امیر بطری رو از زیر دستش کشید و گفت:
-مگه نگفتم زیاده روی ممنوعه!
ملتمسانه بطری رو از امیر پس گرفت و اظهار کرد:
-فقط یکم دیگه قول میدم!
هر وقت زیاده روی میکرد یه گندی بالا میاورد برای همین منم گفتم:
-زیاد ننوش!
دیدهکی زد و اظهار کرد:
-من اصلا واسه همین اومدم…اومدم که بنوشم…
تبسم تلخی زدم و تماشاش کردم.
سرخوش بود چون غصه ای نداشت.
اصلا مگه آدم چی میخواد جز اینکه با دل خوش کنار یارش باشه!؟
مونا همیشه دلش خوش بود چراکه یه زندگی آروم و بی دغدغه کنار خانوادش داشت.زیرا یه دوست پسر پایه و شوخ داشت که تو هر شرایطی عاشقش بود.
یکی که تو هر شرایطی پشتش بود و همواره برای خوشحالیش هرکاری از دستش برمیومد براش انجام میداد.
ولی من چی !؟
هزارتا چاله چوله پیش روم بود.
از این چاله میفتادم تو چاله ی بعدی از چاله ی بعدی تو چاله ی بعدی…
اون از دیاکو…اینم از استاد که واسه چندتا غیبت و حذف نکردنم ازم میتمایل داشت برم خونه اش!
خسته بودم از این شرایط…
میتمایل داشتم نسبت به این چالشهای بد بیتفاوت باشم.
میخواستم بهشون فکر نکنم ولی تو اون دقایق بیشتر شده بودم شامگاهیه یه موجود پکر افسرده که قادر نیست از اتفاقات بدش فرار کنه!
میمیل داشتم نسبت به این چالشهای بد بیتفاوت باشم.
میمیل داشتم بهشون فکر نکنم اما تو اون دقایق بیشتر شده بودم شبیه یه موجود پکر افسرده که قادر نیست از اتفاقات بدش فرار کنه!
حتی وقتی امیر به سلیقه ی خودش کلی خوراکی سفارش داد هم نتونستم لب به هیچکدوم بزنم زیرا شاد نبودم.
کف دست به چراکهه دیده دوخته بودم به مونایی که بازهم داشت زیاده روی میکرد و می نوشید…
امیر ظرف کیک رو به سمتم گراهی شد و اظهار کرد:
– نمیخوری شیوا !؟
با زدن یه تبسم تصنعی جواب دادم:
-نه!
بار دیگر پرسید:
-چرا؟دوست نداری؟ میخوای یه چیز دیگه برات سفارش بدم؟ یا یه کیک با طعم دیگه ای!؟
دلگیر وبا حالتی پژمرده درحالی که راهی شدارهام واقعا دست خودم نبود جواب دادم:
– نه خوبم…
حالتی که من توش قرار داشتم دقیقا عین این بود که یه نفر درحالی که داره زار زار گریه میکنه بگه من عالی ام.
و امیر هم به وضوح متوجه این موضوع شد و اظهار کرد:
-ولی مثل اینکه رو به راه نیستی!
مونا بی هوا چفت دهنشو وا کرد و باخنده و انگار که تو اون لحظات کلا تو حال خودش نباشه، بجای من جواب داد:
-نه نیست زیرا چهار پنج جلسه غیبت داشته واستاد بصیری هم بهش بیان کرده اگه میخواد اخراجش نکنه باید فردا شب بره خونه اش…
امیر ناباورانه جویا شد:
-چییییی !؟
چرخیدم سمت مونا و یه دیده غره بهش حرکت کردم و از زیر میز زدم به پاش و آهسته بیان کردم:
-تو نمیتونی دو دقیقا یه حرفو تو شکمت نگه داری!؟
خودش هم متوجه شد بد سوتی ای داده.کف دستشو رو دهن خودش گذاشت و بعد دو سه تا سرفه کرد و بیان کرد:
-ببخشید…من یکم شوتم الان …حرفهای منو تو این حالت زیاد جدی نگیرید!
دیگه نتونستم اونجا بمونم و تو صورتهاشون نگاه کنم.
سرم رو پایین انداختم و بهآرامی بیان کردم:
-ببخشید…من باید برم سرویس…
فضا برام سنگین شده بود و دیگه دوست نداشتم اونجا بمونم و قلبم میخواست حتی برای چنددقیقه هم که شده ازشون دور بشم.
بهشدت زود از روی صنقلبی بلند شدم و به سمت پله ها رفتم و خودمو رسوندم پایین….
در سرویس بهداشتی رو باز کردم و رفتم داخل.
هیچکس اونجا نبود و چه بهتر…
رو به روی سنگ روشویی توقف کردم و با باز کردن شیر آب کف دستهام رو زیرش گراهی شدم.
مشتم که از آب پر شد همه اش رو پاشیدم به صورتم شاید یکم حالم جا بیاد…
قطره های خنک آب روی پوستم فرود اومدن و سرازیر شدنشون رو تا زیر گلوم هم احساس کردم.
شاید بیشترین چیزی که آزارم میداد حرکت کردارهای دیاکو بود.
اینکه هیچوقت هیچ چیز با اون اونطور که من میتمایل داشتم پیش نمی حرکت کرد.
شاید اگه ارتباطمون بهتر از اینها بود به هیچ چیز دیگه ای اهمیت نمیدادم.
هیچ چیز دیگه ای…
احساس بازنده بودن داشتم.نه تو کارم بعداز اینهمه مدت پیشراهی شدی به وجود اومده بود و نه تو ارتباطم با کسی که بخاطرش همه کار کردم و حتی حاضر شده بودم زیر خواب شهرام هم بشم و بکارتمو بهش بدم…
آره! من همه کار کردم.همه کار…
خم شدم و یه بار دیگه مشتمو پر آب پرکردم و پاشیدم به صورتم که همون موقع آوای شهرام از سمت راست به گوشم رسید:
-چه غلطی کردی چه کرمی ریختی که حتی استادات هم متوجه شدن هرزه و آشغالی و بهت پیشنهاد همخوابی میدن…
جاخورده و متعجب سرم رو به سمتش برگردوندم و نگاهش کردم.شهرام بود.اشتباه نکردم.
نزدیک ترشد نزدیک و نزدیک تر…
اونقدر عصبانی به نظر می رسید که ناخوداگاه یک قدم به عقب رفتم..بازهم که با قضاوتهای بیخودیش در مورد من به هزارو یه نتیجه ی خراب و داغون رسید.
اونقدر عصبی به نظر می رسید که ناخوداگاه یک قدم به عقب راهی شدم..بازهم که با قضاوتهای بیخودیش در مورد من به هزارو یه نتیجه ی خراب و داغون رسید.
نزدیکم شد و یکی دو قدمیم ایستاد.
قلبخور و گله مند بهش خیره شدم و گفتم:
-چطور به خودت اجازه میدی به من بگی هرزه؟حق نداری اینطوری حرف بزنی…
کف دستاش مشت بودن و صورتش عبوس…
بدون اینکه جواب سوال قبلیش رو بگیره یا به این حرفم اهمیت بده دوباره با عصبیت اضافه کرد:
-تو چرا اینقدر هرزه ای؟ هاااااان !؟ چرا باید به کس و ناکس نخ بدی… !؟
ابروهام بهم نزدیک شدن و اخم ظریفی صورتم رو از اون حالت جاخورده تبدیل کرد به یه حالت عبوس و اخمو.
با قلبگیری و حتی غصه گفتم:
-چیمیگی تو؟ چرا بهم تهمت میزنی…؟ من به کی نخ دادم…؟
صداش رو بردبالا و با گحرکت کردن یقه لباسم اظهار کرد:
-به همههههه…اصلا تو این تهرون خراب شده کسی هم هست که تو بهش پا نداده باشی هاااان ؟
نری هم هست که به تو پیشنهاد نداده باشه !؟
دندونامو روی هم سابیدم و خصمانه گفتم:
-بس کن دیگه…ا نطور که تو فکر میکنی نیست
اصلا به حرفهام توجهی نکرد.توپش بد پر بود.
جلوتر اومد و با غیظ اضافه کرد:
-د آخه بی صاحاب شده هرزگی هم حدی دارههههه
تو چرا نمیخوای دست برداری از هرزگی؟
ناخوداگاه بغض کردم.کف دست خودم نبود و یهویی پیش اومد.
از همون فاصله ی نزدیک زل زدم توچمشهاش و بیان کردم:
-بس کن دیگه…تو حق نداری یا من اینطوری حرکت کردار بکنی…من به هیچکس پا ندادم بیخودی بهم تهمت نزن.
یقه لباسم رو کشید و با عصبیت بدنم رو تکون داد و با حرص و جوش بیان کرد:
-بیخودی؟؟؟ بیخودی؟؟؟
سر تکون دادم و شتابزده شتابزده اضافه کردم:
-آره آره…بیخودی…
خشمگینتر از قبل بیان کرد:
-حتی استادت هم فهمید تو چه گهی هستی که همچین پیشنهادی بهت داده…
حتی اون مادر به خطا هم اینو درک کرد…
در دفاع از خودم با آوای بغض داری اظهار کردم:
-من به اون عوض پا ندادم…
با تشر و برآشفتهت بیان کرد:
-چرا دادی!
بغض توی صوتم بیشتر شد.حس کردم چیزی به گلوم چنگ انداخته که نمیتونم درست و حسابی کلمات رو به زبون بیارم.
با نگاههایی که نمیدونم چرا اشک توشون جمع شده بود بیان کردم:
-نه نه نه….
سرش رو خم کرد و با تشر تو صورتم پرسید:
-پس چرا باید همچین چیزی رو از تو بخواااااد هاااااان !؟
شاید اگه هرجای دیگه ای بودیم سرم نعره میزد ولی حالا بخاطر بودن تو همچین جایی حسابی در تلاش بود جلوی خودش رو بگیره فریاد نزنه.
بغضمو قورت دادم و با مکث و تاخیر زیادی جواب دادم:
-من به خاطر کارم چند جلسه نتونستم برم سر کلاسهام برای همین به خودش جرات داده همچین چیزی ازم بخواد
وقتی این حرفهام رو که با بغض به زبون آورده بودم شنید کف دستش به دور یقه لباسم شل شد و بالاخره رهام کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن