم تا مواظبش باشن و خودم با عجله بیرون زدم

نمیمیل داشتم درست توی همون محله قدیمیم باشم پس رفتم چندمحله اون ور تر و جایی که تقریبا از محله قبلیم دور بود و کسی رو نمیمشاهده کردم شروع کردم دنبال خوته گشتن

کلی گشتم و درگیر بودم تا اینکه بالاخره تونستم توی یه خونه قدیمی یه اتاق نقلی کوچولو اجاره کنم

خداروشکر فقط دو نفر دیگه توی اون خونه ساکن بودن و هر کدومشون اتاق جداگانه ای داشتن که به نظر آدمای بدی نمیومدن

بعد از اینکه با صاحبخونه قرارداد رو تنظیم کردم مسرور و سرحال به سرکارم برگشتم ولی همین که از ماشین پیاده شدم با متوجه شدن ماشین عجیب و غریبی

که دقیق در مرکز توقف کرده بود

با کنجکاوی به سمتش رفتم و سعی کردم داخلش رو دید بزنم

ولی اینطوری که پیدا بود کسی داخلش نبود

بی تفاوت شونه ای بالا انداختم و وارد حیاط شدم و میمیل داشتم به سمت اتاقم و سروقت گندم برم

اما یکدفعه نمیدونم چه حسی بود که منو به سمت اتاق آراد کشوند با خستگی از چندتا پله ای که بود بالا حرکت کردم

ولی همین که سمت مسیررو چرخیدم

با متوجه شدن کسایی که دم در اتاق آراد جمع شده بودن بند قلبم پاره شد و مضطربی به جونم افتاد

و زیرلب با خودم زمزمه کردم :

_اونجا چه خبره !!

به قدمام سرعت بخشیدم و زودی جلو حرکت کردم ولی همین که جمعیت رو که بیشتر همکارام بودن رو کناری زدم و توی قاب در توقف کردم

با متوجه شدن وضعیت پیش اومده بند قلبم پاره شد و به معنای واقعی یخ زدم

چیزی رو که میدیدم باورم نمیشد

چندتا مرد کف دست و پای آراد رو محکم به تختی بسته بودن و سعی داشتن اونی که به تازگی یه کم به خودش اومده بود و کم کم داشت حرف میزد و حالا با داد و فریادهاش کل اتاق روی سرش گذاشته بود رو آروم نگه دارن

چندثانیه توی شوک بودم

کم کم از شوک بیرون اومدم و با صوتیی که لرزشش کف دست خودم نبود جویا شدم :

_اینجا چه خبره ؟؟

یکی از مردایی که روی آراد خم شده بود و سعی میکرد چیزی رو بهش تزریق کنه گفت :

_حال مریض خوب نیست لطفا همه بیرون !!

عصبی جلو راهی شدم

_چی چی رو برم بیرون ؟؟ ولش کنید تو رو خدا

وقتی متوجه شدن من کوتاه بیا نیستم با سر اشاره ای به بقیه کرد و اضافه کرد :

_مگه وضعیت رو نمیبینید ببریدش بیرون زود باشید

اینطوری شد که به زور و بی اهمیت به تقلاهام من رو از اتاق بیرون بردن و مانع از داخل اتاق رفتنم شدن

وحشت زده بودم و حالم بد بود

طوری که اهمیت به شالی که دور گردنم افتاده بود و نگاهای اشک آلودم نمیدادم و با بغض سعی میکردم به داخل اتاق مشاهده کردی داشته باشم

ولی پرستارای دیگه مانع دیدم شده بودن و سعی داشتن جلومو بگیرن عصبی و بیقرار بودم اونم خیلی زیاد

نمیدونستم باید چیکار کنم چیکار نکنم

اصلا چرا این همه مرد باید توی اتاق پیشش باشن ؟؟

به سمت یکی از پرستارا برگشتم و با مضطربی پرسیدم :

_چی شده اینا کین ؟؟ چرا اینطوری دورش کردن ؟؟

_همون مردی که همیشگی میاد بهش سر میزنه اومد بهش سر زد یهویی نمیدونم چی شد بعدش این چندتا مرد که دکتر یا همچین چیزی به نظر میان ریختن توی اتاقش

چشمام گرد تر از این نمیشد

یعنی چی ؟؟ مگه همچین چیزی امکان داشت ؟؟

_چی ؟؟ یعنی نمیدونید اینا کین ؟؟

گیج شونه ای به معنای ندونستن بالا انداخت

_نه نمیدونیم !!

وحشت به جونم افتاد

و با مضطربی سعی کردم کف دستاشون رو کناری بزنم

_نمیدونید و بی تفاوت اینحا مونمشاهده کرد تا هر بلایی که میخوان سرش بیارن ؟؟ برید کنار ببینم

_اما نمیشه ک…

_یعنی چی که نمیشه دیوونه شدید ؟؟

تمایل داشتم باز تقلا کنم که یکدفعه صدای جدی خانوم مدیر از پشت سرم باعث شد خشکم بزنه و بی حرکت بمونم

_آروم باش من از همه چیز اطلاع دارم

به سمتش چرخیده

و با اشاره به اتاق با دلواپسی ادامه دادم :

_از همه چی ؟؟ پس میشه بگید اینا کین ؟؟

سرد توی چشمام زُل زد و اظهار کرد :

_کسایی هستن که برای بردنش اومدن

انگار به یکباره روح از تنم رفته باشه بی جون لب زدم :

_چیییی ؟؟

خوشحال جلو اومد و روی پاشنه پا از حرکت ایستاد و همونطور که سعی میکرد به داخل اتاق مشاهده کردی داشته باشه اضافه کرد :

_آره دیگه اومدن که ببرنش

پشت بندش صاف از حرکت ایستاد و نگاهش رو بین همه چرخوند و با مسروری که سعی در پنهون کردنش نداشت بیان کرد :

_به‌شدت خوب میشه ببرنش و یه نفر کم شه نه دخترا ؟؟

همه دخترا یه چیزی اضافه کردن

جز منی که مات و مبهوت خشک شده خیره دهنش شده بودم و حتی پلکم نمیزدم

مگه ناظهار کرده بود چندروزگار دیگه میان میبرنش پس الان چی شده بود ؟؟

اون سرخوشی میکرد و میریز خندید

و من توی ذهنم این میگذشت که اون چرا باید تا این حد از نبود آراد مسرور باشه ؟؟

یکدفعه یاد تماس مشکوکش افتادم و با چشمای ریز شده از شک خیره اش شدم ولی یکدفعه با باز شدن در اتاق آراد توجه ام به اون سمت جلب شد

که یکی از مردا بیرون زد و خانوم مدیر درحالیکه به سمتش میحرکت کرد جدی سؤال کرد :

_بالاخره چی شد ؟؟

مرده کف دستی به یقه اش کشید و جدی گفت :

_تونستیم بهش دارو تزریق کنیم و بیهوشش کنیم فقط مونده بردن و انتقال دادنش

با این حرفش بدنم یخ زد و دستام به لرزش افتاد ، حالم خیلی بسیار بد بود

فکر اینکه ببرنش و به هیچ وجه کف دستم بهش نرسه داشت دیوونه ام میکرد باید تا دیر نشده یه کاری میکردم آره

اما چیکار ؟؟؟

زود باش نازی فکرت رو به کار بنداز

دستپاچه و در ظاهر نگاهم به دهن اونایی بود که مشغول حرف زدن بودن اما در باطن فکرم درگیر پیدا کردن راهی برای فرار بود

یکدفعه با چیزی که به خاطرم رسید سرمو پایین انداختم و نامحسوس و دور از نگاه بقیه از بین دخترا بیرون زدم و با عجله خودم رو به حیاط رسوندم

تنها مسیر حل الان همین جاده بود و بس …

با عجله خودم رو به آشپزخونه رسوندم و بعد از پیدا کردن چاقویی اون رو زیرلباسم پنهون کردم و بیرون زدم

با دست و پایی لرزون به خیابون رسیدم و نیم نگاهی به اطراف انداختم

خوبه کسی نبود

بدون اینکه وقت رو تلف کنم کنار ماشینشون که تقریبا شبیه آمبولانس یا هر چیزی که بشه مریضی رو باهاش جا به جا کرد بود ، خم شدم

و بی مجابا چاقو تا ته توی تایرش فرو بردم

اما بازم دلم خنک نشد پس با اون یکی تایرش هم اینکارو کردم و قبل از اینکه کسی ببینتم بلند شدم