چرا همه جوره داشت آزارم میداد…
اونقدر غرق در اندیشیدن به بدبختی ها و گراهی شداری ها و اشک ریختن و اشک ریختن بودم که متوجه نشوم فرزاد اومده داخل اتاق.
و اینو وقتی متوجه شدم که قرار گرفتنش رو روی تخت احساس کردم.
کف دستمو گحرکت کرد و عاجزانه بیان کرد:
-گریه نکن…لطفا!
اصلا فکر نمیکردم بخواد بیاد اینجا.
از حضورش توی اتاق جاخورده بودم.
سرم رو به آرومی بالا آوردم و با صورت خیس اشکم بهش خیره شدم.
دیگه حتی داشتن یکی مثل اون هم خوشحالم نیمکرد.
فقط دلم میمیل داشت آزاد باشم.
رها باشم…
اصلا آواره باشم اما برنگردم به اون خونه !
کف دستمو زیر نگاههای خیسم کشیدم و اظهار کردم:
-این گریه ها بخاطر تو نیست! پس عذاب وجدان نگیر و برو بخواب!
واسمم قلب نسوزون…من به دلسوزی تو و دیگران هیچ…
حرفمو با عصبیت قطع کرد و گفت:
-خوب میدونی که هیچوقت واسه تو قلب نسوزوندم و نخواهم سوزوند!
لطفا دیگه این جمله رو هیچوقت تکرار نکن…هیچوقت!
بار دیگر کف دستم رو زیر دیدههام کشیدم.
نمیمیل داشتم اون یا حتی هر کسی دیگه ای منو توی این حالت رقت انگیز ببینه.
از لبه ی تخت کشیدهشو و به سمت میز چسبیده به دیوار که روی اون میشد تعداد زیادی ادکلن و خوشامگاهو کننده مشاهده کرد ، جعبه ی دستمال کاغدی رو برداشت و هممدت بی مقدمه و بدون توضیح کاملی اظهار کرد:
ی دستمال کاغدی رو برداشت و همزمان بی مقدمه و بدون توضیح کاملی اضافه کرد:
-من همین الان هم دارم!
اینو اظهار کرد و قدم زنان اومد سمت منی که هنوزهم اشکهام از دیدههام روی صورتم سرازیر میشدن.
برگهای سفید دستمال رو به سمتم گراهی شد و بعد از اینکه رو به روم قرار گرفت اضافه کرد:
-ازم جویا شدی اگه زن فرهاد نبودی میتونستم دوستش داشته باشم و جواب من اینه…
مکث کرد و خیره به نگاههام ادامه داد:
-من همین حالاش هم دوست دارم ولی چطور میتونم اینو بهت بگم !؟
نامردتر از فرهاد نبودم اگه به زنش میاضافه کردم من دوست دارم؟
به زنی که شوهر داره !؟
من از خودم متنفر میشم اگه زور بزنم زن یکی دیگه رو روزگار به روز به خودم علاقمندتر کنم که سیاهی لحظاتش بیشتر بشه و دل گرمیش به خودم بیشتر…
شیدا…
کمرمو نشکون!
ازم نخواه حرف دلمو بهت بزنم!
ازم نخواه به زن برادرم بگم دوست دارم!
برگهای دستمال کاغذی رو تو مشتم مچاله کردم.
زیراه ام از بغض لرزید.
حتی این هم از بخت بد من بود.
اینکه باید بعداز ازدواجم شخص قلبخواهم رو پیدا میکردم!
پوزخندی زدم و بیان کردم :
پوزخندی زدم و اظهار کردم :
-بیخودی داری خودت رو تو زحمت اعتراف کردن میندازی!
اندیشیدی من دوست دارم !؟
یا در ذهنش گذراندی احساس تو به خودم برام اهمیت داره!؟ نه نداره…
دیگه هیچ چیز توی این جهان برای من مهم نیست و اهمیت نداره حتی توووو…!
نفس عمیقی کشید و انگشتهاشو لا به لای موهای کوتاهش عقب و جلو کرد و بعد هم نگاهشو دوخت به زمین و گفت :
-کاش ازم متنفر بودی…
داد زدم:
-هستم!
سرش رو بلند کرد و با برآشفتهت و آوای بلند گفت:
-نیستی…دوستم داری!
تا وقتی تو دوستم داری من عوضی هم به خودم اجازه میدم قلب خوش کنم به داشتنت…کاش ازم نتنفر بودی…کاش متنفر بودی!
اونقدر با عصبیت کلمات رو ادا میکرد که حس میکردم هر آن قراره منفجر بشه.
مثل کوهی از درد بود که کم کم داشت از قلبش آتیش فواره میکرد.
به چشمهاش خیره شدم.
به صورتش…
وسط داد و بیدادهاش، وسط گله هاش راهی شدم سمتش و خودمو انداختم تو بغلش و کف دستهامو دور تنش حلقه کردم درحالی که احساس میکردم صوتیی توی سرم میگه:
” بهش قلب نبند….”
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن