رمان عشق صوری پارت ۶۵

-امیدوارم که راست گفته باشی!

قیافه حق به جانب و طلبکار به خودم گراهی شدم و اضافه کردم:

-یعنی میخوای بگی من دروغ میگم؟

باصراحت جواب داد:

-اصلا ازت بعید نیست!

با لحن تند و حالتی گله مندانه گفتم:

-هیچن اینطور نیست.معلوم که راست اظهار کردم!

ابروش رو داد بالا و با تکون کف دستش اظهار کرد:

-خیلی خب…زودتر تمومش کن حوصله ندارم

سشوارو خاموش کردم و گذاشتمش روی میز و بعد مشغول شونه کشیدن موهام شدم.
اون بیچاره هم که عین نگهبان توقف کرده بود کنارم تا من کارمو انجام بدم.
صاف که شدم از رای صنقلبی کشیده شدم.
موهای کشیدهمو پشت کمرم انداختم و با زدن یه تبسم خیره تو نگاههاش اظهار کردم:

-خب….دیگه الان نوبتی هم که باشه نوبت خواب…بغلم میکنی شهرام!؟

به چشمهام‌خیره شد و بعد پوزخندی زد و تنها زنان از سر راه کنارم زد و اظهار کرد؛

-زر نزن روباه هفت خط!

اینو گفت و از کنارم ردشد و راهی شد سمت در که بره بیرون.
دنبالش دویدم.
کف دستتشو از پشت گراهی شدم و گفتم:

-سگ اخلاقی اما چه کنم که خاطرتو به عنوان براددر ناتنی خیلی میخوام ….

چپ جپ نگاهم کرد ولی حرفی نزد و فقط به راهش که ختم میشد به اتاق خواب ادامه داد.

*شیدا*

رو به روی آینه از حرکت ایستاده بود و پیرهنش رو مرتب میکرد.هراز گاهی سرش رو برمیگردوند سمتم و منو نگاه میکرد.
شاید انتظار داشت مثل هر زن دیگه ای قد بلند بشم براش صبحونه آماده کنم و بعدهم پیرهنش رو اتو بزنم ، تنش کنم و دکمه هاش رو هم خودم ببندم….
ولی من حتی قلبم نمیتمایل داشت ببینمش برای همین بااینکه بیدار بودم ولی همچنان خودم رو زدم به خواب!
دکمه های آستینش رو هم بست و با پوشیدن کتش و زدن ادکلن به گردن و مچ دستهاش چرخید که بیاد سمتم.
تا متوجه شدم همچین قصدی داره فورا پتورو کشیدم روی صورتم و خودمو زدم به خواب!
قدم زنان اومد سمتم!
رو لبه تخت قرار گرفت و بعد کف دستمو از روی پتو بسیار آروم تکون داد و اضافه کرد:

-شیدا…شیدا جان…خوابی!؟

هیچی ناظهار کردم.دلم نتمایل داشت حتی باهاش حرف و گپ بزنم.منتظر بودم زودتر از اینجا بره تا از زیر پتو بیرون بیام.
یکم منتظر موند و وقتی دید چیزی نمیگم بار دیگر اضافه کرد:

-شیدا….من باید برم سرکار.مولین و بابا هم نیم ساعت پیش رفتن سفر به خدمتکار بگم برای….
حرفش رو کامل به زبون نیاورده بود که فورا پتورو از روی صورتم کشیدم کنار و نیم خیز شدم .تعجب کرد و باحالتی جاخورده بهم خیره شد.اصلا واسم اهمیت نداشت که به خواب بودنم شک کرده و فقط بسیار زود پرسیدم:

-مولین و بابات رفتن!؟

سرش رو تکون داد و جواب سوالم رو داد:

-آره…نیم ساعت پیش راهی شدن!

نی نی چشمهام درخشید و لبهای روهم چسبیده ام بدون اینکه ازهم باز بشن طرح تبسم گراهی شدن….

نامیل داشته اخم کددم.قلبم نمیخواست بهم بگه زن داداش.من اصلا حتی دوست نداشتم به کسی بگم متاهلم.
مگه از قدیم ناظهار کردن اگه کسی رو به زور پای سفره ی عقد بنشونن اون عقد باطل؟
خب پس از نظر من هیچ پیوند شرعی و حلالی بین من و فرهاد نیست زیرا من اون بله رو به زور دادم.
به اجبار اون…به اجبار خانواده ام
وگرنه همه میدونستن دل من اصلا با اون نبود.
من از فرهاد بیزار بودم.
نفس آرومی‌کشیدم و بعدبا قلبخوری اضافه کردم:

“زن داداش نه…شیدا…ممنون میشم اگه شیدا صدام بکنی اینجوری راحت ترم با اون اصطلاح خیلی حال نمیکنم”

این توضیح رو دادم که دوهزاریش بیفته.مکث کرد.صوتی نفس عمیقش خاموشی رو شکست و بعد هم جواب داد:

“به‌شدت خب…سعیمو میکنم.

“مرسی”

” خب با من کاری داری؟”

زیرا این رو سؤال کرد تازه یادم اومد که به چه خاطر باهاش تماس گراهی شدم.برای همین شتاب‌زده تند جواب دادم:

“بله بله…زنگ زدم که بگم میخوام برای ناهار دعوتت کنم بیای اینجا’

دستمو روی دلم گذاشتم.تپیدنش رو زیر انگشتام کاملا احساس میکردم.با بی رحمی خودشو به قفسه ی سینه ام میکوبید و با این نا آرومی و بیقراریش میتمایل داشت منو لو بده….
حتی گاهی دو به شک میشدم که نکنه صوتی این‌تپش هارو متوجه شده؟
نکنه خیالهایی به سرش بزنه!؟
اون ولی حال و هواش شامگاهیه به حال و هوای من نبود.
خونسردانه اظهار کرد:

“راستش فرهاد هم باهام تماس گراهی شد ولی منم بهش اضافه کردم خیلی وقت ندارم…فکر نکنم بتونم بیام”

کلی برنامه چیده بودم که نمیتونستم بیخیالشون بشم.پوست لبمو آرام بین ناخنهام کشیدم و اضافه کردم:

” ولی آخه چراااا ؟؟؟ ”

“راستش سرم یکم‌شلوغ…فرصتی نیست…”

اصلا نمیخواستم برنامه هام بهم بخوره و من بمونم و یه خونه ی خالی و یه عالمه غذا و فرهادی که اصلا تحملش برام‌ممکن نبود.برای همین فورا اضافه کردم:

” ولی من کلی غذا آماده کردم….چایی هم دم کردم. بیا ناهارو…ناهارو با ما باش.قول میدم بد نگذره ”

فکر کنم دوست نداشت بیاد
ولی اصرار من انداختش تو رودربایستی ودرنهایت جواب داد:

“خیلی خب.میام”

تبسم عریضی زدم.عین کسی که بهترین خبر حیاتش رو متوجه شده.باز جای شکر داشت که اینجا نبود تا این لبخند پت و پهنم رو نبینه.
یکم ذوق کردم و بعد اضافه کردم:

“باشه پس منتظرتم….”

“اهمممم حله.میام.فعلا ”

منتظر گرفتن جواب خداحافظیش نموند و بسیار به‌سرعت تماس رو قطع کرد.گوشی تلفن رو چسبوندم به سینه ام و دوسه تا نفس عمیق طولانی کشیدم.
لعنتی…
هیچوقت کسی اینجوری تحت تاثیرم قرار نداده بود.
تلفن رو گذاشتم سر جاش و بعد به سرعت سرمو به سمت ساعت چرخوندم.
کف دستپاچه شدم.
باید دوش میگراهی شدم.به خودم می رسیدم یه لباس درست و حسابی تنم میکردم.

آره آره…فرصت ناکافی بود.
بدو بدو از آشپزخونه بیرون رفتم و خودمو با عجله به سمت پله ها رسوندم.
این اولینباری بود که قلبم میخواست به این فکر کنم که توی چه لباسی زیباترینم…
توی چه لباسی میتونم توجهش رو به سمت خودم بکشونم…
و تو چه لباسی میتونم شامگاهیه کسی باشم که اون‌میپسنده!
یه راست راهی شدم توی حموم.
لباسهامو ازتن درآوردم و پرت کردم توی سبد لباس و با لب خندون زیر دوش رفتم.آب رو باز کردم و سرمو بالا رو به قطره های آب گراهی شدم.
چشمامو بستم.
لبهامو باز کردم و بی توجه به قطره های که ناغافل مجبور به قورت دادنشون میشدم از خودم جویا شدم:

” من چه مرگمه ؟چرا اینقدر قراره از متوجه شدنش خرسند بشم؟ من چه مرگم؟ دوستش دارم…؟”

دیدهامو باز کردم و موهای ریخته رو صورتمم رو بالا زدم.
نه نه…کی گفته من دوستش دارم؟
نه ندارم….سعی کردم ذهنم رو از این موضوع پرت و منحرف کنم برای همین یه شامپو برداشتم و سرگرم شستن تنم شدم.
ده دقیقه ای توی حموم موندم و چون نگران این بودم هر لحظه سر و کله ی فرزاد یا فرها پیدا بشه به‌شدت به‌سرعت اومدم بیرون.
حوله پوشیدم و بعد باعجله رفتم بیرون..باید کارهارو لا به لای هم انجام میدادم.
رو به روی آینه توقف کردم.
به دستهام و صورتم ترم کننده زدم و بعد موهام رو سشوار کشیدم.
مجدداً سرمو بالا گحرکت کردم و نگاهی به ساعت انداختم.
چقدر کار داشتم…..
باید به غذاها هم سر میکشیدم!
موهامو شونه کشیدم و با عجله به سمت کمد لباسهام رفتم.
یه شرت و سوتین سفید پوشیدم و از بین اونهمه لباس برای این متوجه شدار یه بلوز سفید و یه شلوار کتون صورتی انتخاب کردم.
شال سفید نازک سرم انداختم.
به لبهام رژ سرخی زدم و بعداز مدتها برای اولینبار پشت میز نشستم و ناخنهام رو هم لاک زدم.
یه لاک قرمز قشنگ که با رنگ لبهام هماهنگی داشت.
کف دستهامو بالا گراهی شدم و فوت کردم که زودتر خشک بشن…
چنددقیقه بعد آوای زنگ که تو خونه پیچید دستپاچه کشیده شدم.
حتما خودش بود وگرنه فرهاد که کلید داشت.
آب دهنمو قورت دادم و نگاهی به ناخنهام انداختم.از خشک بودن لاکشون که اطمینان پیدا کردم ادلکن رو برداشتم و چند پیس ادکلن به گردن و مچ دستهام زدم و بعدهم با انداختن نگاه آخر به خودم توی آینه باعجله از اتاق بیرون حرکت کردم.

چنددقیقه بعد صدای زنگ که تو خونه پیچید کف دستپاچه کشیده شدم.
حتما خودش بود وگرنه فرهاد که کلید داشت.
آب دهنمو قورت دادم و نگاهی به ناخنهام انداختم.از خشک بودن لاک ناخنهام که اطمینان پیدا کردم اقلبکن رو برداشتم و چند پیس ادکلن به گردن و مچ دستهام زدم و بعدهم با انداختن نگاه آخر به خودم توی آینه باعجله از اتاق بیرون راهی شدم.
بدو بدو خودمو رسوندم به آیفن.
گوشی رو برداشتم و به تصویرش به صورت معماما اما جذابش خیره شدم.
این تاخیر واسه این بود که دلم میمیل داشت سیر نگاهش کنم بدون اینکه اون متوجه این سنگینی نگاه ها بشه…
اون یکبار دیگه کف دستشو قد بلند کرد و زنگ رو فشار داد.
نفس عمیقی کشیدم و بالاخره کف کف دستمو از روی گوشی برداشتم و گفتم:

-سلام…خوش اومدی!

درو براش باز کردم و اون بدون اینکه حرفی بزنه اومد داخل.
تو کف دستش یه دسته گل بود که شک نداشتم اونارو برای من آورده…
تبسم زدم و به سمت در چوبی راهی شدم.
بازش کردم و کنارش ایستادم تا سر برسه.
نزدیک که شد چشمم به وجناتش افتاد که وا حرکت کردم.
دل باختم و محو درگیر ا ن همه زیبایی شدم.
پیرهنش مشکی بود و جلیقه ی تنش و شلوارش طوسی و روی این ترکیب به پالتوی طوسی هم پوشیده بود که حسابی جیگرش میکرد.
کف دسته گل رو پایین گحرکت کرده بود ولی به من که رسید از حرکت ایستاد و گفت:

-سلام…

آواش صدای خوبی بود.آوای ماندگاری که کف دست کم از نوازش شدن نداشت.
تبسم زدم و اظهار کردم:

-سلام….خوش اومدی!

به سختی چشم از صورتم برداشت و بعد کف دسته گل رو به سمتم گحرکت کرد و اضافه کرد:

-سلیقه ات رو نمیدونستم…نرگس گحرکت کردم!

کف دسته گل رو ازش گزفتم و عمیق بو کشیدم و گفتم:

-عاشق نرگسم…

بدون اینکه تبسمی بزنه اضافه کرد:

-خرسندم که خوشت اومده…

مگه میشه از چیزی که اون برام میخره خوشم نیاد؟
اون هیچی هم که نمیاورد من باز از متوجه شدن خودش تا سرحد مرگ شاد میشدم چه برسه به اینکه نرگس هم برام بیاره!
اون که راه افتاد منم درو بستم و باعجله دنبالش راه افتادم.
به سالن که رسیدیم بخند زدم و گفتم:

-بشین ….

شاد و هیجان زده به سمت میز کوچک کنج دیوار راهی شدم.گلدونوشیشه ای باریک و کشیدهی رو از روی میز برداشتم و گلهای نرگس رو داخلش گذاشتم.
قلبم نمیمیل داشت این گلهارو اینجا بزارم.اینا باید فقط برای خودم باشن.
جای گرفت روی مبل و سؤال کرد:

-انگار هیچکس نیست…

تبسم زدم و مجدداً گلهارو بو کشیدم و جواب دادم:

-آره…خدمتکارهارو خودم مرخص کردم…گفتم یه روز نباشن..چی میشه مگه

نگاهی به دور و اطراف انداخت و بار دیگر پرسید:

-فرهاد کجاست؟ چرا نمیاد پایین!؟

از سوالش مشخص بود نمیدونه فرهاد اصلا خونه نیست.به سمتش راهی شدم و اضافه کردم:

-خونه نیست…سر کاره هنوز نیومده!

تا اینو گوش داد به‌شدت تند از روی مبل بلند شد.متعجب نگاهش کردم.
سگرمه هاش رو زد تو هم و گفت:

-پس من میرم…

گلدون رو مایین گراهی شدم و متعجب نگاهش کردم.واقعا تصمیم به رفتن داشت.
فورا به سمتش حرکت کردم و سؤال کرد:

-میخوای بری؟ آخه چراااا ؟

قدم زنان اومد سمتم.
لامصب اونقدر ابهت و دلپذیریت داشت که وقتی خیره میشد تو چشمهای طرف مقابلش اونو به تته پته مینداخت.
مثل من…مثل من که تا به نگاههام خیره شد کف دست و پامو گم کردم.
یو قدمیم از حرکت ایستاد و جواب داد:

– آره من برم بهتره…میرم هروقت فرهاد اومد میام

اون دم از حرکت کردن میزد و من به طرز هیزی صورتشو تماشا میکردم.
صورتی که تنها با یه ته ریش شده بود خدای دلپذیریت.
اون زیرا سکوت منو دید اندیشید برام مهم نیست واسه همین خواست بره اما
به خودم که اومدم فورا اضافه کردم:

-نه بمون…

از حرکت ایستاد.چندثانیه ای تماشام کرد و بعد آرام گفت:

-من نباشم بهتره.یعنی برای تو بهتره…نمیخوام باز بهونه ای واسه آزار دادنت پیدا بکنه…

نفسم تو سینه حبس شد.
اون به فکر من بود و دقیقه به همین خاطر میمیل داشت….

نفسم تو سینه حبس شد.
اون به فکر من بود و دقیقا به همین خاطر میتمایل داشت بره.
میخواست بره که فرهاد نیاد اینجا و با تنها مشاهده کردنمون توخونه باز بیفته به جون من.
اما من فکر نکنم فرهاد همچین متوجه شدی نسبت به اون داشته باشه.
یعنی نسبت به هرکی داشت به فرزاد نداشت برای همین گفتم:

-نه…فکر نکنم تو برای اون یه بهونه واسه آزار من باشی. بودی که اجازه نمیداد بیای.حالا بشین و بگو برات چی بیارم
دمنوش…چایی؟ قهوه ؟ نسکافه ؟یا….

کار به تلفظ کلمه ی بعدی نرسید زیرا اون خیلی زود اضافه کرد:

-چایی….آره.ترجیح میدم چایی بخورم…

انتخاب خوبی بود.
من که خوب تعبیرش کردم.آدما ترجیحا میدن چایی رو کنار کسی بخورن که دوستش دارن.
البته این از اون سری اعتقادات عجیب غریب شیوا بود که چون زیاد تکرارشون کرد منم تقریبا داشتم باورشون میکردم.
سرم رو آرام بالا و پایین کردم و تند سریع بیان کردم:

-باشه ..به‌شدت زود میارم.

اون قرار گرفت رو مبل و من اول گلدون رو بردم بالا و گذاشتم توی اتاقم و بعدهم دوباره برگشتم تو آشپزخونه و مشغول ریختن چایی شدم.
مسخره بود و خطرناک و اوق انگیز بود اگه میاضافه کردم دعا دعا میکردم فرهاد دیر برسه خونه؟
یا اصلا نرسه…..
پلکهامو روهم فشردم و اون افکار خطرناکو از سرم انداختم بیرون و بعدهم سینی چایی رو برداشتم و به راه افتادم.
لم داده بود رو مبل و پا روی پا انداخته بود.
خونه غرق یه سکوت کامل بود تا وقتی که من رو به روش جای گرفتم و اظهار کردم:

-من عاشق بارونم…و بیشتر وقتی نم نم میباره…ولی بعدازظهرهای زمستونی رو دوست ندارم خصوصا وقتی نم نم بارون میاد…آخه آدم مایوس میشه…دلگیر میشه…حس قلبشکسته هارو پیدا میکنه…

زیرا یکم با تعجب نگاهم کرد پرسیدم:

-حرفهام تناقض دارن نه؟

لیوان شیشه ای چایی داغی که بخار ازش کشیدهشده بود رو مقابلش گذاشتم و اون به‌آرامی جواب داد:

-آره…ولی تو که نباید این حسها بهت دست بدن…

صوتی ضعیفی از دهنم بیرون اومد:

-چرااا ؟

یکم از چایی داغ و خوش عطر رو چشید.ولی فقط یکم.مزه اش رو عاشق شد.
حتی عطرشو.
ازنگاهم دور نموند اون لحظه ای که نامحسوس واسه ثانیه ای کوتاه دیدهاشو بست و عطرشو بو کشید.
و بعدهم که درجواب چرای من جواب داد:

– تو فرهادو داری….

پوزخند زدم.فرهااااد ! چه مضحک! فرهاد نبودنش به‌شدت قشنگتر از بودنش بود. همینقدر دردناک و سخت.
اون وقتی کنارم نبود من احساس بیشتری داشتم تا وقتی که بود و اصلا واسه زدن این حرف و بیان این احساس به من من نیفتادم وبا صراحت گفتم:

-من بودنشو حس نمیکنم.من اونقدر از لحاظ عاطفی و احساسی از اون دورم که هیچوقت تو هیچ لحظه ای زندگیم احساس نکردم یکی هست که میتونم با دل خوش اون کارهارو باهاش انجام بدم…

دیگه چاییش رو نچشید ولی درعوض اضافه کرد:

-ولی فرهاد دوست داره.

ناخواسته دستهامو مشت کردم وبا قاطعیت و خشم اظهار کردم:

-نه نداره…اون هم داشته باشه من ندارم.
آدما اونی که میخوان رو زود میبخشن…اذیتش نمیکنن…بجای کتک نوازشش میکنن …آدما…آدمای عاشق…اونا اگه بدونن قلب اونی که دارن به زور مجبورش میکنن باهاشون نیست با یه اصرار و اجبار احمقانه حیات دلدادگیشون رو تا مرز فروپاشی و تمایل به مرگ پیش نمیبرن….

دیدهاشو باریک کرد و سؤال کرد:

-مجبورت کردن باهاش ازدواج کنی!؟

آه عمیقی کشیدم.اضافه کرده بودم وقتی بیاد تمام تلاشمو میکنم فان ترین لحظاتشو بگذرونه اما همچی رو خراب کردم.
حرفهامو مسیری که در نظر داشتیم رو تغییر داد.
سرمو به آرومی جنبوندم و جواب دادم:

-آره…مجبورم کردن..

دوباره پرسید:

– چرا ؟

برای ابن چرا خودم هم قلبیلی نداشتم هرچند میدونستم پای پدر و مادرم در میونه ولی از طرفی اصلا دلم نمیخواست دید بدی نسبت بهشون پیدا کنه برای همین به جای جواب دادن به سوالش گفتم:

-چایی یخ کرده…

سرش رو خم کرد و نگاهی به چایی انداخت.
خودش هم فهمید احتمالا دیگه نمیشه اوت چایی ای که فرقی با آب سرد داره رو نوشید.
قلب خوش شدم به همین موضوع ساده….
شیوا میاضافه کرد آدمی که خیلی دوست داره ترجیح میده چاییش رو کنارت بخوره و اونی که به‌شدت خیلی دوست داره وقتی کنارته حتی یادش میره چاییش رو بخوره.
بار دیگر سرش رو بالا گراهی شد و بعد گفت:

-تاحالا سعی کردی دوستش داشته باشی!؟

میدونستم منظورش فرهادِ برای همین بدون اینکه سوال بپرسم اظهار کردم:

-هزاران بار…

مستقیم تو چشمهام‌نگاه کرد و اظهار کرد:

-خب…نتیجه اش…

تبسم تلخی زدم.واقعا انتظار نتیجه هم داشت.
سرمو به تاسف تکون دادم وطعنه زنان پرسیدم:

– تو یه جوری حرف میرنی انگار واقعا برادر خودتو نمیشناسی؟دیدیش که…میتمایل داشت بخاطر اون جریهن‌منو بکشه….

خیلی تند و بلافاصله با اخم و سگرمه های درهم اضافه کرد:

-اما تو هم اشتباه کردی…نباید میحرکت کردی پیش اون‌مرتیکه…
انتظار گوش دادن همچین حرفی رو از طرف اون نداشتم.
چندثانیه ای تو نگاههاش خیره شدم و بعد گله مندانه اضافه کردم:

-اگا نمیراهی شدم که عکسهارو برای فرهاد میفرست و فکر میکنی اون راجع بهش ازم سوال میجویا شد؟
نهههه قطعا نه….اون فقط همون لحظه منو میکشت…

حرفهامو که زدم با صورتی غم زده نگاه دوختم به میز.
میمیل داشتم نگاهم به هر جایی جز دیدههای نافذ اون باشه….
به هرجایی جز اونجا….

حرفهامو که زدم با صورتی غم زده دیده دوختم به میز.
میمیل داشتم نگاهم به هر جایی جز نگاههای نافذ اون باشه.
به هرجایی جز اونجا….
سگرمه هاشو زد توهم و قلبگیر نگاهم کرد.
واقعا چرا باید اون منو اینجور نگاه کنه؟
طبیعی تر نبود اگه اونی که باید جنس نگاهش اینجوری باشه من بوده باشم!؟
حس کردم میخواد یه سوالی بپرسه که هی جلوی خودش رو واسه سؤال کردنش میگرفت ولی درنهایت گفت:

-پسره دوست پسرت بود!؟

پس این بود اون سوالی که هی واسش قلب دل میکرد.
شاید تصورش این بود اگه این سوال رو بپرسه من تند میشم و فکرای ناجور میکنم غافل از اینکه من همین حالاش هم قلب و ذهنم درگیرش بود.
همین حالاش هم واسه خاطر اون بود که سرپا شدم و یکم دل به زیستن دادم.
نگاههام روی صورت عبوسش به گردش در اومد.

غش رفتم براش وقتی حس کردم بخاطر من غیرتی شده.
آب دهنمو به آرومی قورت دادم و جواب دادم:

-همکلاسیم بود…یه مدت باهم بودیم که ماجرای فرهاد پیش اومد…
اسمشو بزار دوران جهلیت و چشیدن مزه ی رفاقت با جنس مخالف!

چشماشو باریک کرد و اضافه کرد:

-اما تو بعدش هم باهاش در ارتباط بودی…

خیلی به‌سرعت اظهار کرد:

-نه نبودم! اجبار درمیون بود…میخواست سواستفاده بکنه….

سرش رو معنی دار تکون داد.شاید حسم غلط باشه .نمیدونم.
ولی احساسم بهم میاضافه کرد اون بسیار سوال داره که بپرسه منتها بسیار محتاط بود.
تو سوال سؤال کردن…تو چشم دوختن.تو حرکت کردار…
تای ابروش رو داد بالا و بیان کرد:

-اگه بازم اومد سراغت فقط به خودم بگو…میدم یه بلایی سرش بیارن دیگه جرئت نکنه مزاحم ناموس مردم بشه…

تبسم عریضی روی صورتم جای گرفت که اصلا نتونستم پنهان و محوش کنم.
وقتی اون برام غیرتی میشد، حساس میشد یا حتی ازم سوال میسؤال کرد من ضعف میکردم واسش….
دلم قیلی ویلی می حرکت کرد و از نفس میفتادم.
عجیب بود.
اگه همین حرفهارو فرهاد بهم میزد بدجور بهم می ریختم اما نمیدونم چرا اوضاع در مورد فرزاد فرق میکرد!
با مکث و تاخیر زیادی سرم رو آهسته تکون دادم و گفتم:

-حتما….فقط به تو میگم! فقط…به…تو….

گاهی کدوار بهش میفهموندم دوستش دارم. با حرفهام.بانگاه هام.
ولی اون متوجه میشد یا نه؟
به آرومی از کنارم رد شد و راهی شد روی مبل نشست.
قلبم میتمایل داشت بیشتر باهاش صحبت بکنم.
بیشتر ازش بدونم و بیشتر همکلام بشم و امیدوار بودم فرهاد سر نرسه و گند نزنه به این خلوت دونفره.
واسه اینکه زیاد نگاهش به من نیفته بیخودی خودش رو سرگرم گوشیش گذاشت.
اما من از اونجایی که به‌شدت دلبسته شدم باهاش همصحبت بشم اضافه کردم:

-من گلهارو بردم تو اتاق خودم.

سرش رو بسیار آروم بالا آورد و بهم خیره شد و جویا شد:

-کدوم‌گلها…

تبسم ملیحی زدمو خیلی به‌سرعت و به محض اینکه باهام نگاه تو دیده شد بیان کردم:

-نرگسهایی که آوردی رو میگم…دلم میخواست اونارو بزاره کنار خودم.تو اتاق…
میخوام ازشون مراقبت کنم.هر صبح اونارو بو بکشم…

سیبک گلوش به آرومی بالا و پایین شد.
کاش میتونستم رک و بی پرده بهش بگم من تورو دوست دارم.
من ازت خوشم میاد…هوووف!
نگاه هاش عرق رو صورت مینشوند..چرا من این حس ممنوعه رو نسبت اون داشتم!
سرش رو به آرومی تکون داد ویه تبسم ملیح و کوتاه مدت زد و بعد دوباره سرگرم تلفنش شد.
اعصابم بهم ریخت! دلبسته شدم تمام حواسش معطوف من باشه نه اون ماس ماسک لعنتیش!
چندثانیه ای نگاهش کردم و بعد پرسیدم:

-چاییت رو نمیخوری؟ یخ میکنه…

گوشیش رو کنار گذاشت و جواب داد:

-باشه حتما.مرسی…

لیوان چاییش رو برداشت که بخوره.کمرم رو صاف و بدون قوز نگه داشتم و بعد دوباره لبخند ملیحی زدم و سؤال کردم:

-من یه مانتو و شلوار و شال میخرم که تو مدیون اون خانم نشی و بهش پسش بدی!

متعجب نگاهم کرد.متوجه منظورم نشد و پرسید:

-کدوم خانم رو میگی!؟

بسیار سریع و زیرا جوابم کاملا آماده بود گفتم:

-دخترهمسایه تون رو میگم!

یکم اندیشید و اظهار کرد:

-آهان.سایه رو میگی…نیازی نیست…بهش فکر نکن!

سایه !؟
یعنی اونقدر باهاش صمیمی و رفیق بود که با اسم کوچیک صوتش میزد؟!
آب دهنمو خیلی آروم اما به زحمت قورت دادم و بعد اظهار کردم:

-فکر کنم بسیار با سایه خانم صمیمی هستین….

سر جنبوند و حین خوردن چاییش بیان کرد:

-اهوووم…دختر خوبیه!

حس حسادت سراسر وجودمو فرا گحرکت کرد.نامیل داشته و بی اینکه بخوام از دختری که اسمش سایه بود و فقط همینو ازش میدونستم متنفر و بیزار شدم.
حتما دوست دخترش بود.
یعنی دوست دختر داشت…!؟
وای نه…فکرشم عصبیم میکرد.
باید سر در میاوررم. باید مطمئن میشدم واقعا داره یا نه ….
لبم زیر دندون گحرکت کرد و زل زدم به صورت جدیش و آهسته گفتم:

-مثل اینکه خیلی برای شما عزیزه!

تا اینو گفتم فورا سرش رو بالا گحرکت کرد و بهم خیره شد….

اینکارش اونقدر فوری و یهویی بود که یه لحظه به شک افتادم در مورد اینکه نکنه حرف نامربوطی زده باشم.
تنم گُر گحرکت کرد و حس کردم صورتم داغ شد.یکم که گذشت درک کردم آره…بد سوالی جویا شدم با این وجود اون این حرف رو بی جواب نگذاشت و بیان کرد:

-خب آره…سایه واقعا دختر مهربونیه و بسیار هم به من کمک کرده.هم خودش هم خانوادش….

لبخند دست و پا شکسته ای زدم و اظهار کردم:

-پس ارتباطتتون خیلی صمیمیه

کنج لبش رو داد پایین و گفت:

-ای بگی نگی….

یکم باخودم کلنجار رفتم که دیگه حرف نامربوط نزنم ولی باز بی هوا پرسیدم:

-خیلی خوشگله!؟

بازم تعجب کرد و با نوع نگاه هاش به من فهموند چه سوالهای احمقانه ای دارم ازش میپرسم.
اما واقعا کف دست خودم نبود.
نمیدونستم چرا دارم همچین چیزایی میپرسم.چرا دارم میگم زیباه…چرا دارم میپرسم خاطرش برات عزیزه یا نه…
هیچوقت تو زندگیم نگاه هیچ مردی اینجوری کف دستپاچه ام نکرده بود و الان واقعا حس میکردم بهم ریخته ام.
زبونشو توی دهن چرخوند و بعد جواب داد:

-خب آره…خوشگل! همه ی دخترا قشنگن…

سرم رو اهسته تکون دادم و بعد با تاسف و غم اضافه کردم:

-آره…همه ی دخترها زیبان تا وقتی که مجبورشون نکنن با مردی که دوستش ندارن ازدواج کنن.
اون موقع دیگه احساس خوشگلی نمیکنن.چون اصلا انگیزه ای برای زیستن ندارن چه برسه به اینکه بخوان به خودشونم برسن یا مسرور باشن یا شوق زیستن تو وجودشون جریان داشته باشه!

نفس عمیقی کشیدم.اونقدر غمگین بودم که واسه بیرون آوردنم از این حال و هوا اضافه کرد:

-لباست بسیار بهت میاد!

اگه بگم با همین یه جمله چنان ضعف و غش حرکت کردم که قلبم به تالاپ تلوپ افتاد دروغ نگفتم.
آااااخ! چه بلایی سر من اومده بود!
مگه فرق و توفیر اون با بقیه ی مردها چی بود که اون اینجوری بهمم می ریخت و بقیه اونقدر برام غیر قابل تحمل یودن حتی همسر خودم!؟
ناخواسته و حتی بدون اینکه خودم متوجه بشم تبسم ملیح ولی عریضی روی صورتم قرار گرفت.
سرزنده تر شدم.
سرمو خم کردم و نگاهی به لباس تنم انداختم و بعد بیان کردم:

-واقعا!؟

سرش رو تکون داد و گفت:

-آره به‌شدت زیاد…

کف دستپاچه شدم.هول شدم.و احساش کردم الان که احساساتم لو برن پس واسه اینکه اون نفهمه چه حالی شدم به بهانه ی آودن قوری گفتم:

-من برم قوری رو بیارم و چایی بریزم!

اگه حتی میتمایل داشت حرف بزنه هم نتونست چون من به‌شدت سریع از جا کشیده شدم.
میمیل داشتم زودتر برم آشپزخونه ولی قبلش یادم اومد که اصلا تعارف نکردم پالتوش رو ارش بگیرم و آویز کنم.
عقب گرد کردم و اومد سمتش و اظهار کردم:

-ببخشید…اصلا یادم حرکت کرد پالتوت رو آویز کنم…
درش بیارین که راحت باشین…

تعارف کرد و گفت:

-نیازی نیست…نمیخواد به زحمت بیفتی

کف دستمو دراز کردم و با تبسم بیان کردم:

-نه نه.چه زحمتی…بده اینکارو میکنم..

بلند شد و پالتوش رو درآورد و با زل زدن به صورتم اونو به سمتم گراهی شد.تا نگاه تو چشم شدم فورا رو برگردوند.
نمیدونم چرا از اینکه مستقیم به صورتم نگاه کنه در فرار بود.
اهسته گفت: